Playback 2021

Vergunning
Nu de huissituatie veranderd is, is het niet meer nodig om de parkeervergunning aan te houden voor het parkeren in de Jordaan. Einde van een era. Toch wel jammer. Ik heb veel foto’s en een paar filmpjes van de ID in de stad. Mooie beelden, veelal gemaakt door anderen, op Insta, Flickr en zo gezet en doorgestuurd door bekenden. Dit zal helaas niet snel meer gebeuren. Scheelt wel ca 600 euro per jaar. Het staat ook een beetje symbool voor het afscheid uit de Jordaan, een buurt waar ik vanaf 1994 met veel plezier en herinneringen gewoond heb. En van Marijke, ongewild. De vergunning is tenslotte niet eenvoudig terug te krijgen, al helemaal niet op een oldtimer.

Uitplaatsing
Half februari belt Christa me huilend op; “Ze hebben Lieke meegenomen! Ze is door de politie is opgehaald en bij haar opa is ondergebracht. Meteen ook van school gehaald!”. Ze staat er alleen voor. Ik heb het met haar te doen. Meerdere malen heeft ze hulp gevraagd in haar gedoe met jeugdzorg maar ik kon haar er niet echt mee helpen. Victor is de enige advocaat die ik ken en die doet dit soort werk niet zegt hij. Ze klinkt radeloos. Haar tweede kind lijkt ook onder haar veren te zijn weggetrokken. Ook al weet ze dat ik er niets mee van doen heb, toch klinkt ze verwijtend. Ik behoor tot de rationele wereld die haar al vaker terecht heeft gewezen. We hebben het in het verleden vaker gehad over dat het via home-scholing mogelijk moet zijn met kinderen rond te reizen, maar aangezien ik niet het idee had dat reizen echt haar ding was, heb ik verdere uitwerking hiervan laten varen. Het blijkt dat dat idee van haar tezamen met het te lang wegblijven van school in oktober de aanleiding was voor Jeugdzorg om haar weg te kapen.
Een paar weken later spreken we ’s avonds af bij FC Hyena om elkaar even te zien en wat te drinken. Ze komt zoals gewoonlijk wat laat, maar is ook helemaal overstuur. Wat haar precies dwars zit komt er niet uit, maar iedereen en alles heeft het gedaan. Er is geen land mee te bezeilen. Toch blijf ik bij haar en praat af en toe op haar in. Na een uurtje lijkt ze wat rustiger te worden en niet veel later gaan we verderop uit de drukte wat drinken. Gezellig is het helaas niet geworden. Zonder veel te zeggen leek het erop dat ik mede schuldig was aan alles wat haar is overkomen. Tegen elven betaal ik de rekening en fiets gelaten terug naar Zunderdorp op mijn okerkleurige bakfiets. Hoe lang ga ik dit nog trekken? Bij vriendschap hoort dat je elkaar steunt, ook in slechte tijden, maar dit zijn zware wissels.


IDF
Onverwacht kwam Jimmy langs, zoals een jaar of tien eerder met regelmaat maar in de tussentijd niet meer gezien. Hij werkt in noord bij Schram Studio’s als een soort manusje van alles. Ik had m al jaren niet gezien maar hij stond plotsklaps voor mijn neus. Als er iets is wat hij goed kan, is het druk gebarend verhalen vertellen. Hij praat maar door en het is amusant om hem te zien uitweiden over de meest uiteenlopende onderwerpen, maar vooral over vrouwen, zijn neef de profvoetballer en de passie voor Citroen DS. Toen hij lucht kreeg van mijn grijze break- project uit 1961, was hij meteen verkocht. “Je moet m aan mij verkopen!” was zijn eerste uitspraak. Ik gaf m aan dat alles weliswaar te koop is, maar dat ik op korte termijn niet voornemens was dat te doen. Zoals alleen Jimmy dat kan, bleef hij doordrammen en ik maakte met hem de afspraak dat ik er over na zou denken. Tenslotte leek de aankoop van het huis in Laurino ook in een stroomversnelling te komen en een financiële buffer zou niet zo gek zijn.
De ID was ooit aangeschaft als rollend chassis. Hij stond een lange tijd te koop op Le Bon Coin voor een nederige 750 euro met papieren maar verder kaal. De bodem was eruit geslepen en er was een nieuw stuk zelf gefabriceerde bodem aanwezig. De auto stond destijds in de buurt van Dijon, door Nees opgehaald en jaren onder het afdak beland. In 2020 na mijn onverwachte terugkomst uit Italië toch maar het project opgepakt. Eerst de bodem op maat gemaakt, de motor, een van de laatste revisieprojecten van Hans Grossouw, met de bak ingebouwd en de boel voorzien van groene hydraulica. Ik kreeg nog met ca 300 bar een geëxplodeerde veerbol tegen mijn scheenbeen; zeer pijnlijk maar blij dat ik niet een scherf richting mijn hoofd heb gekregen.
Ik doe Jimmy een voorstel, hij pakt m aan en in het voorjaar ga ik aan de gang. Jimmy komt regelmatig langs, altijd onverwacht, maar neemt vaak sterke verhalen mee. Ik merk dat ook Jimmy in zijn eigen wereld leeft. Joviaal als hij overkomt, er wordt door hem ook een soort toewijding van je verwacht, die enigszins als beklemmend overkomt. Gedurende de gesprekken in het houten huis komt er meer en meer persoonlijks op tafel. Kutten en lullen doen het altijd goed bij de mannenpraat, maar dit betreft meer de manier van persoonlijke contacten van mensen uit de Citroen DS wereld en omstreken. “Je bent een goede vriend van me of je bent niets voor me” was voor mij de meest confronterende uitspraak. Ik zweeg. Hiermee was de toon gezet. Ik wilde niet een goede vriend van m zijn, maar ook niet niets. Terwijl hij naar me keek filosofeerde ik door over zijn dwingende stelling; deze zou bij meer mensen in mijn omgeving, zoals Christa, kunnen passen.
Het hoort bij een apart soort zwart- wit denken van hoe je je sociale leven wil opbouwen, maar ook dat het persoonlijke leven los staat van de echte wereld. Ieder leeft in zijn eigen wereld, maar hoe verder deze eigen wereld los komt van de werkelijkheid, hoe moeilijker het is om je in de deze werkelijkheid te handhaven. Mijn tactiek is als kind geweest op mij af te zonderen; ik speelde tot in mijn pubertijd graag op mijn kamer. Mijn wereld was overzichtelijk en afgebakend, de speeltuin of het schoolplein voelde een stuk onaangenamer, schoolreisjes waren een drama. Pas als jong volwassene, zo rond mijn 15e, begon ik mij te interesseren in het onbekende. Dit gaf me de opening om de echte wereld te ervaren. Een mooi voorbeeld was dat ik voor die tijd eigenlijk weinig wist van Amsterdam. De stad bestond voor mij als een bergje fragmenten. Een stapel foto’s. Filmische beelden van de straten waar mijn vader me in de oude Simca 1500 station doorheen had gereden. Hooguit een paar straatnamen waarvan ik geen idee had waar ze lagen. Een niet gelegde puzzel. In jaren die volgde veranderde dat beeld volledig. Ik ging op mijn fiets de stad verkennen en koppelde al die oude fragmentarische informatie aan elkaar. Inzicht in de materie geeft controle, het leven wordt hanteerbaar. De techniek kan je weer gebruiken om andere zaken te inventariseren.
Mensen als Jimmy en Christa hebben die fase lijkt het op een of andere manier niet bereikt en zijn hun eigen wereld gaan creëren. Een wereld die bestaat uit fragmenten van beelden, emoties zonder de samenhang te snappen. Zwart-wit. Grijs is er misschien wel, maar onprettig en dus moet grijs snel kiezen; wil je zwart of wit zijn. In deze fase wilde ik voor Christa en Jimmy grijs zijn, maar zij wilde dat geen van beide. Ik moest kiezen, wit of zwart, en vermoedde dat ik beide zou verliezen, ook al zou dat niet mijn keuze zijn.
De ID wil hij laten spuiten door zijn zoon. Mijn oorspronkelijke plan was om het plaatwerk grof te schuren en het in de blanke lak te zetten. Dat bleek een grotere uitdaging dan gedacht. Niet alleen dat er veel meer tijd in ging zitten dan de bedoeling, met het schuren heb ik een vrijwel nieuwe Makita schuurmachine stukgedraaid op het metaal. Van Ton kon ik voor de laatste stukken zijn machine lenen en Ester hielp me ook met schuren. Gelukkig was het resultaat naar wens; een grove metallic look wat je zelden ziet op een klassieke auto van het extremere soort. Het blauwe interieur was voorzien van een hemel met een Marilyn Monroe print. Het was een erg leuke auto om te bouwen met veel onconventionele keuzes. Jimmy wilde zijn dochter erin laten rijden. Een jonge vrouw met veel en prachtig haar, zo op de foto te zien.
In mei is de ID break rijklaar. De foto’s voor mijn archief zijn gemaakt. Jimmy gaf aan dat hij zelf ook erg handig is en het vanaf dit moment zelf kon oppakken. Helaas bleef hij maar terugkomen met overzichtelijke storingen. In het begin verhielp ik ze graag; een stoffige benzinetank die verstoppingen veroorzaakte in de carburateur en nog een paar mineure dingetjes waren Jimmy te hoog gegrepen. Na een maand of drie belde hij me op. Hij had me ooit verteld dat er nog een break van m stond in de buurt van Lopik. Daar was ook het een en ander mee mis en hij had gevraagd of ik m wilde helpen met het opstarten van de auto. Aangezien het een injectie was, had ik er weinig oren naar, maar helemaal afschieten deed ik het niet. Hij belde me ’s avonds rond een uur of 10 met de dwingende vraag of ik nu naar Lopik wilde komen. Zijn baas was er ook en financieel was het meteen te regelen derhalve, want Jimmy had zelf nooit geld. “Sorry Jim, het is tien uur en donker. Ik wil best een keer kijken naar de auto, maar nu vind ik het te laat”. Hij bleef nog even aandringen, maar na een minuut doorzeuren haakte hij af. Nooit meer wat van gehoord. Je bent alles voor m of je bent niets.


Swift
Op een ochtend in mei komt Judy over de veranda gelopen. De deur staat open. “Daniel, mijn Suzuki is stuk en ik wil er vanaf”. Judy woont in de oude mestbak van de camping in een piepschuim modelwoninkje dat we circa 2010 gebouwd hebben. De bedoeling was om de opbouw te filmen, hem nog even te gebruiken als vergaderhok en hem na een paar maanden te slopen, maar Dirk zag er brood in, kocht m en verhuurde hem aan Judy. Sindsdien is Judy en haar dochter Moos een vaste campingbewoonster. “De versnellingsbak is stuk, reparatie is me te duur en ik vond t sowieso al niks. Voor 100 euro is ie van jou”. Ik kijk haar aan, denk een moment en zeg dat ik eigenlijk niks met moderne auto’s heb. “Hij is van 2005 dus eigenlijk een oldtimer” zegt ze met een glimlach. In de jaren tachtig was een auto van 15 jaar oud inderdaad al snel een oldtimer, maar tegenwoordig telt dat niet meer zo. “Ik denk er over na en laat het je morgen weten”. Ze geeft me meteen de sleutel, want het moet uit haar systeem. Later die dag komt Bram toevallig langs en ik vertel hem het verhaal. Hij ziet er wel wat in en dat betekent dat hij het samen met mij wilt doen. “Een dagje op de brug, sloopbak halen en de auto er weer uit poepen voor 1200 euro. Zo snel verdien je het normaal niet hoor!” Ik sputter nog wat tegen want Bram is erg handig in het te positief weergeven van dit soort trajecten, maar het idee dat ik een relatief modern autootje heb voor June die graag een weekje of twee met drie vriendinnen naar Italië wil, spreekt me zeer aan.
De Suzuki zet ik op mijn naam, een week later halen we een ruilbak op in de buurt van Arnhem en weer een week later rijdt het Japanse dametje als nooit tevoren. Nou ja, een synchomesh is toch wat sleetser bij de revisiebak dan de oude waarschijnlijk was, maar voor de rest toppie. June neemt hem tegen alle coronabelemmeringen mee via Frankrijk naar Italië en weet met haar blonde koppie zich her en der uit de vermanende ambtenarij te kletsen. Eind juni staat de Suzuki weer op het erf. Voor terugkomst weet Christa me over te halen om haar nog even een ‘paar maandjes’ de Suzuki uit te lenen. Sterker nog, ze wil m nog wat langer hebben en m zelfs kopen maar hij moet dan wel op mijn naam blijven staan. Haar gedoe met instanties geven haar niet de ruimte om een auto op haar naam te zetten zegt ze. Ik denk er even over na, want het betekent ook dat ik verantwoordelijk ben voor de vaste lasten en de apk plicht. Nu zijn die redelijk te overzien en de achterstand die ze waarschijnlijk naar mij toe zal oplopen zal wel te overzien zijn en ik ga akkoord mits voor de winter de auto verkocht wordt.


Laurino
Een nieuwe mijlpaal vormt de aankoop van het huis van de schoonvader van Raymond in Laurino, Italië. Verleden jaar in Coronatijd het huis bezocht. Eind juli is het zo ver. De tickets zijn geboekt en met Michel alsmede zijn dochter Rita, de vrouw van Ray, gaan we op pad. De papieren liggen klaar en de notariële kosten en de overdrachtsbelasting is betaald. Een nieuwe uitdaging; een huisje in Italië op een betoverende locatie. We werden opgehaald door de buurman die ons naderhand ook weer terugbracht. 36 graden overdag is mij echt te warm. Michel zit de hele dag te roken, Rita op haar iPad en geniet van dit weer. Ik doe ’s nachts nauwelijks een oog dicht en trek dit weer niet. In het huis is het door de dikke muren een paar graden koeler overdag, maar in de nacht is het er niet beter dan buiten. Gelukkig blijven we maar een dag of vier. Ik besluit mijn Italiaanse periodes buiten de zomer om te plannen. De Jordaan wordt definitief ingeruild voor een bergstadje in Italië.


Sameena rok
De laatste weken hebben Ester en ik gewerkt aan de houten kisten van het laatste Tiny house project. Het blijft kriebelen dat gedoe met die kleine huisjes, maar ik ben er ondertussen ook wel achter dat het grote geld hiermee niet wordt binnengehengeld. Het zijn vooral niche-producten voor de kleine portemonnee. Overheden vinden het allemaal prachtig, maar ‘not in our back yard’. Aan de basale eisen van de woningbouw voldoet het ook meestal niet, dus zijn dit soort uitdagingen vooral een vorm van therapie en creativiteit. Dit huisje bestaat uit twee wat grotere kisten; een woonkamer en een slaapkamer. Naast deze twee op elkaar gestapelde kisten komen twee smalle hoge kisten te staan met in de onderste een toilet en in de bovenste een douche. Het geheel wordt uiteindelijk ingepakt in de bekende IGLEO-blokken die geschilderd worden en daarna hopelijk een biotoop van groen en mogelijk insecten en vogels worden. Zo ver zijn we echter nog lang niet. Het blok van de slaapkamer is net klaar en aan de woonkamer gaan we binnenkort beginnen. De slaapkamer, of beter gezegd de slaapkist, is vrij laag. Alle kisten zijn overigens minimaal; de maatvoering is teruggebracht tot een zeker minimum. Dit komt voort uit het idee dat de mens, zeker in een tijd van overbevolking en de er aan gerelateerde overconsumptie en vervuiling moet leren een stapje terug te doen. Om de slaapkamer qua maat vorm te geven, hebben Es en ik bedacht welke standjes je toch wel minimaal in het bed moest kunnen verrichten. De hoogte werd derhalve 1,60 meter, net genoeg voor de meeste houdingen en je kan eenvoudig een mug op het plafond pletten. In het dak een stuk glas om uitzicht en maanlicht te creëren, twee ventilatieluiken en twee kleine ramen. Als het goed is kan je in de winter met zijn tweeën de ruimte warm houden met lichaamswarmte.
Ik heb Ester en Tim, haar vriendje, uitgenodigd voor het eten. Ester is aardig hersteld van haar behandeling tegen haar depressiviteit afgelopen winter en Tim, die toen even uit beeld was geraakt, is weer terug op het nest. Die avond komen ze eten. Christa was de laatste weken ook weer ‘on speaking terms’. De oorlog met haar ex lijkt aardig verloren; Lieke zit al maanden bij hem, haar zoon heeft geen zin meer om naar Nederland te komen en ik ben uit haar vizier geraakt. Voor zover ik weet zijn er ook geen andere mannen gelokt en wordt ze volledig in beslag genomen door de juridische gevolgen van de uitplaatsing. Ze nodigde als vanouds zichzelf graag uit, zoals ook op deze avond. Ze kon wat mij betreft aanschuiven, met zijn vieren best gezellig misschien, mits Christa goed in haar vel zit. Ester kent haar ook een beetje, maar heeft weinig op met haar. Toch stemt Es in en ik haal die dag eten voor vier man. Het wordt een gezellige avond. Tim en ik zijn lekker aan het bier, Christa is zowaar redelijk op tijd en heeft een prachtige, lange, bruine rok aan. Ik zie haar nooit met een rok, dus dat is best bijzonder. Sameena, die tot de corona crisis het scepter zwaaide over de camping, liep meestal met dit soort rokken. Verder ziet ze er ook zeer verzorgd uit, dit in schril contrast met de andere drie, waarvan Es en ik die dag nog flink gewerkt hebben aan het huisje. Ester heeft de salade verzorgd, ik de rest. We beginnen vrij vroeg, ca 18.00. De temperatuur is aangenaam en de zon zien we langzaam achter het voetbalveld wegzakken. Aan de lange tafel, de catwalk, zitten we relaxt met zijn vieren te eten. Het trainingsveld is in het begin van de avond meestal vrij lawaaierig, maar midden in de zomer is het heerlijk stil. De zon is aardig weg ondertussen, Es en Tim gaan naar de caravan achter op het terrein en Chris ruimt met mij de buitentafel leeg. “Afwassen doe ik morgen wel” geef ik bijtijds aan. “We stapelen de boel binnen op”. Christa is onverwacht behulpzaam, maar stil. Het is ondertussen donker, maar er is een felle maan en als ik binnen het licht aan wil doen, slaat Christa een arm om me heen en we gaan uitgebreid met elkaar zoenen. Sinds het debacle met de uitplaatsing van Lieke is dit niet meer gebeurd, maar aangezien ik ook geen andere vrouwen op mijn pad heb gekregen is dat zoenen helemaal geen nare situatie. Zoenen en pijpen zijn sowieso haar sterkste wapenen op het slagveld der erotiek. We zoenen voor zeker een kwartier in het houten huis, tussen de lange zijde van de tafel en de glazen wand die aan de tuinveranda schaart. We schelen zeker twintig centimeter als we staan, dus ik til haar een beetje op. Ze weegt niet veel, dus ik kan het relatief lang volhouden. Plotseling vraagt ze:” Ik wil dat je zegt dat je van me houdt”. Ik schrik een beetje, want dit heeft ze nog niet eerder aan me gevraagd. Glimlachend herhaal ik: ”Ik hou van je”. Ik ging er vanuit dat het een geintje was, ondanks dat ik aan haar gelaatsuitdrukking zag dat er weinig humor in de verscholen zat. “Nee Daniel, je moet het zeggen uit het diepst van je hart”. Ik herhaal mijn zin nogmaals, maar deze wordt wederom afgekeurd en na nog twee pogingen geef ik het op. “Sorry Chris, beter dan dit gaat het niet worden”. Ik merk dat het lastig is om zo’n zin geloofwaardig uit te spreken als de verliefdheid al lang weg is, de weerzin rondom haar mood changes grote vormen heeft aangenomen en het nut ver te zoeken is. Ze heeft derhalve wel gelijk en ik ben een matig acteur. Het achterblijven van de overtuiging heeft geen grote gevolgen. Ze begint weer te zoenen en na wederom een kwartier wil ze blijven slapen.
De wandeling naar de Setra dan maar, want die is ondertussen gepromoveerd tot mijn permanente slaapverblijf met douche. Ik loop naar binnen, kleed me uit en voordat ik onder de douche stap, vraag ik of zij na mij ook wil douchen. Ze hoeft niet, zegt ze. Als ik net onder de douche sta stapt zij toch de douche in. Mijn piemel staat dan al overeind en ze pakt hem vast met haar kleine hand en stopt hem in haar vagina, terwijl ze met haar ene been in de bak staat en met haar andere op het hoge gedeelte buiten de bak. “Chris, dit werkt niet. De douche is echt te klein voor ons tweeën”. Ze is niet uit het veld te slaan en gaat op en neer. Met haar linker arm houdt ze me vast, met haar rechter het aanrechtblad tegenover de douche. Ik kan het niet laten om hem er kort een paar keer flink in te duwen waarmee ze de eerste keer bijna weer buiten de bak belandt en bij de tweede keer we beide ons evenwicht verliezen. Omvallen doen we net niet, maar het is duidelijk dat deze douche ongeschikt is voor copulerende stelletjes. Ik waag nog een poging. Leuk maar onhandig standje. Ik krijg al het douchewater in mijn nek en vermoed dat zij, half nat, het wel koud zal hebben. Ik stap er uit, schuif haar onder de warme douchekop en droog mezelf af. Ik zoek meteen een handdoek voor haar op. Ze is niet voornemens het ding te gebruiken want met haar natte lichaam rent ze dwars door de half geopende klamboe meteen het bed in. Ze gaat diagonaal in mijn bed liggen, trekt haar benen op en wacht af. Iets in mij roept dat dit niet helemaal klopt. Het is niet de Christa die ik ken; de stuiterbal die minstens een uur voorspel nodig had, de vrouw van de kriebelthee en de weerzin tegen platte seks, nu opeens in mijn bed ligt als een zeester. Ik kruip naar haar toe, kus haar natte schaamhaar, buk en begin haar te likken; eerst in haar vagina, daarna langzaam langs haar schaamlippen omhoog en zet mijn open mond rond haar clitoris. Zachtjes zuig ik dit gevoelige gebied mijn mond in terwijl ik met mijn tong cirkeltjes draai rond haar langzaam zwellende clitoris. Op een of andere manier voel ik dat dit niet haar bedoeling is, maar omdat dit een van haar favoriete erotische handelingen is geworden, stribbelt ze ook niet tegen. Opeens valt het kwartje; zit haar spiraaltje er nog wel in? Langzaam glij ik met mijn middelvinger tussen haar schaamlippen naar binnen en ga op zoek. Eerst lijkt ze volledig te ontspannen, maar als ze merkt dat mijn vinger haar baarmoederhals raakt, schrikt ze. Ze heeft me door en ik haar. “Chris, heb je geen spiraaltje meer?” vraag ik. Na een korte stilte antwoord ze:” Nee, jij zei dat het misschien wel mijn hoofdpijn kon veroorzaken”. Het klopt dat ik ooit had aangegeven dat de pil hoofdpijn kon veroorzaken; een van mijn exen, Mariette, had daar last van. Het zou kunnen zijn dat ik ooit gezegd heb dat hormoonspiraaltjes dat ook misschien konden veroorzaken, maar ze had een conventioneel spiraaltje. Hoe dan ook, de toon was gezet. Ik wacht nog even met het voorstel om uit mijn keukenla een condoom te halen, lik en zuig nog even door, maar merk dat haar vagina in enkele seconden volledig opdroogt. Zij ook en ze ontploft; “Je moet ook niet likken!!” roept ze keihard door de bus, trekt zich terug achter op het bed en foetert nog even door. Zo boos heb ik haar zelden gezien. De maan schijnt door het daklicht bovenop haar verkrampte gezicht. Ze ziet er uit alsof ze tachtig is. Een zwart-witte foto uit de toekomst; gelijk de foto die Ester me van zichzelf liet zien toen ze in behandeling genomen werd voor haar depressies; extreme paniek en onmacht. Ik ben niet boos; heb het met haar te doen. Het zit haar niet mee. Ik lig naast haar, probeer haar te kalmeren maar ze blijft stijf rechtop zitten, haar benen opgetrokken en haar armen over haar benen heen terwijl ze woest recht voor zich uit staart. Na een uur of twee val ik half in slaap. Als ze dat merkt, stapt ze over me heen, trekt haar rok aan, haar blouse en zonder iets te zeggen stapt ze de bus uit. Mijn gevoelens balanceren tussen ‘saved by the bell’, maar ook dat ik haar diep heb teleurgesteld en het gemis van een leuke nacht vol seks waar ik best wel zin in had. Hoe dan ook, het bleek een keerpunt in onze vriendschap en de laatste keer dat we seks hadden, plat of niet. De Sameena-rok kan in ieder geval weer achter in de kast.
Het gaf me hoofdbrekens waarom een vrouw van 46 die jarenlang met overtuiging een spiraaltje in heeft gehad opeens deze truc probeert uit te halen. Is het dat ze mij flink bij de ballen wilde nemen, zoals ze dat met Iwan en Cos heeft gedaan, wil ze niet door mij verlaten worden, is het omdat ze nu ze twee kinderen kwijt is, een derde nodig heeft tegen de eenzaamheid, zou ze aan Cos willen laten zien dat ze nog vruchtbaar is of met een derde wil winnen of zo of is het gewoon een bedrijfsongelukje? Hoe dan ook, het antwoord zal ik waarschijnlijk nooit krijgen, maar het zal, zoals al haar plannetjes, ingegeven zijn door een emotie. Aan de andere kant is het natuurlijk wel een eer als een vrouw jouw kind wil dragen, ook al is de motivering op zijn zachtst gezegd dubieus.


Energiebedrijf
Na het voorval in de Setra is de deur toch niet definitief dicht. Ik doe alsof het niet heeft plaatsgevonden en niet veel later komt ze langs om mij te helpen met het op mijn naam zetten van de elektriciteitsmeter in Laurino. In het houten huis zitten we op de bank en drinken thee. Ik geef haar papieren en vraag haar hoe ik dit aan moet pakken. Ze is niet voornemens om mijn laptop ter hand te nemen en pakt meteen de telefoon. Een kwartier hangt ze met iemand van het Italiaanse energiebedrijf aan de lijn en het lijkt alsof het geregeld is; ik krijg een email met alle gegevens erin en kan daarmee inloggen en zelf de rest regelen. Das mooi. We drinken erop nog wat thee, praten over het recente voorval heen en ze gaat weer naar huis. Het is alsof ze nog even wil laten zien dat ze gewoon meedoet en dat er niks met haar aan de hand is. Misschien is het ook om te peilen hoe mijn vlag er voor staat; via WA was er weinig ruis op de lijn, maar een-op-een kan het alsnog mis gaan. Ik vertel het verder niemand, zeker niet Ester en Tim, maar ook anderen liever niet. Pas vlak voor mijn vertrek naar Italië aan Ton en Marjan, toen er iets vergelijkbaars ter sprake kwam. Het wordt steeds lastiger haar te peilen. De Suzuki doet zijn werk, maar ze is nauwelijks positief over de auto. Ook de oldtimers die ze van me leende bleken na verloop van tijd ‘niet wat ze wilde’. De afspraak om voor de winter de auto te verkopen bleek te hoog gegrepen en de verwachte betalingsachterstand loopt op. Tijdens de kriebelthee-periode was het allemaal nieuw maar ook overzichtelijker. Dit jaar komt ze weinig langs, appen is ook beperkt en zie ik alleen nog maar fragmenten van haar. Wat wel mooi is, is dat ze successen boekt in haar strijd met Jeugdzorg aangaande Lieke. Ze vertelt dat Jeugdzorg haar werk niet goed had gedaan waardoor ze weer terug moet naar de Beemsterstraat. Ze bedoelt er waarschijnlijk mee te zeggen dat Jeugdzorg de boel heeft verkloot zodat Lieke is uitgeplaatst. Mijn idee is dat als Jeugdzorg echt haar best had gedaan, Lieke juist nooit meer was teruggekeerd naar de Beemsterstraat. Dat zeg ik natuurlijk niet hardop, een kernoorlog vermijdend. De uitplaatsing wordt inderdaad teruggedraaid en Lieke zit de helft van de tijd weer bij haar. De Suzuki gaat bij haar overwinteren, want niet haar ding maar toch wel handig, zeker als ik steeds meer van de kosten met enige tegenzin op me neem.


J7
In het najaar van 2021 kort voordat ik naar Laurino afreis komt er een Peugeot J7 voorbij. Een leuk bakkie op LPG. Ik had er eerder ook al eentje bekeken bij Verstappen in de buurt van Mierlo. Die was echt te beroerd, deze leek beter. Hij stond te koop bij een wijnhandelaar in Boxtel. De man had m in het verleden gebruikt als foodtruck en ook in gekampeerd, maar was de laatste jaren door gedoe met de roest uit het vizier geraakt. Ik ging bij m langs, deed een bod en kon m meteen afrekenen. Anton haalde een paar dagen later het ding op, omdat Nees geen tijd had. Voor mijn vertrek naar het zuiden heb ik m nog wel rijdend kunnen maken en de grote lekkages in het dak kunnen dichten. Het dak was niet best en ook aan de onderkant was het vrij krokant hier en daar, maar allemaal te doen. Het grijs-groen was niet mijn combinatie. Ik had nog vrij veel groen staan van de Mercedes, geroerd door Lieke twee jaar terug, dat zou wel eens een mooie basis kunnen worden. Een mooi projectje om op te knappen in het voorjaar.
Op de valreep komt Ragna nog bij me eten. Altijd leuk. Ik kan op zo’n avond altijd een beetje verliefd op haar worden. Het is een koele kikker, maar je merkt dat in haar een hoop emotie schuil gaat. Met Christa ook wel eens over haar gehad, omdat Ragna in staat was haar emoties een beschutte plek te geven en een carrière kon opbouwen, daar waar Christa qua ratio en carrière vooral door haar niet te temmen emotiegolf al jaren er een puinhoop van had gemaakt. Ze wilde zelfs een keer mee naar Ragna, maar daar had ik niet zoveel zin in en Ragna al helemaal niet. De bewuste oktoberavond komt Ragna zoals altijd op tijd aan. Vrij kort erna komt uit het niets Christa aangelopen; ze was gaan suppen en dacht; ik ga ff bij Daniel langs. Nu zat ze voor haar doen goed in haar vel, maar ik merkte dat Ragna deze surprise helemaal niet prettig vond. Vandaar dat ik vrij kort na haar aankomst aangaf dat ik zo ging koken en dat het fijn zou zijn als ze het niet te lang zou maken. “Ik ben zo weg” zei ze direct, maar anderhalf uur en na drie keer nadrukkelijk aandringen zat ze er nog. Ragna ontplofte bijna. Christa bleef maar doorvragen en zoeken naar aansluiting bij deze vrouw die niet in staat bleek, ondanks verwoede pogingen, met haar ogen te doden. Na bijna twee uur vertrok Christa alsnog zodat ik de vis eindelijk op kon zetten. Ragna sputterde nog zeker een kwartier na.”Wat een verschrikkelijke vrouw. Dit is echt het type waar ik een enorme hekel aan heb”. Ik zag haar denken; dat jij m daar in heb durven steken. Ik vond juist gezien mijn ervaringen met Christa dat het wel mee viel. Je had haar moeten zien als ze slecht in haar vel zit, zoals op de boot met Bram, in de Merc of bij de bios. Maar goed, nadat de stof was neergedaald, hebben we toch nog gezellig gegeten en de koetjes en kalfjes kunnen laten passeren. Blijven slapen deed ze helaas nooit. Een week later vertrok ik met Bram naar Laurino waar Hilde en Jair hem twee weken later weer mee naar huis sleepten.


2021
Het eerste jaar zonder vaste partner is er een van rust. Het is heerlijk om bij te komen van 2020, het jaar van de clash en de corona. Mijn eigen dingen doen, Laurino en andere projecten oppakken, nieuwe uitdagingen zoeken. Voor 2022 plannetjes bedacht. Zo wil ik proberen wat van mijn overgewicht (115 kg in oktober waar 90 kg de norm zou moeten zijn), een beetje verbreden van de vriendenkring nu een deel is weggevallen van Marijke haar kant en het opruimen van schuren, uitgebluste autoprojecten verkopen, een andere inkomstenbron naast de huidige introduceren nu de onderdelenverkoop steeds matiger wordt. Ik overweeg zelfs een haarcorrectie omdat Marijke twee jaar terug het resultaat gezien had bij Frederik en vond dat ik dat ook maar moest doen. Niet echt iets voor mij dacht ik. In het rustige zelfstandige leven schuilt ook een gevaar. Zo zie ik dat zowel bij te lang bij elkaar zijnde stellen als bij mensen die langere tijd alleen zijn, dat het uiterlijk wat verslonst. In de tijd van voor 2020 had ik dat ook; altijd zwarte handen, oude broeken met gaten en vlekken en overgewicht. Nu was ik niet van plan om met driedelige pakken aan de auto’s te gaan sleutelen, maar werken aan jezelf is ook werken aan je uiterlijk. Na 32 jaar relaties mag dat ook wel eens een keer.

2020…………….2022