Playback 2018

Bambi
Januari 2018 begint met de verkoop van de Biod Bambi. Gekocht ooit met mijn zus, haar vriend en Mariette, mijn vriendin uit een ver verleden, de laatste jaren alleen van mij. Al twintig jaar om me heen gehangen, werd zelden gebruikt. Waarschijnlijk is June er in geproduceerd, maar helemaal zeker weet ik het niet meer. De Biod is een leuk caravannetje om achter een oldtimer te hangen. Polyester dus licht, eivormig en eenvoudig ingericht. Door lekkages is het interieur wat beschadigd, maar de prijs is er ook naar. Veel animo is er niet voor zo vroeg in het jaar. Na een week meldt zich er een geïnteresseerde voor die bereid is de vraagprijs te betalen, maar die de caravan graag gebracht wil hebben. Ik hou het eerst maar af, het ligt tenslotte in Noord Brabant, maar beter ga ik niet vinden dus ik ga overstag en breng de Bambi naar een ondernemer die m in een loods zet als extra slaapkamer.
Christa meldt zich ook weer aan het front. Haar oude laptop zit vol met virussen zegt ze en laadt niet meer op. Of ik nog wat weet. Ik repareer altijd onze oude Macbooks en was kort ervoor overgestapt op de latere series. Van het oude model had ik er nog wel een stuk of vier liggen die het zouden moeten doen, dus daar mocht ze er wel eentje van hebben. Een mooie reden. “Ik maak er wel eentje in orde binnenkort”, maar ga er dezelfde avond mee aan de gang. We spreken af om later in de week een avondje te zitten om het te hebben over de busprojecten. Jillian doet mee. Ze is een van origine Canadese dame van in de zestig en heeft regelmatig op de camping naast Christa gestaan. De enige die na de campingsluiting nog contact met haar heeft, klaarblijkelijk. We beginnen rond etenstijd en rond een uur of tien haakt Jillian af. Rond twaalf uur zit ik met een lege pizzadoos links van me en Christa recht tegenover me in haar bamboe bankje, gelijk een van haar katten. Ze wordt steeds stiller en laat mij het woord doen. Er ontstaat een rare spanning. Ze kijkt allen maar, ze luistert al tijden niet meer. Ik durf het niet aan om naar haar toe te lopen en haar te kussen, want ze kan ook zomaar uithalen net als een van die katten van haar, en dan is het afgelopen terwijl ik het nu juist leuk begin te vinden. “Zal ik morgen de laptop bij je installeren?”. “Prima” zegt ze. Ik loop een beetje verdwaast en moe de deur uit. Te veel spanning. Ik fiets weg en denk goed na over deze situatie. Dit gaat namelijk helemaal fout en slaap slecht in de wetenschap dat ik me op schaakborden ga begeven die ik tot nu toe gemeden heb.
De volgende ochtend sta ik om tien uur voor haar deur. Ze opent de deur en ik loop naar de woonkamer. Ze zet thee en schenkt die in twee hoge glazen. Ik ga aan tafel zitten en zet de laptop voor het glas en opent m. Ze komt naast me zitten en leg haar het een en ander uit. In het begin luistert ze aandachtig en stelt een paar vragen. Na verloop van tijd wordt het weer stil. Ik kijk haar aan en ze zit weer naar me te kijken als gisteren. Ik zeg nog iets wat totaal niet lijkt aan te komen. Ze blijft maar naar me kijken. Ik buig voorover en kus haar. Ze kust me terug en we blijven zo een aantal minuten zoenen. Het zoenen wordt steeds iets intenser en ik ga mijn handen erbij gebruiken. Zij doet dat ook. Na een poosje ga ik langzaam onder haar blouse. Ik voel geen weerstand of spanning. Haar rug kriebel ik een beetje, ga langzaam met mijn duimen onder haar bh en masseer haar tepels. Echt hard worden ze niet; dit is het maximum bij haar. Ze gaat steeds zwaarder ademen. Ik doe mee. Haar mond is rood van het zoenen, vooral tussen haar onderlip en kin. Langzaam zak ik met mijn hand vanaf haar rug naar haar broek. Als mijn vingers dreigen in haar kanten slip te verdwijnen, roept ze “Hé”. Ik schrik een beetje. “Waarom willen jullie mannen er altijd meteen in?” “ Zeg maar wat je wil?” vraag ik haar. Kort denkt ze na en zegt; “Ga maar met je hand over mijn broek”. Ik doe wat ze zegt en een half uur later heb ik haar billen en benen volledig betast met haar broek aan. Het loopt richting twee uur ondertussen en dat betekent dat Lieke van school moet worden gehaald. Ik wordt kortaf de deur uit gewerkt en vraag me af of het hier bij blijft. Feitelijk is er weinig gebeurd en is de situatie onveranderd gebleven ten opzichte van gisteren, ook al is er duidelijk een grens overschreden. ’s Avonds een anagram en mijn eerste hartje, want het spel is nu wel op de wagen.


Telliemocro
In La Paix wordt het werk aan de ID19 voortgezet. Ze begint visueel in een vergevorderd stadium te komen. Het plaatwerk zit er netjes op en nu is het interieur aan de beurt. Ankeline heeft zorgvuldig de sleetse stukken eruit geknipt en vervangen voor andere stof die ik nog had liggen. Het is hier en daar nog wel een beetje te zien, maar ze heeft het erg netjes gedaan. Bij het restaureren van monumentale huizen en van kunst is het juist vaak van belang dat je kan zien wat echt oud is en wat gerepareerd, maar in de autorestauratie moet alles min of meer zo zijn als uit de fabriek. Het hemeltje is nog in redelijke staat en wordt weer op zijn plek geplakt, evenals de c stijl bekleding. Bram heeft zijn best gedaan op de Radiomatic radio; hij doet t weer en we plaatsen m terug in het dashboard. Het aansluiten van de antenne is het meeste werk. Helaas ontvangen die Radiomatic radio’s nauwelijks zenders meer op de AM en LG, zeker niet in de loods. Ook nu passeren de laatste zaken betreffende Christa de revue. Woorden als vrouwenonderkantjes de metafoor van de A2 versus het rafelrandjespad worden uitvoerig gebezigd en besproken. Haar mentale toestand komt ook voorbij, hoofdpijn, slapeloosheid, autisme, bordeline, adhd, en andere van de koude grond gepukte zelfanalyses. Thuis en op het Uilenstekkie kan ik het er niet over hebben, dus is LP een ideale plek om lekker over deze nieuwe liefde te filosoferen. Dat er een punt is bereikt is duidelijk, maar seks heeft nog niet plaatsgevonden. Voor mij doet het er niet zoveel toe. De connectie die ik heb gemaakt met deze vrouw is bijzonder genoeg om het er uitgebreid over te hebben. “Volgens mij ben je verliefd” oppert Ton. Ik ontken. Voelde mezelf nog in de onderzoekende fase, maar eigenlijk is het hoofd er zo van vol dat de verliefdheidsexpert nummer 1, Ton, waarschijnlijk wel gelijk heeft. Mijn anagrammetjes worden wel voorzien van hartjes, maar dat zegt ook niet alles.
De maandag erop spreek ik weer met haar af. De laptop voldoet toch niet; de batterij valt uit ver voordat hij leeg is en ze is geïrriteerd dat ik dat vast moet hebben geweten. Verder zal hij wel vol spyware staan, zoals alle mannen doen. Dat ze m gekregen had, deed niet ter zake. Licht geïrriteerd zoek ik twee andere oude batterijen op waarvan ik op dat moment ook niet weet of ze voldoen, maar baat het niet dan schaadt het niet. Na het monteren en testen lijkt het een verbetering en dus mag ik weer even blijven. Na een kop thee verdwijnen we zoenend met de broeken aan in de bamboe bank, die van de gevelzijde naar de keukenzijde verplaatst is. Ondanks het instabiele karakter van de bank en de rare kuil in het zitgedeelte is het een veel betere plek om te vrijen dan het stoeltje bij de kast. De week erop herhaalt dit ritueel zich meerdere keren behalve op woensdag, want dan is de ochtend wel erg kort. Het opvolgende weekeinde breekt er paniek uit. De Iphone5 is kapot. Er moet een nieuw scherm in en ze heeft nu een oude telefoon in gebruik. Er staat veel info op de oude telefoon dus deze moet gered worden. “Waarom breng je m niet naar een telliemocro?” stelde ik haar voor. “Zij kunnen dat beter en sneller dan ik”. Ze antwoordde; “Die lui zijn niet te vertrouwen. Dan kan je later je foto’s terugvinden op het net”. Een herkenbaar Christa antwoord. Ze had het idee dat ze structureel werd afgelegd door de Molukse gemeenschap waar haar ex toe behoorde, dat haar buren met gevoelige apparatuur haar woning afluisterde en als ik vroeg waarom ze mij wel vertrouwde, was het antwoord dat ik waarschijnlijk de minst erge ws van het stel. Ik had nog een nieuw frontje liggen voor een 5, maar wist niet zeker of hij paste. De volgende week probeerde ik m te plaatsen, maar dat lukte niet, toch het verkeerde model. Ze bestelde de goede en een dag later monteerde is deze. Hij leek te passen en goed te werken, maar na een dag kreeg ik de wind van voren want de oude homeknop, die was blijven zitten, werkte niet meer met de vingerafdrukherkenning. De frustratie werd wederom nadrukkelijk geventileerd, maar dezelfde dag gingen voor het eerst de spijkerbroeken definitief uit. Het speelveld was langzaam aan het veranderen. Ik vroeg haar waarom een volwassen vrouw van 44 met twee kinderen zo terughoudend was met haar seksualiteit. Haar antwoord was dat ze klaar was met die mannen die m er ff inhangen en dan spelletjes gingen spelen. Daarnaast was ze meer van de tantra. Ze was het jaar ervoor naar een tantra masseur geweest en dat was wel prijzig maar fantastisch geweest. Hij was wat verder gegaan dan de bedoeling was, maar ze had het idee dat ze toen tegen een hoogtepunt aan zat. Dat was ook haar andere probleem met mannen; wat ze ook deden, een orgasme lukte maar niet. Die mannen waren altijd zo klaar. “Ze doen nooit hun best en zijn alleen met zichzelf bezig”. Later vertelde ze dat ze ooit een keer was klaargekomen, maar in deze fase hield ze het bij haar orgasmeloze leven. Ondertussen ging ik door met zoenen en met mijn vingers kriebelde ik over haar rug, onder haar borsten en achtjes draaiend zakte ik af naar haar liezen. Daar drukte ik ter hoogte van haar baarmoeder op haar buik en langzaam cirkelden mijn vinders weer terug vaar boven. Haar onderbroek was nog aan, haar korte schaamhaar bleef netjes binnen de contouren van het kant. De buikhuid erboven was rimpelig, want ze was de laatste tijd flink afgevallen. Onder de huid waren haar harde buikspieren goed voelbaar. Bij elke wat hardere aanraking ademde ze diep uit. Over de zijkanten van haar slip kropen mijn vingers naar achteren en via haar ruggengraat weer omhoog naar haar schouderbladen. Daarna over haar schouders weer naar beneden, langs haar borsten de rondingen volgend tot haar tepels. Haar linker tepel leek altijd een beetje los te hangen, alsof iemand er een keertje te hard in gebeten had. Zal haar zoontje wel zijn geweest, dacht ik. Op haar rug had ze een bescheiden tattoo, net als op haar armen. Enigszins vervaagd, zoals zo vaak bij oud knutselwerk. Ik heb niks met tattoos. Haar lichaam was altijd schoon en verzorgd. Geen rare luchtjes, haartjes bijgewerkt. Haar korte strakke kapsel paste prima in het beeld van een beetje pinnige vrouw. Haar voeten waren in de winter veelal blauwig en haar tenen knokkelig alsof ze lang op hakken gelopen had. Dr borsten terughoudend qua omvang, maar daar heb ik weinig moeite mee. Haar tepels wezen wel de goede kant op en dat vind ik belangrijker. Het mooiste echter van alles waren haar billen. In deze fase, met de slip aan, kwam ik niet verder dan met de handen haar rondingen volgen. Haar relatief korte benen waren goed geproportioneerd en completeerden haar mooie lichaam. Een prachtig vrouwenonderkantje. Plots riep ze; “Je vind ze niet mooi hè, je vind ze te klein!”. Ik schrok. “Je borsten? Hoe kom je daar nou bij?” Of het de schaamte was dat ik haar zo uitvoerig had geobserveerd of misschien niet enthousiast genoeg gereageerd had, ik voelde meteen toch een soort schuldgevoel. “ Ik heb niks met grote borsten en die van jou zijn prachtig”. Ze kijkt me wantrouwend aan, maar accepteert het antwoord en laat me verder kriebelen. Het lijkt op een of andere manier een opmaat te worden naar wederom een nieuwe stap in het ontdekkingsritueel.
De intimiteit bepaalt de agenda, maar ook praktische zaken worden besproken. Voor de cinemabus heeft ze een aantal leuke ideeën bedacht. Een briefje waar ze haar handgeschreven plannetjes op heeft gezet, stopt ze achter in het doosje van het miniatuurtje dat ik aan haar gegeven had. Op de zijkant van de mini verhuisbus heb ik een printje geplakt van de filmposter van Tarantino’s Pulp Fiction. Ze heeft het een prominente plek gegeven op haar doorgeefbar. We stuurden elkaar ook leuke busjes die op internet te koop stonden. Een daarvan was een Setra S7. Ik vertelde haar dat een jaar of drie ervoor een Setra S6 of S8 in Noord Holland te koop stond en dat ik hem bijna had gekocht. Mijn twijfels zaten echter in het halen van je C rijbewijs om deze bus te kunnen besturen. Toen ik destijds dacht van dat halen we dan toch, was de bus al verkocht. Bram heeft m nog zien rijden op de A10, op weg naar de Duitse koper, achtervolgd door een grote bruingrijze wolk.


Relatietijger
Door de week zien we elkaar met grote regelmaat, maar in het weekeinde minder, want dat valt te veel op. Op zondags echter belt ze me vaak op met een klaagzang over haar gedoe met haar ex Cos of een ander onderwerp dat steekt. Het worden zomaar gesprekken van een uur. Het gespreksonderwerp lijkt weinig ter zake te doen; de aandacht en mijn stem zijn eerder een reden om het contact te zoeken. Af en toe zit Marijke in de kamer. Die gaat zich mateloos ergeren aan deze oeverloze gesprekken die feitelijk iedere keer over hetzelfde gaan. Ik moet haar wel een beetje gelijk geven, maar ik vind het lastig om deze vorm van informatieoverdracht af te kappen. Daarnaast heeft ze best een prettige stem. Punten scoren bij Marijke zit er voor haar echter niet meer bij. De gesprekken vormen wel een basis voor een ander gesprek dat ik met Marijke aan ga. Ze merkt dat mijn gedrag verandert is en ik ongezond veel aandacht geef aan een andere vrouw. Ik geef haar gelijk, verklaar het een en ander met de reden dat ik haar wil helpen met de problemen die ze met haar ex heeft. Ik verander het gespreksonderwerp door over onze relatie te gaan praten. Er is tenslotte iets onomkeerbaars in werking gezet dat hoe dan ook eens zijn beslag gaat krijgen en mijn relatie met Marijke is te goed om het er op aan te laten komen. Ons samenzijn is niet zozeer uit passionele liefde geboren, maar eerder uit een onverwachte zwangerschap. Al kan ik mij als kameleon redelijk goed aanpassen aan nieuwe omstandigheden, een relatietijger zal ik nooit worden. Ze klinken profetisch en ze zijn feitelijk juist, maar ik zie dat het uitspreken ervan doet toch veel pijn doet bij haar. Veel vrouwen hebben toch warme gevoelens bij het spelen met hun poppen in hun jeugd. Een nieuwe metafoor is geboren; Barbie die de lakens uitdeelt, Ken die als een soort eunuch zich dienstbaar opstelt. Barbie kookt en wast, Ken repareert de CV en timmert de kinderkamers. De passie is er op zaterdagavond als Barbie niet te veel gedronken heeft en de kinderen slapen. Balans is er wel; Marijke doet veel voor me ook al zijn het niet altijd de zaken die ik denk nodig te hebben. Het eten om klokslag zeven, het dak boven mijn hoofd dat ik al had, de boodschappen en een groot deel van het huishouden.


OSB
Christa’s huis wordt steeds voller met meubilair en een muur wordt okerkleurig geschilderd. De OSB vloer op de verdieping pakken we samen op. Ze bestelt deze grote platen, samen halen we ze op en zetten ze in haar tuin. Daar worden ze op maat gezaagd en naar boven gebracht, want er is op de verdieping te weinig ruimte voor hele platen. Al met al een hoop werk. Ik kan best aardig timmeren, maar ik vind een zeventje meer dan genoeg. Voor Christa is dat veel te weinig. Met regelmaat grijpt ze in op een botte manier. Mijn irritatie hierover hou ik in eerste instantie voor me, maar na twee dagen timmeren komt het me mijn neus uit en trek ik me demonstratief terug als de vloer op een haar na gevild is. “Ik denk dat vanaf dit punt je m zelf af gaat maken!”. Het is geloof ik de eerste keer dat ik in opstand kom tegen haar onophoudelijke stroom van kritiek. Ik pak mijn gereedschap en loop de trap af. Terwijl ik de kratjes beneden volduw en de eerste in de voor de deur geparkeerde ID zet, komt ze ook naar beneden. “Sorry, sorry, maar ik wil het nou eenmaal echt goed hebben”. Ik pak het tweede kratje waar de handzaag met de scherpe kant uitsteekt en manoeuvreer m behendig langs haar gezicht. “Ik kan hier niks mee. Je zit de hele dag te zaniken en je wil dingen die vrijwel onmogelijk zijn, en dan bij voorkeur achteraf als alles al min of meer klaar is. Ik heb wel wat anders te doen”, roep ik haar na. De volgende dag zet ik alsnog de laatste puntjes op de i zodat ze verder kan met het afwerken. Ze zou de vloer daarna lakken, maar daar kwam het niet meer van en het meubilair werd erop gezet.


Use me
Bleef oorspronkelijk de intimiteit beperkt tot de schooltijden van Lieke, langzaam slopen er ook eens een avondje of een weekenddagje tussendoor. Op het einde van de zondagmiddag was er bij Ton standaard een borrel, maar voor de rest was er ruimte. Van mijn oorspronkelijke plan om haar weer op rails te helpen zetten leek niet zo veel terecht te komen. Sterker nog, mijn agenda vertoonde ook steeds meer gaten, wat mijn omgeving begon op te vallen. Marco zijn ouders woonden vlakbij de Beemsterstraat en hij zag regelmatig mijn ID akelig vaak dichtbij staan. Raymond, die vaak onverwacht een kopje thee kwam drinken trof steeds vaker een dichte deur aan en boer Piet zag ook dat mijn aanwezigheid op het achterterrein flinke hiaten begon te vertonen. Zijn profetische woorden leken aardig uit te komen. Om te voorkomen dat mijn romance zich geheel zou richten tot de vleselijke lusten, zocht ik compensatie in het proberen te ondernemen man leuke dingen doen met Christa. Weliswaar had dit tot gevolg dat mijn agenda nog krapper werd, maar daar staat dan weer tegenover dat je de connectie meer in de breedte kan zoeken.
Je kan je afvragen wat beter is; een partner hebben die volledig los staat van de rest van je leven of een partner die juist in dat andere leven goed geïntegreerd is. Als voorbeeld mijn auto-hobby waarbij je vriendin naar hartenlust meesleutelt en reist of juist een vrouw die haar eigen leven er naast heeft en waarmee je slechts weinig raakvlakken hebt. Enerzijds is voor die integratie veel te zeggen, maar het kan ook boemerangen als de liefde omslaat in gedoe. Anderzijds is het gescheiden leven ook niet alles, want als de raakvlakken dun zijn, is een volledige breuk snel gemaakt.
Haar matige mentale gesteldheid wordt volgens haarzelf veroorzaakt door een burn-out van een paar jaar. ‘Use me’ app ik haar, om aan te geven dat ze mij best wel mag gebruiken om uit dat dal te kruipen. Mag ze zelf aangeven hoe ze dat vorm wil geven, maar mij gebruiken, dat deed ze al voor overgave een tijdje zonder enige gene. Toevallig vind ik enkele weken later in de schoonmaakkast van de camping een flacon met schoonmaakmiddel met daarop een handgeschreven sticker. ‘Gebruik me’, staat erop. Ik denk haar handschrift te herkennen, maak er een foto van en stuur het haar op. “Die heb ik gemaakt’ appt ze terug. “Verleden jaar, omdat het oude wc hok elke keer zo stonk”. Toeval bestaat niet.


Kinky
In februari ben ik vooral bezig met het in rubber pakken van de Kurier 2. Ik begin als eerste met de grote, wat makkelijke stukken als het dak. Dan ben ik meteen van het aloude lekkageprobleem af. Daarna komen de wat lastige delen aan bod zoals de deuren en het front. Dit blijkt een stuk lastiger te zijn. De deuren sluiten niet lekker, de voorruitaansluiting is lastig waterdicht te krijgen en het linker voorspatbord krijg ik niet goed opgespannen. Ik stuur Christa wat foto’s van het project en die antwoord direct met; “Je denkt niet dat ik met zo’n foute, kinky bus iets te maken wil hebben?”. Mijn antwoord dat de boel rood geschilderd gaat worden komt echter niet aan. Het is een van de voorbodes dat de busprojecten, waar we samen over gebrainstormd hebben, niet gaan afkomen. Het was misschien ook meer mijn ding ‘after all’.


Oversteken
De passie in de Beemsterstraat begint vaste vormen aan te nemen. In het begin speelt het zich vooral af in de woonkamer. Daar staat het oude bamboe bankje met wat kleine mankementen. Dit bankje is echt de klos. Als je te ver achterover hangt, zeker met zijn tweeën, kan ie doorklappen en lig je met de benen omhoog tegen de keukenmuur aan. Dat gebeurt gelukkig nauwelijks, maar je moet we opletten. De kussens worden elke ochtend zorgvuldig afgedekt met een cremekleurige deken. Het is de plek waar het theedrinken langzaam overgaat naar kriebelen en erotiek. Aan de overzijde staat naast de tuindeur een laag stoeltje. Die heeft ze bij de vuilnis vandaan, maar bleek design te zijn en had derhalve meer waarde dan de verbrandingsoven. De bekleding was nog redelijk. Ook op die stoel was veel te oefenen. Ergens medio februari, nota bene op een korte woensdag, glijdt ze op het stoeltje over mijn lul. Klaarkomen was weliswaar uit den boze maar na een kwartier heen en weer kwam het er plotseling toch van. Ze stapt er vanaf en kijkt me boos aan. “Wat zei ik nou?” Ja sorry, het ging vanzelf. Een voorspel van een maand doet wonderen. “Ik wil gelijk oversteken, niet eentje die maar even zomaar klaar komt!” zegt ze. De toon is gezet en na nogmaals mijn excuses te hebben gemaakt, druip ik af en kleed me aan. Ik vraag nog of ze niet bang is zwanger te raken. “Maak je daar maar niet druk over” bijt ze me na. Het is ook al bijna tijd, Lieke moet worden opgehaald. Ze fietst wat pinnig met me op. Na de penetratie is het hek van de dam. Bijna dagelijks spreek ik af, soms met een klein taakje als een telefoon of computervraag, soms iets over de keukendoorbraak die ze graag wil, meestal vergezeld van een anagrammetje en een kriebeltheeverzoek. Haar mannenlokdoosje heeft een verslavende werking, ook al duurt het voorspel lang.
De afwas doen blijkt een soort metafoor te worden voor seks op het aanrecht. En dan niet seks in de zin van neuken, maar vooral manuele stimulatie en het beffen van Christa. Ik klop aan en kom binnen. Het aanrecht staat vol, maar ik loop meestal door naar de woonkamer waar de thee klaar staat. Na een kort gesprek en een paar slokken loop ik naar het aanrecht met de thee in mijn hand. De gootsteen ligt volgestapeld met afwas van minimaal een dag. Ik stapel alles op het aanrecht ernaast, waar steevast het afdruiprek staat met nog wat restanten van de vorige keer. Als de bak leeg genoeg is laat ik het water erin lopen. De ketel hangt op zolder dus het duurt zeker een halve minuut voordat het water warm wordt. Als de bak redelijk vol zit, begin ik met de afwas. Ik stapel het rek vol, argwanend in de gaten gehouden door Christa. Ze heeft meestal wel iets aan te merken op mijn afwaskunsten en soms moet ik een bordje of meer opnieuw doen. Het zal mijn ongeduld wel zijn, maar ik kan me herinneren dat mijn moeder en zus ook vaak wat aan te merken hadden op mijn afwaskwaliteiten. Als het rek vol was, droogde Christa, als ze zin had, al vast wat glazen af. Het volle afdruiprek schuif ik terzijde en ik draai me richting haar gezicht. Ze kust me en na een minuut pak ik haar bij haar broek en til haar op het aanrecht. Daar draait ze zich om om te kijken of het rolgordijn goed dicht zit. Ik kus haar wederom, nu bijna op ooghoogte. Ze geniet maar eist van mij altijd voorzichtigheid. Behoedzaam gebruik ik mijn handen en begin haar op de hoogte van haar ruggengraat te kriebelen, vlak boven haar onderbroek. Langzaam gaan mijn vingers omhoog over haar rug naar haar schouderbladen en schouders. Via haar ruggengraat glij ik voorzichtig naar beneden en maak de bh sluiting los. Terwijl ik verder afdaal, trekt zij met haar rechter arm haar bh onder haar trui vandaan. Mijn handen zijn ondertussen aangekomen bij haar liezen maar gaan weer omhoog als de bh verdwenen is. Daar masseer ik voorzichtig haar borsten en mijn handen blijven dit ritueel volhouden totdat ze haar hele trui over haar hoofd uit trekt. Dat is het startsein om met mijn mond haar tepels te kussen, alsmede haar nek en schouders en na verloop van tijd ook haar buik en lendenen. Ze begint op dit moment vaak te spinnen als een van haar katten. Symcha blijft veelal uit de buurt, maar Toby doet graag mee en kruipt ook op het aanrecht over ons heen. Over het algemeen bereiken we dit punt pas rond een uur of twaalf. Ik maak iedere keer subtiel de riem van haar broek los. Soms wil ze dat niet; ongesteld, geen zin of een vage afspraak die elk moment tot geklop op de deur kan leiden. Meestal is het oké en dan breidt ik het kriebelgebied uit tot haar schaamheuvel, liezen en billen. Bij elk onderdeel van haar lichaam zit wel een gebruiksaanwijzing. Haar billen zijn echt fantastisch; mooi rond, zacht maar niet blubberig en met zon half opengewerkt broekje is de zachtheid in je palmen en het licht schurende aan de bovenzijde van je handen een aangenaam sensueel gevoel. Vanaf dit punt kent het ritueel meerdere voortzettingen. Ze geeft meestal aan wat haar voorkeur geniet, soms kies ik zelf wat en dat is bijna altijd goed. Het masseren van haar billen, afgewisseld met het kriebelen van haar middel, het zachtjes indrukken van haar liezen en het verder kriebelen van haar ontblote bovenlijf krijgt soms en gevolg met het masseren van haar vagina vanaf haar rug. Dat vindt ze prettiger dan via de voorkant. Ook de zachte huid tussen haar vagina en anus zachtjes naar binnen masseren leidt tot geknor. Een tweede mogelijkheid is het volledig uittrekken van haar broek en onderbroek. Ik leg die zachtjes naast me op de grond en til haar beide benen op en leg ze in mijn nek. Haar altijd koude voeten warmen daar snel op, ik kus met mijn mond eerst haar buik, bijt zachtjes in haar zij aan beide kanten terwijl ik met mijn handen haar rug masseer. Het gebied wat ik met mijn mond benader breid ik steeds meer uit. Mijn handen verdwijnen achter haar billen en langzaam trek ik haar onderkant richting de rand van het aanrechtblad. Nu haar bekken wat gekanteld is, kan ik haar vagina masseren en gelijk haar schaamlippen likken inclusief haar clitoris. Het direct likken van haar clitoris wordt niet op prijs gesteld; ze heeft liever dat ik er omheen lik langs de grens van haar schaamlippen en haar schaamhaar. Soms ga ik met mijn tong in haar vagina of wissel het af met mijn vinger. Vooral het stimuleren van haar baarmoederhals vind ze lekker. Het orgasme zit er helaas nooit in. Wel jammer. Ik doe mijn best en ze vindt t erg fijn maar klaarkomen ho maar. Een uurtje voordat de kleine van school komt, wil ze weer zoenen. Standaard haalt ze mijn lul uit mijn broek, doet spuug op haar duim en gaat over mijn eikel draaien. Ze kijkt me in de ogen en lacht als mijn pupillen wijder worden. Ze werkt niet toe naar een hoogtepunt maar likt steeds het voorvocht van mijn eikel. Haar draaifrequentie blijft lang gelijk en als er genoeg tijd is komt mijn hoogtepunt vanzelf en onverwacht, maar vaak ook niet. Een enkele keer wil ze op het aanrecht geneukt worden. Dat gaat minder eenvoudig dan het lijkt, want het is of voor mij of voor haar wat ongemakkelijk. Het uitgebreide voorspel zorgt altijd voor voldoende vocht. In haar klaarkomen wil ze niet graag, ondanks de spiraal. Ze wil graag gelijk oversteken zoals ze dat noemt, wat inhoud dat ik dus pas klaar mag komen als zij dat ook doet. Soms strijkt ze over haar hart en mag ik me laten gaan. Grappig eigenlijk. Iedere keer is de aanloop hetzelfde maar de uitvoering en afloop een verrassing.
Ik moet mijn telefoon naast de hare neerleggen. Ze is bang dat ik opnames maak of zoiets. Mijn telefoon ontvangt dagelijks een karrenvracht aan berichtjes, vooral WA, veel flauwekul en vuiligheid, dus ik draai mijn telefoon om of zet m uit. De hare houdt ze binnen haar bereik. Af en toe licht haar schermpje op. De heeft haar mannen een naam gegeven. Ik blijk ‘de intrigant’ te heten, waarschijnlijk vernoemd naar een Asterix. Niet echt positief voor iemand met wie je uitgebreid het keukenblad deelt, maar klaarblijkelijk onderdeel van het spel. Haar ex Cos ‘de dissonant’ of zo. De dissonant stuurt af en toe een paar appjes achter elkaar. Soms ook een belletje dat ze al zittend met de benen wijd op het keukenblad over laat gaan. Ze reageert niet, kijkt een beetje smalend naar de telefoon, de tekst kan ze op die afstand zeker niet lezen, maar het ongeduld druipt van het schermpje al. “Laat m maar zweten” fluistert ze. Vlak voordat Lieke gehaald wordt, kleed ik me weer aan. Zij ook, zet haar bazooka gezicht op en stuurt haar ex een kort berichtje terug. Veel goeds zal het niet zijn geweest. Je zou maar een kind bij dr hebben.


Cos
Ze vertelt af en toe over de spanningen die ze heeft bij haar ex Cos, de vader van Lieke. Ze was al na drie maanden zwanger. Hij wilde ook een tweede kind, maar zij niet. Hij ging er destijds helemaal voor toen hij hoorde dat ze zwanger was, kocht een huis, wilde een tweede van haar, maar naarmate hij het voortouw greep, leek zij steeds meer de controle te verliezen. Na de bevalling kwam ze nauwelijks meer aan werken toe, het huishouden was ook niet haar ding laat staan boodschappen doen. Hij mocht derhalve wel waarschijnlijk de hypotheek en andere kosten ophoesten. Het hield het midden tussen sabotage en miscommunicatie. Ze zei dat hij vooral wilde neuken en soms klaarkomen in haar gezicht, waar ze van gruwelde. Pornoseks. Ook noemde hij haar een blanda. Een witte. Moluks en denigrerend bedoelt zegt ze. Neuken is sowieso haar ding niet. Als het er bij ons al van komt, is het na een urenlange aanloop. Ingewikkeld misschien voor de ene, ik vond het prima. Ook omdat de wensen steeds veranderden, leek seks een soort oneindige puzzel te zijn. Ik volgde haar in haar wensen en het geeft haar de controle die ze lijkt nodig te hebben om te genieten van erotiek. Haar verhalen over haar relatie met Cos zijn fragmentarisch. Als ze er over praat zie ik haar denken in beelden. Een verhaallijn zit er niet in, alsof ze nog een kind is. Ik vraag me ook af of het allemaal wel klopt. Het gefragmenteerde vertellen lijkt ook alsof ze bewust veel weg laat. Een keuze om direct na de geboorte van Lieke een spiraaltje te laten zetten lijkt een verstandige, maar als je partner een tweede wil, is het wel raar. Daarnaast is haar spiraaltje goed voelbaar, dus is vingeren risicovol als je partner van niks weet. Resteert neuken, ook een must als je partner een tweede wil, maar als je seks eigenlijk niet prettig vindt, er was volgens haar in ieder geval glijmiddel nodig, dan kom je wel steeds klemmer te zitten in het stiekeme sabotageverhaal. Hoe dan ook, in haar wereld gelden andere spelregels, dat is wel duidelijk. Vaderen over Lucas, een dochter voor m zodat hij niet meteen wegloopt en de tweede die nooit komt. Het lijkt alsof Lieke gemaakt is uit vormen van luiheid en frustratie; mannen die weglopen terwijl ze eigenlijk een nieuwe vader voor Lucas en misschien wel haarzelf zoekt. Een verzorgend type dat de kinderen naar school brengt, geld in het laatje zodat ze in haar nest kan blijven liggen gelijk haar moeder. Ze gaf aan dat het tussen Cos en Lucas niet boterde. Raar als later blijkt dat de twee het best goed met elkaar kunnen vinden, zoals op een pizzadag die ik organiseerde en ze er beide waren. Hij heeft haar ook geholpen met het veranderen van haar achternaam, van Mulder naar Hendrix, de naam van haar natuurlijke vader. Dat gaf weer gedoe met haar moeder, die haar zou hebben onterft, voor zover dat kan. Cos had haar ooit ook eens toegebeten dat haar wereld niet de echte is. Ik vrees dat hij dat heel goed gezien heeft. Ik kreeg wel het gevoel dat hij ontzettend zijn best gedaan heeft om er wat van te maken, terwijl mevrouw de boel aardig aan het saboteren is geweest. Maar ja, ik was er destijds natuurlijk niet bij..


Iwan
De vader van Lucas, Iwan, is een Italiaan. Ze is met hem getrouwd geweest ergens rond 2005. De relatie liep al snel op de klippen, volgens Chris omdat hij vreemd ging. Er zal wel meer aan de hand zijn geweest, maar ze vertelde dat toen ze min of meer al uit elkaar waren, hij Lucas op de valreep heeft geproduceerd. Bijzondere situatie. Alsof hij gemaakt is uit wraak of zo. Hij heeft nog een keer geprobeerd met haar tot een soort wiedergutmachung te komen, maar zij wees m resoluut de deur. Gedurende het proces is de relatie zo bekoeld, dat Iwan geen contact met haar heeft, wat lastig is als je samen een kind hebt. Dat Lucas op zijn twaalfde voor zijn vader koos, hakte er hard in bij Christa. Ze gaf de schuld aan Cos, maar ik vrees dat Lucas op andere gronden deze keuze heeft gemaakt. Wel lullig als je door je bloedeigen zoon wordt weggezet als de stiefmoeder van Sneeuwwitje. Toch in de communicatie iets niet helemaal goed gegaan.


A2
Gedurende het traject breng ik twee metaforen in voor mijn behoeftes om verandering in mijn leven en keuzes te beschrijven. De eerste is de vergelijking tussen het rijden op de A2 en het rafelrandjespad. Beide komen of gaan naar Maastricht. We kiezen allemaal tegenwoordig de A2, maar het deels Romeinse wandelpad vol ervaringen en gevaren is eigenlijk veel interessanter. Ik noem het het rafelrandjespad omdat het hoofdzakelijk bewandeld wordt de gekken, outcasts en avonturiers van deze samenleving. Een tweede metafoor is die van de trein die altijd op het hoofdspoor dendert, maar eigenlijk wel eens op een donker groezelig industrieterreintje wil belanden waar al jaren in onbruik geraakte sporen worden betreden, geen idee waar je belandt. Beide metaforen omschrijven ongeveer hetzelfde; de sleur van het doorsnee dagelijkse leven inruilen voor nieuwe minder voor de hand liggende uitdagingen. Ontsnappen uit de film Groundhog Day.
Voor mij is de A2 duidelijk; het huiselijke op de Egelantiersgracht met de zelfstandig wordende dochters en de doorkabbelende maar tanende verkoop van auto onderdelen uit de schuren en wat er allemaal omheen slingert. Beide afbouwen of op zijn minst herinrichten is een noodzaak geworden, zeker nu ik de vijftig ben gepasseerd en deze romance zich heeft aangediend. Nieuwe doelen of uitdagingen dienen met beide handen aangepakt te worden. Voor Christa ligt het een stuk ingewikkelder. Haar wereld staat ver buiten de onze, in die zin dat het voor haar lastig is om mee te doen met de normale Nederlander. Regelmatig voor gek verklaard, niet alleen door een uitzinnige ex, ook door familie, buren en vrienden. Ze is ook een aparte. Als er iets niet past is het wel de A2, maar voor haar moederschap is het regelmatig van de A2 afdonderen een zware wissel geweest met grote gevolgen. Daarnaast is de alternatieve route niet een bewuste keuze zoals bij mij, maar een dwingend gegeven. Ik probeer haar te overtuigen dat haar afwijkende karakter ook zijn voordelen kan hebben; veel creatieve zielen halen juist kracht uit hun laterale maatschappelijke positie en dan maalt niemand zich om laat opstaan, aversie tegen geestdodend werk of het al dan niet tijdig afbetalen van de hypotheek, zolang je maar zinnig inhoud aan je leven geeft en je niet te confronterend opstelt. Rest wel de vraag; hoe ga je een zinnige inhoud geven aan het leven van een labiele huismoeder met nauwelijks ambities, talent of energie? Ze kan leuk fotograferen, ook al kan je niet van leven. Haar energie gaat vooral zitten in het schaken met exen, scholen, zoonlief en andere uit het niets oppoppende vijanden en het bewijzen dat ze niet gek is, haar grootste uitdaging ondertussen. Kortom, ze past niet op de a2 maar zonder kan ze in deze fase van haar leven ook niet.


Salon
Begin maart is steevast de beurs in Reims. Ik heb m al vaak gezien en zien veranderen van een leuke breed georiënteerde koopjesbeurs naar een typische handelarenbeurs waar weinig leuks meer te vinden is en alles in klompjes goud moet worden afgerekend. Met Bram zijn we er een paar keer geweest en probeerden we via de verkoop en aankoop van onderdelen onze reis en overnachting weer uit te halen. Voor Ton was het de eerste keer. Hij heeft een brede verzameling oldtimers waarvan verreweg de meeste Citroen DS en ID, maar oldtimerbeurzen nooit zijn ding geweest. We spreken voor de vorm af om toch maar eens te gaan kijken. Ook hij moet er een keer aan geloven.
Vrijdagnacht overnachten in een hotel en de zaterdag bezoeken we op het Parc des Expositions in Reims de Salon des Vehicules Anciennes. Het weer is matig, het aanbod idem. We komen nog wel wat bekenden tegen zoals Rick en Roos, Joost en Huub, maar verder is er niet veel aan. We rijden zaterdagavond terug naar Amsterdam en ik heb een nacht gepland bij Christa. De eerste keer dat ik echt blijf slapen. Ze slaapt al tijden slecht en ik hoop dat het met mij er naast iets beter gaat. We beginnen rond een uur of elf onder de douche met elkaar te wassen en op te warmen. Ze is erg gespannen. Het meerdere malen inzepen helpt. Onder de douche bef ik haar en voor het eerst pijpt ze me. Ik kom klaar maar meldt het haar bijtijds, al was het maar om te voorkomen dat ze m er af hapt. Het lijkt alsof ze al mijn zaad doorslikt, maar onder de douche is het slecht te zien. Bij het afdrogen vraag ik haar er na, maar ze ontkent dat ze het gedaan heeft. Ze is erg nauwkeurig met de handdoeken; ik krijg er eentje toegewezen. Mag absoluut niet een andere gebruiken die er hangt. We lopen erna naar haar slaapkamer. Daar gaan we naakt verder met elkaar betasten en zoenen, ditmaal onder het donsdek. Het slaapkamerbed hebben we tot dan toe nauwelijks gebruikt voor seks; vrijwel alles speelde zich tot dan toe af op de begane grond. Het vrijen duurde niet zo lang; ik was moe en probeerde haar de rust te geven die nodig was om goed te slapen. Toch duurde het nog uren voordat ze in slaap viel. Die ochtend gingen we weer verder tot diep in de middag. Er moest een einde aan komen, aangezien ik beloofd had om op tijd te zijn op Lou haar verjaardag en Lieke rond vijven zou worden afgezet door haar vader. Het van elkaar losmaken was echter geen eenvoudige zaak. Ze wilde vooral op een tantra-achtige manier een man voelen, urenlang. Het masseren van haar voeten, de binnenzijde van haar benen, de onderkanten van haar billen, rug, borsten, kortom alles was haar erogene zone. Het gaf haar en mij energie. Een soort eeuwig uitgestelde orgasme. Ik begon het steeds leuker te vinden. Het zien genieten van een vrouw is prachtig, het laten afbreken van het spel door klaarkomen is soms teleurstellend. Ondanks alle aandacht en liefde voor elkaar merkte ik dat het bij haar niet altijd even goed ging. Haar wisselende gemoedstoestanden drongen ook tijdens de erotiek vaak door tot aan het oppervlak. Ze raakte dan licht overstuur of boos, terwijl er eigenlijk niks aan de hand was. Soms ook werd er achteraf een knauw gegeven over bijvoorbeeld spugen in het doucheputje of het douchegordijn niet goed dicht doen. De lat lag vaak erg hoog bij tijd en wijlen en kritiek kwam er met de bazooka uit.
Langzaam begint me op te vallen dat mijn inzet in en buiten het bed aardig wat groter is dan wat ik terug krijg. Onbalans zit natuurlijk al in de schepping zelf waar de man met zijn genotstok de ene na de andere zaadlozing kan produceren, al dan niet vergezeld van een oerklank, daar waar de vrouw maar moet zien of ze met dat geduw en geschuur van dat ding überhaupt iets van plezier ervaart. Christa pareert haar lamlendigheid op vele gebieden vooral met het gebrek aan energie, veroorzaakt door diverse vage klachten. Ik neem in deze fase het aan als zoete koek, want ik heb weer die rare afwijking dat ik ontzettend kan genieten van een vrouw die geniet en geven vind ik eigenlijk best leuk, vooral als er een naakte beloning op me ligt te wachten. Toch hoop ik wel dat al die geïnvesteerde energie zijn evenknie gaat vinden in die van haar. Vergelijkbaar met een restauratie van een roestige, incomplete oldtimer die na jaren liefde en energie door de keuring komt en zijn zondagse ritjes zonder kleerscheuren doorstaat.


Jaune Jonquille
Bij toeval kwam ik een DS19 tegen in Limburg. Twee jongens die vooral in eendjes handelden hadden deze meegenomen uit Frankrijk als bijvangst. Het betrof een exemplaar uit 1959, met een zeer matig chassis, maar er was een tweede chassis bij aanwezig in een betere staat. Na een snelle onderhandeling was de koop beslecht en werden beide getransporteerd naar het Mannenparadijs. Deze limoenkleurige Citroen was vrij compleet, maar technisch in matige staat. Het chassis was ondanks het donorchassis wel te redden maar veel werk. Na enig wikken en wegen besloot ik m toch maar door te verkopen. Om m wat beter verkoopbaar te maken leek me een eenvoudige spuitbeurt met het plaatwerk op de auto een goed idee. Mijn dagelijkse witte ID uit 64 had ook wat kleurverschillen en kleine schades dus sprak ik met Mees af om het geheel op te pakken en beide in een middag te spuiten. Mees is een oude rot in het vak. Een spuiter van origine, later in de spuiterij heeft hij zich opgewerkt en nu hij bijna met pensioen is een soort onderkoning van het schadebedrijf. Hij moet zich wel voor zijn functie behoeden, want er is wat gedoe met de eigenaar en zijn familie. We kennen elkaar van de DS onderdelen die hij bij me in het verleden kwam halen. Voor de witte ID had ik al lak staan, ooit bij hem gekocht, voor de gele zou hij lak meenemen. Zo geschiedde. Het was mooi weer die dag. De gele was zeer goed gespoten, maar de witte verf bleek van een oud systeem te zijn. De harder die hij had meegenomen bleek niet lekker te werken in deze lak, waardoor de lak een beetje plakkerig bleef en niet goed uithardde. Een dag later, toen er regen voorspeld werd, was het nog steeds niet naar wens en na een week binnen te hebben gestaan leek het wel oké. De DS ging dezelfde week nog in de verkoop, de ID ging ondanks de tegenvaller met de lak in gebruik.
De ID is de enige auto op dit moment die ik met liefde uitleen. Er rijden op een enkele uitzondering na vrouwen in. Marijke heeft er in het verleden sporadisch gebruik van gemaakt. Op de lange ritten naar haar zusje in de Dordogne wisselden we wel eens af. Christa gebruikt m ondertussen vaker. Het vergt wel een wat andere aanpak, want waar ik er weinig moeite mee heb om onderweg de gereedschapskist te pakken, kan de gemiddelde dame over het algemeen weinig met een storing.


Setra
De Setra S7 die al een paar weken op Marktplaats te koop staat gaat steeds meer kriebelen. Als de vraagprijs daalt, naar 12 mille, bied ik acht. Na een paar dagen reageert de verkoper, een autohandelaar uit Oldebroek, Bart Jan. Christa en ik gaan kijken. De week ervoor was vrij koud geweest met een paar dagen flinke vorst en bij het er naar toe rijden liggen hier en daar restanten sneeuw. Het is een vrij onverzorgde bus. Banden apk waardig maar oud, er missen wieldoppen, kleine roestplekken. Het interieur is traditioneel in de zin van bruin hout en zwart skai, maar erg netjes gemaakt met een grote keuken, een grappig weggewerkte douche en een ruime zithoek die eenvoudig terug te brengen is tot bed. Christa was terughoudend maar niet afkeurend. Ze wilde m wel lenen, als ze haar C rijbewijs ging halen. In deze fase dacht ik nog dat de kans hierop weliswaar klein was, maar dat misschien de ambitie het toch kon winnen van de lamlendigheid. Voor mij leek het een leuke uitdaging en gaf deze bus de druk die nodig was om dat vrachtwagenrijbewijs te halen. Daar kwam nog bij dat ik de energie die de emotionele achtbaan mij gegeven had, ook kon gaan gebruiken voor dit soort nieuwe uitdagingen. De proefrit, waarbij BartJan de chauffeur was, beviel en ik ging nadenken over een nieuw bod. We reden terug naar Amsterdam en aten vlakbij het uitgaan van het dorp een pizza in een verder leeg restaurant. Nadat ik mijn bod verhoogd had en in de koop een APK goedkeuring had bedongen, werd de bus twee weken later aan de collectie toegevoegd.
Om m op te halen had ik Marco gevraagd om te chauffeuren. Christa wilde wederom mee, nu met Lieke, maar Marijke ook. Het zou de eerste keer zijn dat ze elkaar ontmoeten. Ik was zenuwachtig, want Christa is iemand die andere vrouwen in zeer korte tijd tegen zich in het harnas kan jagen, vaak zonder een woord te zeggen. Bij Marijke was enige gereserveerdheid in het begin en ook Christa hield afstand door zich vooral op Lieke te richten. We reden naar Oldebloek met de rode Mazda van de ouders van Marco. Op de terugweg zaten Lieke en Christa achter in de Setra. Ik maakte foto’s maar Christa stond erop dat ze niet gefotografeerd werd. De terugweg was spannend. Ik merkte dat Marijke, zonder het te noemen, zich ergerde aan de aanwezigheid van Christa. Ze zei verder niets, maar het spanningsveld was voelbaar. Een andere spanning was hoe de bus zich zou houden. Volgens Marco was de bus best oké, alleen ergerde hij zich aan het ontbreken van de stuurbekrachtiging en bibberde de koppeling bij het één en achteruit. Marco brengt Christa en Lieke weer naar huis. Ik ben blij dat er geen slachtoffers zijn gevallen, maar Marijke breekt als we samen zijn los met een tirade over Christa. Ze voelt dat het verkeerd zit. Dezelfde week boekt ze de New York reis voor in mei met zijn vieren.
Kort erna komen Dirk en Anja even langs om de bus te bekijken. Dirk heeft ooit een c rijbewijs gehaald dus zou er ook mee kunnen rijden. Anja vindt het een kek ding, maar ik denk niet dat ze er ooit mee weg zou durven gaan. Marijke is er ook bij. Opeens verandert het gesprek als duidelijk wordt dat Crista mee was. “Die is niet helemaal oké” zeggen Anja en Dirk in koor. Marijke is het er helemaal mee eens. Ik kijk een beetje glazig naar de drie als de anekdotes over haar de revue passeren. Het oeverloze blijven hangen van Christa terwijl er gewerkt moet worden, de haat van Piet die ook ergens vandaan moet komen. Echte steekhoudende argumenten heb ik nog niet gehoord, maar dat ze erg jeukerig voor velen is wel duidelijk.


Facebook
In het afgelopen najaar had ik haar al zitten googelen, maar veel was er niet te vinden. Alleen een verwijzing naar een Facebook account, waarvan ik geen lid ben en dus weinig meer kan vinden dan haar profielfoto. Deze is op het eerste gezicht weinig bijzonder, maar bij nadere bestudering toch wel mysterieus. Het is een half liggende Christa met op de achtergrond de busterminal achter het CS en het IJ. Het lijkt alsof hij vanaf de Adam toren is genomen. Ze poseert erop met een lachend gezicht, haar rechter hand half omhoog en haar vinger wijzend in de lucht en haar duim naar boven als een soort pistool, haar linker arm naar onderen met een open linker hand. Kort zwart rokje en de twee prachtige benen. Op het eerste gezicht niks mee mis, maar ze heeft op haar linker schouder een hand liggen van de persoon naast haar en achter haar hoofd een rechter arm. Het lijkt van een man te zijn, want alles is wat groter. De persoon is er echter verder volledig van afgeknipt en het lijkt niet haar ex Cos te zijn. Op de pagina is ook zichtbaar wanneer deze foto gepost is; 26 oktober 2016. Het jaar dat vrijwel alles voor haar uiteenspatte. Relatie op de klippen, huis ontvlucht en zoonlief vertrokken naar Italië.
Ik vraag haar er na, als ze op het paarse stoeltje zit en ik half lig op het bamboe bankje, want zitten is er niet bij op dat onhandige ding. Ze kan er weinig over zeggen. “Je weet toch dat ik niks heb met internet?” pareert de mijn vraag bits. Ik weet niet zo goed hoe ik dit moet aanpakken, maar haar antwoord maakt me alleen nieuwsgieriger. “Zo’n Facebook pagina komt niet uit de lucht vallen. Heb je hem dan zelf niet gemaakt?” vraag ik door. Haar antwoord blijft kort. “Iemand heeft t voor me gedaan maar ik doe er niks meer mee”. Daarmee lijkt de kous af en probeert ze het gespreksonderwerp te wijzigen. Ik haak af; het ligt waarschijnlijk te gevoelig.


Tot nu toe waren de puzzels redelijk op te lossen. De anagrammen gooit ze meestal in een online oplosser, ik probeer het zelf te doen, wat veelal lukt. De puzzel van de foto is niet zo eenvoudig, zeker als ik er geen hints bij krijg. Vandaar dat ik me probeer voor te stellen wat er zichtbaar is en wat ze niet wil vertellen. Haar relatie met Cos liep toen waarschijnlijk definitief vast, maar ik vermoed dat ze haar oude truc heeft gebruikt, namelijk een nieuwe vent uit de hoge hoed toveren om de oude te deleten. Waar ze zich waarschijnlijk echter op verkeek is dat die nieuwe ridder haar snel weer bij het grof vuil parkeerde of andersom. Waarom die foto nog zo lang op fb stond is mij onduidelijk. Lucas was waarschijnlijk niet erg gediend van de actie, want hij keerde na zijn bezoek aan zijn vader niet meer terug. Oké, allemaal speculaties, maar het resultaat was er niet minder om; Christa op de camping, alle vrienden en familie kwijt met als laatste strohalm en chantagemiddel Lieke. Deze wereld is niet gemaakt voor Christa’s of andersom.


Elektra
In La Paix is ondertussen Ton begonnen aan zijn verbouwing. Zijn huwelijk met Ankeline wordt ontbonden en achter in de loods moet een kantoor voor zijn architectenbureau verrijzen met slaapmogelijkheid. Bram, Johan en ik gaan m helpen met de elektra. Op afroep werken we aan de nieuwbouw, soms ook een paar uurtjes aan de nog steeds niet helemaal affe ID19 uit 1962. De bouwstress en Ton’s band met zowel Ankeline als Joska levert af en toe flinke explosies op, ook richting anderen. Voor mij is het monteren van buizen en draden is een vorm van therapie geworden in een steeds complexer wordende puzzel. Tijdens de koffie gaat het vaak over de puzzels, of ondertussen eerder schaakborden.


Basisschool
Nu bij Marijke onrust is ontstaan, is de Leliedwarsstraat niet meer de zorgeloze, suffe plek van vroeger. Niet dat er continu spanningen zijn, maar er broeit iets. Na de geboorte van Lou ben ik definitief bij Marijke komen wonen. Ik had tot dan toe voldoendes gescoord bij de opvoeding van June dus het was allemaal een stuk praktischer om samen te wonen. Er diende wel een volledig gescheiden portemonnee te zijn en er moest huur worden betaald, wat een compensatie was voor de uitgaven die zij in het huishouden deed. Ook al was dit onderdeel van een traject waarvan ik niet de architect was, veel had ik er ook niet op tegen. Het vaderschap ging me eigenlijk best goed af. Marijke was een hele belangrijke factor daarin; degelijk, betrouwbaar, kundig en lief. Oorspronkelijk had ik haar leren kennen als interieurontwerper. Op een blauwe maandag voor onze romance, heeft ze ooit een paar keukens voor me ontworpen. Later was ze omgeschoold tot juf op de basisschool, maar ze was ook creatief en hield van koken. Echt verliefd waren we niet op elkaar geweest, maar er was genoeg basis om het avontuur van het ouderschap met elkaar op te nemen. Toen ik er in stapte was het een nieuwe uitdaging, maar niet een traject zonder einde. Totdat June achttien was, had ik mezelf voorgenomen, zou ik het proberen vol te houden, maar met Lou werd die afspraak met mezelf een paar jaar opgerekt. Wat erna zou komen, zien we dan wel weer. De kleine verliefdheden die tussendoor kwamen, werden direct gekild. Was het oppakken van mijn zelfstandigheid door me meer terug te trekken in mijn Mannenparadijs al een tijd aan de orde, het introduceren van deze romance was onbespreekbaar.


What’s Your Version
Wanneer ik zin heb, ga ik op zoek naar nieuwe muziek. Niet dat het vers van de pers hoeft te zijn, maar ik hou van het rondzoeken naar muziek die ik nog niet eerder gehoord heb. Youtube en Spotify zijn leuke zoekmachines voor avondenlange zoektochten naar leuke deuntjes. Op zo’n avond kom ik van Groove Armada het liedje What’s Your Version tegen. Ondertussen al meer dan tien jaar oud, maar nooit eerder gehoord voor zover ik weet. Op het album staan twee versies. Mooie composities, een mix van techno en reggae, de lange versie een beetje emotioneel maar beide muzikaal verrassend. De titel sluit naadloos aan bij een gesprek dat ik heb gevoerd met Christa over haar interpretaties van delen van haar geschiedenis. Iedereen heeft zijn eigen versie van een bepaalde gebeurtenis, ook al zijn de feiten duidelijk. Ik stuur haar een Youtube linkje toe. Ze luistert erna en is niet echt onder de indruk. “De link zit in het gesprek dat we verleden week hadden over verschillende interpretaties van de werkelijkheid.” Ze kijkt me aan alsof ik haar in de maling neem. Mijn uitleg wordt nog uitgebreider, maar ze onderbreekt me met de opmerking: “ Ik vind er niks aan”. Ik stop mijn pleidooi, accepteer haar reactie, maar voor mij blijven beide versies onlosmakelijk verbonden bij deze romance.


Problem Car
Vele malen hebben we het over haar hoofdpijnen, overspannenheid, autisme, ADHD, medicijngebruik, afkeuring, psychische problemen. Veel verder komen we er niet mee; ik ben geen psych. Geef haar liever als onderdeel van het spel een nekmassage. Soms te hard, vindt ze, maar meestal erg gewenst. Kriebelen, eindeloos kriebelen over haar kruin met mijn vingers doet t ook altijd goed. Ze zegt af en toe contact te hebben met een psycholoog, maar uitweiden doet ze er niet over. Ook heeft ze contact met haar huisarts over dit soort problemen. Die relatie loopt ook niet op rolletjes. Voor ADHD heeft ze intensief medicijnen gebruikt, maar die wil ze niet meer. Ze lijkt ook vaak overhoop te liggen met haar ‘medische adviseurs’. Met wie eigenlijk niet? Ze gaat ook meedoen aan een onderzoek. Iets met MRI, in Amstelveen. Als ze een auto zou zijn geweest was ze onherroepelijk ondergebracht onder de categorie ‘Problem Cars”. Goed rijdend, mooi kontje, helaas weinig vermogen, snel last van een lekke koppakking en boordevol elektrische storingen.


Pizzamiddag
Het nieuwe kampeerseizoen is geopend en op 1 april organiseer ik een pizzamiddag met een aantal vaste bewoners. Het weer is matig, maar de pizzaoven doet het ook met de kou prima en binnen staat de kachel aan. Christa heeft haar zoon over, Lieke en haar vader, waar de spanningen iets mee weggeëbd lijken, komen ook langs. Marco, Judy en haar nieuwe vriend, Dirk en nog een paar anderen heel kort. Judy was duidelijk niet voorbereid op de aanwezigheid van Christa, ze loopt naar binnen, draait zich vrijwel meteen weer om en zegt; “Die trek ik niet”. Ik schrik ervan, want iedereen kon het horen en zo direct zijn is redelijk onbeschoft. Christa doet alsof ze het niet hoort. Haar zoon Lucas mijdt haar een beetje. Er is overduidelijk spanning. Als later in de middag Lieke en haar vader arriveren, komen er meer spanningen. Cos en Lucas staan vanaf dat moment vooral buiten met elkaar te praten, wat Christa irriteert. Het verhaal was ze me vertelde over dat het naar Italië vertrekken van Lucas door de spanningen tossen hem en Cos lijken hiermee gelogenstraft te worden. Cos blijft niet lang. Hij bedankt me voor de pizza. Ondanks dat ik hem die dag nauwelijks gesproken heb, is dit de enige keer dat we elkaar de hand hebben geschud. Tegen de avond is iedereen weer vertrokken.
Ik heb weer een pizzadag in de planning, nu met de kids, Marijke en haar zus Emine en zwager Michel. Christa en Lieke schoven ook aan, want zichzelf uitnodigen is ondertussen haar middle name. De pizzadag was een groot succes qua weer. Op zich ging t best aardig en Christa leek redelijk op haar gemak tussen de rest van de gasten. Lieke speelde met Lou, die geen moeite had om haar aandacht te vestigen op een kind van vijf jaar jonger. Alles loopt oké en iedereen keert weer huiswaarts. Naderhand spreekt Emine me aan dat die Christa toch echt niet helemaal spoort. Of dat door Marijke was ingefluisterd of haar eigen diagnose was weet ik niet. Marijke wordt het wel duidelijk dat het Mannenparadijs ook voor vrouwen een aantrekkelijke vrijplaats is geworden. Voor haar het startsein om zeer regelmatig en lang langs te komen.
Emine en Michel lagen drie jaar ervoor in een scheiding, toen bleek dat Michel een vriendin er op na hield. Dat beviel Emine niet zo. Ze raakte in een soort psychose van woede en teleurstelling en greep alle wapenen aan om m stuk te maken. Advocaat erbij, mediator, ze bleef maar trappen. Niks deed ie meer goed. Nadat de romance na een half jaar was afgelopen, rukte ze m terug van het schaakbord en sindsdien zijn ze weer beregelukkig samen. Nou ja.. Hoe dan ook, ik zei tegen Marijke dat als als ik Michel was geweest, ik never nooit was teruggekomen.
Het einde de maand is Christa uit het niets even flink klaar met me. Ze wil niet meer thuis afspreken, maar in het park. Als ik daar aankom, zit ze bijna te huilen. Ze is nauwelijks aanspreekbaar. Het zit allemaal tegen, maar wat zegt ze niet. Het duurt een tijdje voordat haar humeur wat bijtrekt. De hele ochtend zitten we op het bankje. Uiteindelijk loopt ze naar huis. Ik laat haar maar even. Later die week spreken we wederom in een parkje af, nu iets verderop en in de middag. Die dag is het wel mooi weer. Ze is nog steeds niet de oude, maar een stuk mondiger. Ik krijg er nu meer van langs. “Je bent gewoon aan t vreemd gaan. Je geeft niet echt om mij.” Ik hoor t maar aan, maar kan er niet zo veel mee. Haar gemoedstoestand blijft negatief, haar ogen gooien af en toe een werpster. Tegen het einde van de middag lopen we richting haar huis. Ze krijgt een arm om haar heen en we lopen de Beemsterstraat in. Daar staat al geruime tijd Lieke met haar vader te wachten. Ik trek mijn arm los en wil de andere kant op lopen, omdat ik vermoedde dat hij me nog niet gezien had. “Nee” zegt ze, “ hij mag best weten wat er speelt”. Ik loop mee en zeg Lieke en haar vader gedag. Christa opent de deur, laat Lieke binnen en kijkt ijzig naar haar ex. Ik loop naar mijn fiets en vertrek. Heb geen zin in dit gedoe.


Wildvlees
Enkele dagen erna lijkt alles weer als vanouds. We beginnen die ochtend met het ritueel op het bankje. Ze heeft even terug een soort wildvleesje gevonden op mijn rug. Ik gaf haar toen aan dat ik er wel vanaf wilde, want af en toe blijft ie hangen achter een knoop of kledingstuk en dat bloedt dan een beetje. “Ik haal m wel weg, maar je krijgt geheid van Marijke op je donder” voorspelt ze. Ik geloof er weinig van. De laatste keer dat Marijke dat stukje vlees van dichtbij heeft bekeken, is zeker tien jaar terug. Ze gelooft er niet van en geeft aan dat ze niet instaat voor de gevolgen. Ik heb er alle vertrouwen in en met een scalpel haalt de voormalig IC verpleegkundige zorgvuldig het kleinood weg. Even de rug nog deppen met een watje met desinfecterende vloeistof. Ze stopt het in een potje met een beetje formaldehyde. Het blijkt de vorm te hebben van een hartje. Ze houdt het potje tussen de andere medicijnen als een trofee. Mooie actie. Marijke heb ik er nooit over gehoord, maar voor de zekerheid bleef ik de eerste paar keer bij de seks met Marijke strak op mijn rug liggen. Toch een beetje een slappe zak.


Barend
De Beemsterstraat ligt in een echte volksbuurt. Het hart is het Purmerplein, een wat stoffig, rommelig ingericht pleintje met gedateerde maar leuke jaren twintig bebouwing. Het plein heeft weinig opbeurende winkels; er is een goede pizzeria met een steenoven, die wordt beheerd door een extreem loensende Sardijn en zijn kleine blonde Hollandse vrouw. Het gebrekkige Nederlands van de pizzakoning is er eentje om in te lijsten. Ik heb het idee geopperd om een soort van speurtocht te bedenken voor Christa en Lieke die eindigt bij de pizzeria. Daar kan ze als beloning een pizza halen, iets waar ik de Sardijn voor heb ingeschakeld. Ze stelt het een paar dagen uit, maar na een kleine week krijg ik groen licht; ze heeft de rebussen opgelost en de pizza ontvangen. Aan de overkant zit een fourniturenzaak genaamd Ritsies. Een gruizig winkeltje dat tijdens openingstijden dient als woonkamer voor de uitbater, zijn familie en wat mensen uit de buurt die aanschuiven. Chris vindt dat de eigenaar mijn broer had kunnen zijn. Ik zie dat anders, maar goed haar observaties verbazen mij nog steeds. De directe buren in de Beemsterstraat zijn aan de linker zijde Barend en aan de rechter zijde een vrouw van in de zestig die zowaar nog labieler is dan Christa zelf. Bij het minste geluid, overdag of ’s avonds, is er een gegil hoorbaar, gevolgd door een neurotisch geklop of gehamer op de mandelige muur. Ze blijft doorrammen totdat het geluid stopt. Raar mens. Barend is echter een fijne buur. Een jaar of 80, vrij groot maar hulpbehoevend, altijd rommelend met zijn rollator. Na een paar maanden is hij mijn grote vriend. Hij weet ondertussen dat ik niet alleen de afwas doe, dus als ik bij Chris aanklop, staat hij, ondanks zijn fragiele gestel, in ‘no time’ op de voordeurdrempel.
“Hé jongen, alles goed?” vraagt hij met een grijns. “Mogge buurman. Alles werkt nog, naar ik hoop. We zullen het straks zien”. Dit type gesprek moet ik snel afronden voor mijn deur open gaat, anders gebeurt er waarschijnlijk helemaal niks. Chris opent de deur, kijkt achterdochtig naar haar buurman waar ze het ook redelijk mee kan vinden, maar vertrouwt de amicaliteit van ons voor geen cent. Eenmaal binnen vraagt ze even door, maar ik kan haar niet veel meer informatie over haar buurman geven dan ze al weet. Dan gaat ze zelf verhalen over dat de buurman tot ver in de nacht aan het spoken is en dat ze het idee heeft dat hij haar afluistert. Ze hoort af en toe een soort gekras langs de muur, alsof hij een trechter heeft waarmee hij haar bespioneerd. Ook staat de tuindeur vaak open, waardoor hij makkelijk geluiden kan opvangen. Hij heeft ook een verslaafde zoon. Had ooit een vriendinnetje van dertig jaar jonger, ook verslaafd. Veel gedoe mee gehad, die Barend. Mijn ervaringen zijn ronduit positief met hem. Zijn lach als hij mij ziet is steeds breder, onze gespreksstof platter en cryptischer tegelijk. Eind 2019 flikkert hij ’s nachts van de trap en is daarna niet meer echt in staat aan het dagelijkse leven mee te doen. Enkele maanden later overlijdt hij vrij plotseling. De markante buurman met de alleswetende glimlach heeft het loodje gelegd.


Krekel
Uit het niets krijg ik een berichtje. Cadeautje; een foto van een dode krekel. Die zijn eetbaar en ze heeft er eentje voor mij meegenomen. “Eiwitrijk en het smaakt naar noten”. “Ja schat”, pareer ik, “dat ga ik echt niet eten”. “Waarom niet?” vraagt ze.”Ik heb het ook gegeten en je bent toch geen watje?”. “Dan ben ik maar een watje”. Zeker een uur bleef ze doorzeuren, maar ik heb m netjes laten liggen. Het dode beest zag er op de foto indrukwekkender uit dan in het echt, maar toch. Ondertussen kantel ik het gesprek naar haar bankje. Ze wil van de twee gietijzeren delen die ze heeft een bankje maken. Hiervoor heeft ze latten nodig van ca een meter en een handvol roestvrijstalen schroeven. Ik heb nog wat eiken liggen dus dat gaat vast goed komen maar vraag haar hoe ze de boel wil bevestigen en wil gaan beschermen. Het gespreksonderwerp is definitief gekanteld en de dode krekel is netjes blijven liggen.


Theorie
Wie A zegt moet B zeggen. Of C in dit geval. Voor het mogen besturen van de Setra dient men in het bezit te zijn van een geldig C rijbewijs, oftewel vrachtwagen. Ik begin als eerst met het halen van het theorie gedeelte. Ulrik is net iets eerder begonnen aan dit rijbewijs en voorziet me van een paar handige tips over de aanschaf van de boeken. Hij heeft voor rijschool Trilling gekozen, ik kijk nog even de kat uit de boom. Voor de vakantie de theorie, na de vakantie de praktijk. Theorie-examens gaan mij vrij makkelijk af. In Delft flink kunnen oefenen. Op Marktplaats heb ik een oud setje gevonden waarvan achteraf een hoofdstuk aan ontbrak maar verder een prima basis bracht. Aangezien ik pas in het najaar begin met praktijklessen, staat de Setra een beetje beteuterd achter op de parking. Ik ben wel begonnen met het herstel van het bevroren watersysteem in de bus. De koude eerste februariweek heeft de elektromotor van de pomp gesloopt, en voor dit oud type Jabsco pompen is het even zoeken geblazen. Na het vervangen van de pomp in zijn geheel bleken er ook nogal wat slangen beschadigd te zijn. Uiteindelijk heb ik er meteen een tweede waterbak bijgebouwd, want als je een beetje stand alone wil reizen, is dat geen overbodige luxe.
Na al dat geklus bij Christa heb ik besloten mijn beste beentje voor te zetten bij Marijke. Lou wil ook een eigen kamer, liefst in de kelder, en daarvoor wil ze de oude trap omgelegd hebben. Ik heb nieuwe wenteltrap getekend en een offerte gekregen. Ik ga m zelf halen en plaatsen. De uitvoering is helaas toch iets aangepast door het timmerbedrijf, waardoor de bovenste twee treden niet verdreven zijn, dwz een beetje schuin van de spil weglopen. Uiteindelijk is het een redelijk beloopbare trap en het startsein om de kamer van Lou te timmeren.


New York
De laatste maanden balanceren hebben toch een rare fysieke uitwerking gehad, want als we het eind van april met zijn vieren naar New York vliegen, zie ik op onze foto’s dat ik best wat gewicht ben kwijtgeraakt. Marijke kookt als vanouds, maar de stress en de emoties hebben een aardig destructieve uitwerking gehad op mijn vetcellen, in ieder geval in mijn gezicht. Het tripje New York is zeker een succes. De kinderen keken er zeer naar uit en zijn super enthousiast. Alleen weer even met Marijke is eigenlijk ook wel fijn. Ze is rustig, geniet er ook van en er zijn geen spanningen voelbaar. Doordat er op de fronten der liefde een soort wapenstilstand is bereikt, is het een prima periode om even bij te komen. De heenreis ging in één vlucht oké, de terugreis was wat minder door de overstap in Reykjavik van een uur of vijf. Christa wel gemist, maar met haar komt toch meestal stress mee, waar ik niet altijd wat mee kan, hoe leuk ik haar ook vind. Heb wel het gevoel gekregen dat er een soort consensus is tussen iedereen, een vorm van acceptatie. Of dat zo blijft, valt te bezien, maar voor nu lijkt het kaartenhuis nog vrij stabiel te staan.


Brun Scarabee
In maart al brengt Armen me zijn laatste project aan. Een DS21,1971, Brun Scarabee, bruin leren interieur, LPG, gerestaureerd door hemzelf en zijn vrienden in Armenië. Een zeveneneenhalf zou ik zeggen. De forse prijs van 29.500 wil ik wel proberen, maar is wel hoog gegrepen naar mijn idee. Mijn taak is om m te verkopen in consignatie. Dat zou wel kunnen, maar de auto kent nog een aantal onopgeloste storingen, slordigheden en aandachtspunten. Zo schiet er een zekering uit als je m in zijn achteruit zet, doet de verlichting het gedeeltelijk, maar ook het koppelen en starten is nog niet op orde. Optische zaken als het verkeerde DS23 plaatje en de lelijke voormat zijn het eenvoudigst, maar die elektrische storing is hardnekkig. Uiteindelijk blijkt iemand een draad vanaf de versnellingsbaksensor door de accubak te hebben getrokken net een loszittend connectortje. Tussendoor pak ik in maart en april deze punten aan. De eerste foto’s, gemaakt op de parking stuur ik naar handelaren en verzamelaars uit het circuit. Erg enthousiast wordt er niet op gereageerd. Dan maar op Marktplaats. Ook daar blijft de DS onaangeroerd staan met veel volgers maar geen serieuze reacties. Het lijkt me verstandiger om m te laten veilen. Nog niet eerder gedaan, dus een uitdaging. Ik schrijf BAT aan en ze willen het wel oppakken, maar pas in het najaar. Het geeft mij ruim de tijd om de tekst en foto’s aan te leveren.


Kriebelthee
De ochtendgymnastiek in de Beemsterstraat gaat een nieuwe wending krijgen. De uitnodiging begint steevast met een appje met de vraag of er ruimte is voor kriebelthee. Ik weet niet wie het woord bedacht heeft, maar het omschrijft de aanloop naar intimiteit; eerst een kopje thee, een meestal groenige kruidenthee in een hoog duralexglas, voor Ieder eentje. Af en toe is er een vraag over de computer of over een brief en dan wordt ie meteen behandeld tijdens de thee. Het glas thee wordt daarna ter hand genomen op het bamboe bankje of op een van de stoelen. Ik begin meestal met het kriebelen om haar middel; de rug, ter plekke van haar wat verlopen tatoeage, richting de zijkanten over de zachte delen van haar heupen, over haar onderbroek naar haar lies, haar door het lijnen wat verschrompelde buikhuid, vandaar weer naar boven, cirkeltjes draaiend om haar navel met alle vingers van mijn ruwe handen, via de onderkant van haar beha naar de bandjes ervan, de oksels schampend, over haar schouders richting de nek en onder haar schedel de zachte plek licht masseren. Ze heeft regelmatig hoofdpijn zegt ze en of het helpt valt te betwijfelen, maar ik kan haar daar gerust een kwartier met mijn duimen masseren zonder sputteren. Het kriebelen gaat door, ik ga steeds iets verder. De omtrekkende bewegingen van mijn handen over haar lichaam verschuiven langzaam onder haar beha-bandjes en als ze over haar borsten naar beneden glijden, draaien de cirkeltjes om haar tepels. Haar linker tepel zit wat los, haar wiebeltepel, beide zijn in de aanvang vrij zacht, behalve als ik koude handen heb. Het is meestal het moment dat ze haar beha uittrekt. Ik kan dan vrij mijn handen het werk laten doen en in het proces haar borsten in mijn handen nemen, maar altijd in een beweging, onderdeel van de kriebelmassage. Na verloop van tijd, afhankelijk van hoe haar pet er voor stond, werd het proces voortgezet door haar benen en voeten mee te kriebelen of het gekriebel vanuit haar liezen voort te zetten naar haar billen en schaamstreek. Met de punten van mijn vingers zachtjes door haar driehoekje, nooit meteen naar haar schaamlippen maar eerder de binnenzijde van haar bovenbenen. Haar onderbroekje liet ze meestal nog uren aan en soms ging hij helemaal niet uit, maar het kriebelen werd een rode draad in het proces, of het nou het bamboe bankje betrof of de aanrechtblad, het slaapkamerbed of de keukenvloer.


Tantra
Het is steeds zoeken naar een fysieke en psychische balans tussen ons en platte seks, zoals ze het noemt, komt weinig voor. Ze legt me uit wat ze weet van tantra en vertelt van haar ervaringen. Ze is ooit eens naar een tantra masseur geweest en die had veel in haar losgemaakt. Ze zei dat de man ook eigenlijk iets verder was gegaan dan de bedoeling was en zich daar min of meer voor verontschuldigde. Om serieus mee te kunnen doen moet ik eerst leniger worden. De kleermakerszit is houterig en pijnlijk voor me. “Oefenen!” predikt ze. Dezelfde week ga ik al is het maar voor de vorm thuis en in het houten huis met een biertje erbij in deze houding zitten en maak ik een foto. Of het helpt weet ik niet, maar grappig is het wel. Meditatie komt er niet aan te pas, maar de onderbroeken blijven aan. De uitdaging zit m vooral in het overdragen van energie. Het lijkt me best lastig om als je voor de eerste keer met een vrouw vrijt dit zo aan te vliegen, maar voor een vrouwen die je al helemaal lijkt te kennen, is het een prima manier om wat meer spanning in het spel te brengen. Ik probeer haar sowieso meer te overtuigen dat je seks eerder als spel moet zien dan als onlosmakelijk onderdeel van je gemoedstoestand. Maar goed, na een verschuiving van enkele weken richting tantra komt de climax in een haast meditatief zeven uren durend tantraspektakel waarbij de tijd vergeten wordt en ik de aangever ben van de vrouw met verlangens. De kleine kamer die oorspronkelijk voor Lieke bestemd was is dit keer de ’place to be’. Om je lul in je broek te houden bij het masseren, het liggen en strelen van een mooie vrouw als Christa is toch niet zo moeilijk, als je je maar concentreert op hetgeen je aan het doen bent. Het begint met de basale tantra- items als het elkaar diep in de ogen kijken en vooral het volhouden ervan. Hierna gaan we in de kleermakerszit elkaars adem opvangen. Voor een nuchtere Hollander misschien een afhaker, maar aangezien we het al een kaar eerder in de woonkamer geprobeerd hebben, is het een leuke routine. Het bevestigt ook mijn stelling dat seksualiteit eerder de vorm van een spel heeft dan van een bloedserieuze hindernisbaan. Ook kussen, strelen en likken van lichaamsdelen, houdingen vanuit balans, het is een soort triatlon van de rust. Geen orgasme en dat is helemaal oké overigens. De emotie bleef hangen en Christa wilde me niet meer laten gaan. Ik wilde ook niet weg, maar de rationele kant luidde het einde in doordat ik op mijn telefoon zag dat het thuisfront de hele avond met mij contact heeft gezocht, zelfs Paul heeft gebeld om in het Mannenparadijs op zoek te gaan naar een man die vast klem zit onder een wrak dat van de krik is afgeschoten of zo.. Even appen; ’Ik zit bij Christa aan de tantra; zie je morgen’ was geen optie omdat Marijke wist waar ze woonde en binnen een half uur zou hier schreeuwend voor de deur staan. De eerste vertrouwensbreukjes zitten in de eierschaal.


DS19
Raymond heeft besloten om mijn oude rode DS19 uit 1963 op te pakken en het de zijne te maken. Mijn argumenten om de auto niet aan hem te verkopen omdat hij na een kille opwarmronde het project waarschijnlijk toch weer doorstoot, werden nadrukkelijk tegengesproken. “Dit wordt mijn auto voor de komende jaren”. Sceptisch als ik ben heb ik na een paar schijnbewegingen de verkoop aanvaard in de wetenschap dat onder het afdak laten staan ook geen reële optie meer is. Voor mij heeft de DS ook een emotionele waarde en stilstand is achteruitgang. In de weken erna help ik hem met wat chassisreparaties en spuitwerk. Techniek is meer zijn ding, maar omdat de auto jarenlang heeft geveerd op zonnebloemolie ontferm ik me hier ook over. Hij wil er vanaf en over gaan op DOT3. Het systeem is ook flink vervuild geraakt met gepolymeriseerde delen en rubberrestanten. Toch werkt het wel aardig naar behoren zo na het opstarten sinds zeker vijf jaar. Piet is minder blij met dat gerommel van Raymond. ‘Ik mag m niet”. Een kratje bier op zijn tijd helpt wel een beetje en gestaag werken we samen door aan het project. Hij heeft er zin an. De DS is al zeker 15 jaar in mijn bezit geweest en heb m gebruikt in de periode voor mijn rode break en de huidige witte ID. Af en toe in gebruik geweest als mijn tweede auto, maar een beetje in de vergetelheid geraakt doordat er te veel aan moest gebeuren. Wat dat betreft is deze actie met Ray helemaal niet verkeerd.


Lucas uit Italië is er weer. We hebben het pas aangeschafte bed iets aangepast zodat het logeermatras er goed onder past. Hij kan dus gewoon slapen. Je moet het bed aan het voeteneind weliswaar optillen, maar dan ligt het matras niet meer de rest van de tijd in de weg. Met Lou en June gaan Lieke en Lucas naar het kartcentrum van de broers Coronel in West. We waren bijna te laat want op tijd komen met Christa is een zeldzaamheid. Gelukkig is het rustig, geen vakantietijd, en de baan is min of meer leeg. Geen elektrische karts, wel van die herrieschoppers met uitlaatgassen. De kinderen hebben het erg naar hun zin. Lieke en Lou doen het wat rustig aan, Lucas en June gaan helemaal los. Op de laatste avond van Lucas in Nederland blijf ik een beetje in de tuin hangen bij hun. Biertje en als het donker is, een beetje zoenen. Erg ver gaan we niet en na een uurtje ga ik weer richting huis. De dag erop blijkt haar zoon te zijn ontploft. Hij heeft uit de slaapkamer gezien dat we aan het zoenen waren en is woest. Ze belde me er speciaal voor op. Met de witte ID breng ik ze naar het vliegveld, gauw terug naar Italië. Na ja, het krijgt buiten mijn vizier vast wel een staartje.
We zitten ondertussen in juni en de mooie plannen met de bioscoopbus en love-bus zijn een beetje vastgelopen. Christa is niet echt voornemens om fysiek mee te werken aan deze projecten. De love-bus vindt ze toch niks, onder andere door de rits bij de tankdop, tijd zegt ze niet te hebben, behalve voor urenlang vrijen. Vind ik ook eigenlijk wel best. Thuis wil het ook niet echt lopen en heeft ze een hulp. Ongemakken als hoofdpijn, slapeloosheid, verkeerde medicatie gedoe op de school van Lieke, gedoe met de vader van Lieke, het wil allemaal niet. Ik probeer wat anders. Ze maakt af en toe prachtige foto’s dus ik probeer haar over te halen om voor mij foto’s van auto’s te maken. Bij de consignatieverkoop zijn vele foto’s nodig. De auto van Armen lijkt me een mooi project om het bij uit te proberen. Begin juli komt haar zoon weer over uit Italië, voor die tijd maken we een fotoserie van Armen’s auto langs het Noordzeekanaal. Na wat gemopper op de heenweg en zoeken naar een goede locatie, vinden we in een weiland op ca 200 meter van het kanaal. Goed licht, blauwe lucht en mooie foto’s. De boer jaagt ons weg nadat we min of meer klaar zijn, maar de laatste foto’s mogen we nog maken. Als klap op de vuurpijl eindigen we langs het kanaal. Een raar stukje niemandsland waar we even gaan zitten om iets te eten. Het blijft er niet bij en met onze kleding aan vrijen we zeker een uur of twee. Opeens wil ze weg. We rijden terug en ik bekijk daarna de foto’s. Fotograferen kan ze echt goed. Voor de moeite geef ik haar de week erop een tot barbecue omgebouwde LPG tank. Van binnen geel gemaakt, want blank staal roest fantastisch, zeker als er een fikkie in gestookt word. De buitenzijde is netjes zwart gespoten. Een beauty al zeg ik het zelf.


Thuisfront
Ondanks de leuke dingen die we oppakken blijft ze onrustig. Het aanschuiven in Zunderdorp gaat haar makkelijk af, Marijke vindt t eigenlijk maar niks en komt steeds vaker langs. Ze zegt ook vaak van tevoren dat ze hoopt dat Christa niet langs komt, maar het lijkt er wel op alsof ze het met elkaar afspreken. Christa trekt zich er ogenschijnlijk weinig van aan, maar Marijke krijgt het er steeds moeilijker mee en ik verstop me zoals vanouds in mijn projecten in een van de schuren of op het terrein buiten. Het blijft een beetje spitsroeden lopen, want Marijke wil vaak wat koken en eten maar wil ‘dat mens’ er liever niet bij hebben, zelfs al biedt ze aan om te helpen. Vriendinnen gaan het nooit worden.
Het is mij ook niet geheel duidelijk waarom Christa zich zo nadrukkelijk met mijn thuisfront wil bemoeien. Dat ze bij haar laatste relatie zo’n beetje alles qua vrienden en kennissen is heeft kunnen inleveren is duidelijk, maar de klik met mijn zijde is er ook niet echt. Hooguit een paar vrienden die haar kontje als maatstaf gebruiken hebben weinig moeite met haar, maar de rest, vooral vrouwen, krijgt een genadeloze jeuk van haar. Dan moet ze merken, maar ze trekt er zich niks van aan. Het lijkt alsof ze een heel ander doel nastreeft dan het lijkt, maar wat is tot dan toe een raadsel. Misschien wil ze laten zien dat ze in staat is nieuwe vrienden te maken of een sociaal leven op te bouwen. Onderdeel van een spel kan het ook niet zijn, leek me. Ze leeft aardig in haar eigen wereld en ik neem aan dat deze mensen wel een plekje hebben. Misschien dat ze deze makkelijk kan inwisselen zodat een klik ook niet zo van belang is. Die rare parallelle wereld ligt verder van de mijne dan gedacht. Het kan ook zijn dat ze voor Lieke iets overeind wil houden. Dat haar focus niet op een man ligt, maar dat ze geïnteresseerd is in het hele pakket, dus ook Marijke en de kinderen. Ik denk echter dat Lieke daar nauwelijks mee bezig is en Lucas die af en toe langs fladdert zal het helemaal aan zijn reet roesten.
Ook Miranda, de vriendin van Paul, laat weten weinig van haar gecharmeerd te zijn. Chris is een keer bij Paul langs geweest om iets te laten updaten op de computer en die paar uur dat ze er zat, met Miranda erbij, heeft ze een onuitwisbare indruk achtergelaten. Ik sta bij het gesprek op een warme juli- avond buiten met de Miranda en Marijke, terwijl ze elkaar proberen te overtreffen in het beschrijven van het irritatieniveau van de feeks. Er valt na de superlatieven even een stilte. Ik zit erbij en floep er bijna uit dat haar ene kutje lekkerder is dan die van twee van jullie bij elkaar. Was toen blij dat ik dat niet gezegd had, maar achteraf was het wel een geniale uitspraak geweest met waarschijnlijk grote gevolgen.


FIFA
Zondag 15 juli 2018. De finale van het WK Voetbal staat geagendeerd tussen de elftallen uit Frankrijk en Kroatië. We zijn allemaal uitgenodigd voor een vaartochtje op de boot van Bram. Oorspronkelijk was het gepland op de vrijdag, maar omdat het weer wat matig voorspeld was, verschoven naar de zondag. Wij allen wil zeggen dat Christa aan Bram heeft gevraagd om een keer te mogen varen en dat ze mij en mijn familie ook aan boord wilde. Van mijn kant ging uiteindelijk Marijke mee. Naast Hilde en Bram dus Christa, Lieke en haar zoon Lucas. De enige van het stel die het WK op de voet volgde, was Lucas. Hij had ver van te voren laten blijken dat hij ten alle tijden de finale niet wilde missen. De boottocht zou tot een uur of vier duren, had Bram aangegeven, dus het zou al met al nog best krap worden om de laat in de namiddag geplande voetbalfinale te kunnen zien. Lucas was met veel gespartel meegegaan en Christa zat er al helemaal doorheen voordat ze een voet op Bram’s Langendijker koolvlet had gezet. We vertrekken veel later dan gepland, iets met een geleende fiets of zo. Waar Marijke een wandelend uurwerk is en steevast te vroeg op afspraken komt, is Christa meestal onbeschoft laat. Nu ook is ruim een uur later de maat. Haar ontplofte hoofd is echter een grotere steen des aanstoots. Ik herken dat hoofd ondertussen wel, maar vooral bij de volwassen dames aan boord alsmede Lucas is het een rode lap. Ik zie zowel Marijke als Hilde iets denken wat het midden lijkt te houden tussen takkenwijf en toverheks. Gedurende de vaart zit Christa achterin de boot met haar zoon tegenover haar en Lieke naast haar. Haar ogen zijn continu gefocust op de telefoon van haar zoon. Hij betaalt haar met gelijke munt terug door zijn blik strak op het scherm te houden en af en toe kijkt hij over zijn scherm naar zijn moeder. Hij trekt dan dezelfde blik als zij; oneindig boos en met een flinke rimpel in zijn voorhoofd. Zij trekt het niet, maar ze zegt er weinig van en blijft strak zijn kant op kijken. Hij spiegelt haar. De tweecilinder diesel van Bram, die als een hamer op een aanbeeld iedere halve seconde een klap geeft die door het riet echoot tot ver over de weilanden, doet er ook nog een schepje bovenop. Bij Christa helpt de paracetamol al lang niet meer.
Het blijft een status quo tot de vaarroute naar Zuiderwoude eindigt in een wat modderige poel waar gezwommen kan worden. Het is ondertussen een uur of een en Hilde en Bram nemen een duik. Ik ga er ook in en heb eigenlijk meteen al spijt, want het water is niet alleen ondiep, het veen is uiterst blubberig. Tot mijn knieën in een glibberige laag en zwemmen is bijna niet te doen. Ik klim weer aan boord en waag een meter of 20 verder, dichter bij de vaargeul opnieuw een poging. Nu gaat het zwemmen beter, maar staan is er nog immer niet bij zonder tot mijn knieën in de bodem weg te zakken. Christa zwemt een stukje, Lucas ook. Hij lijkt er het meeste plezier in te hebben. Lieke kan zwemmen, maar blijft aan boord. Vindt t helemaal niks. Na een uurtje de boot en het water te hebben gewisseld, merk ik dat er de behoefte is om weer verder te gaan. De sfeer leek juist wat beter te zijn geworden tussen Lucas en Christa, ook al werd het aardig duidelijk dat het thuis op een groot scherm bekijken van de WK finale een lastige opgave zou gaan worden. De ontspanning verdwijnt meteen als Bram zich populair maakt door op het laatste moment Lieke in het water te gooien. Lieke begint meteen te brullen, Christa schiet direct weer op slot en Lucas verdwijnt meteen weer achter zijn scherm. We zijn weer terug bij af.
De terugweg was er eentje om in te lijsten. Zelden zal een boottochtje zoveel negatieve energie hebben uitgezonden over het Waterlandse veengebied. Bij aankomst in Broek vlucht Lucas direct weg. Hij gelooft het wel, verstopt zich in het stadje op een plek waar een goede ontvangst is en ver weg van zijn moeder. Hij kan nog net zien hoe Frankrijk soeverein wereldkampioen wordt. Het laatste stuk naar Watergang is wederom een memorabele lijdensweg. Ik ga nog even naast Christa zitten om te vragen of het niet mogelijk is om te proberen iets minder onbeschaamd boos over te komen. Marijke hoort niet wat ik zeg, maar kijk mij nu vernietigend aan. Met Christa blijkt geen zinnig woord mee te wisselen. Lucas heeft haar boottochtje verpest door de FIFA opdracht te geven de finale op haar zondag te spelen. Tja..


Zweden
De zomervakantie gaat na het succes van verleden jaar wederom met de Mercedes plaatsvinden. De Merc zal ons dit jaar naar het hoge noorden brengen, Duitsland, Denemarken en Zweden. Even Christa uit het systeem geeft een ambivalent gevoel. 16 dagen min of meer erotiekvrij omdat we met zijn vieren in de bus slapen geeft rust. De vakantie is bijzonder, omdat we gewend zijn richting het zuiden te rijden. Qua landschap en architectuur hebben deze landen meer weg van Nederland dan de Zuid- Europese landen. De bus hield t prima op een gebroken v- snaar na in de buurt van Hamburg en lastig was LPG tanken in Zweden. Tijdens onze wandelingen door Göteborg zoek ik contact met Ragna. De dochter van Roos heeft een paar jaar terug in Zunderdorp gebivakkeerd tijdens haar scheiding. 41 jaar, aantrekkelijke vrouw, altijd een mening, met helaas een overvloed aan tattoos en vrij veel boosheid. Het lijkt erop dat ze al haar frustraties op haar huid heeft laten printen. Ze blijkt een mooi intermediair te zijn om de romance mee te bespreken. Nieuwsgierig en geïnteresseerd en ik app die middag zo intensief met haar dat Marijke er vragen over stelt. Haar slotsom is dat ik een van beide de wacht aan moet zeggen. Tsja, dat zie ik op dit moment niet zo zitten maar in en later stadium zal het er vast van komen.


Op een of andere manier mis ik wat in vergelijk met de andere vakanties. Of het het gemis van echte hitte is, een New York dip of gebrek aan echter bergen, ik weet het niet. Misschien verder door moeten rijden dan Göteborg. Helaas is er altijd weer een deadline te halen en met een oldtimer wordt die nauwlettend in de gaten gehouden. Na ja, het was toch wel de moeite waard. Weer eens wat anders.
Bij terugkomst zitten Christa en Lieke al klaar in het houten huis. Marijke ziet het met lede ogen aan. Als er iets is waar ze niet op zitten wachten, is het wel Christa. Ze vloekt wat binnensmonds maar ontploffen doet ze niet. Ze gaat de noodzakelijke spullen uitladen en zet het allemaal midden in het huisje neer, hoofdzakelijk op tafel. Chris stelt voor iets te eten te maken voor de retournerende vakantiegangers. Schoorvoetend stemt Marijke toe al was het alleen maar dat het de eerste keer is dat niet zij maar Christa het koken tot zich neemt. Het werd al met al nog best een leuke avond. Bijtijds naar huis met de ID, Marijke zegt verder niks, moe dat ze is, maar lekker zit het allemaal niet.
Het is een raar spelletje geworden. Ik voel me niet prettig als de twee zo om elkaar heen draaien in het mannenparadijs, maar het volledig gescheiden houden van beide werelden, was ook niet echt mogelijk. Christa heeft op een of andere manier een enorme behoefte om mijn familie in het spel te betrekken. Het kan niet anders dan dat het eindigt in een soort explosie waarbij alleen de vragen wanneer en hoe zwaar resteren. Toch kan ik me enig genoegen niet ontzeggen. De onvoorspelbaarheid van het proces leidt tot een ongrijpbaar verrassingsaspect dat mij erg blijft boeien. Voor Marijke begint het helaas wel een lijdensweg te worden. Het regelmatig inspecteren van de boel heeft nog niet geleid tot het verminderen van de bezoeken van Christa. Vaker langskomen is voor Marijke geen optie want echt leuk vindt ze Zunderdorp nou ook weer niet. Vroeger kwam ze sporadisch, nu loopt ze de deur plat met de buks in de aanslag. Daarnaast werkt het nog meer op mijn huid zitten waarschijnlijk averechts en daar heeft ze helemaal gelijk in. Voor mij is het een moeilijk verhaal geworden, omdat ik er ondertussen achter ben dat ondanks alle aandacht, liefde, erotiek en tijd die ik met Christa deelde, t haar niet zo veel gebracht heeft. Ik hoopte toch stiekem dat ze zich zou verplaatsen naar een wat fysiek en geestelijk hoger en stabieler niveau. Soms lijkt dat wel zo, maar even vaak lijkt ze weer terug te glijden in een dal. Dan lukt niks, komt er onredelijkheid en vooral boosheid uit.


Autosleutels
Gelukkig is er dan nog de erotiek. Het fysieke contact, al is het soms maar een nekmassage, lijkt de meest directie manier om haar tot rust te brengen. Ze begint ook plezier te krijgen in een trucje op het aanrecht en zelfs op de grond tussen het kattenvoer, niet de fijnste plek in de Beemsterstraat, gaan de kleren uit. Dan laat ze zich masseren, zit ik te friemelen aan haar knopjes en heeft de mijn paarse knop in haar hand, waar ze met haar bespuugde duim overheen draait. Ze kijkt me dan in de ogen en geniet van het uitzicht. Het voorvocht likt ze op. Lekker zoet, beter dan sperma. Ik doe hetzelfde met haar vaginale vocht. Smaakt ongeveer hetzelfde. We steken graag gelijk over. Hoe meer ik wegzak in dit spel, hoe breder ze glimlacht. Klaarkomen van mijn kant is er af en toe bij, maar meestal niet. Het ritueel kan zomaar langer dan een uur duren.
In de gang vrijen we vaak ook. Tegen het kastje tussen de woonkamer- en de keukendeur. Soms een kussentje achter de rug, soms til ik haar op zodat we elkaar recht in de ogen kunnen kijken en dat hou ik tot mijn verbazing behoorlijk lang vol. Het mooiste moment is als ik haar gezicht ontspannen zie. Als ze volle aandacht krijgt, intieme handelingen vol overgave, verandert haar gelaatsuitdrukking in een soort oneindige ontspannenheid. Het is alsof alle huid in haar gezicht wat opzwelt; de rimpels verdwijnen, haar mond staat meestal iets open, rondom haar kin is het licht geïrriteerd door het zoenen met mij. Ze is dan stil, alsof ze in een soort trance is. De bazooka is dan het verst weg; alles mag, alles is goed. Geen oorlog of status quo, maar volledige overgave. Ik voel me dan een beetje schuldig dat ik niet helemaal mee ga in die fase en het observeren verkies.
Op een dag zit ik op het vlinderstoeltje, vrijwel geheel ontkleed en met Christa op mijn schoot. Waar we precies met welk lichaamsdeel bezig waren, weet ik niet meer, maar de deur naar de gang staat open en uit het niets rommelt het in de brievenbus wat eindigt met een klap. Ze vliegt op, kleed zich half aan en rent naar de bak die aan de deur hangt. “Godverdomme, zie je wel. De sleutels zijn weg en hij heeft alles gezien”. Ze trekt de deur open, maar de vogel is gevlogen. “Wat is er dan?” vraag ik. “De autosleutels liggen altijd in de brievenbus en hij heeft de er uit gehengeld. Daarnaast heeft hij ons naakt gezien”. “Wie is hij?” vraag ik. “Cos natuurlijk. Hij wilde de autosleutels terug en nu heeft hij ze” roept ze geïrriteerd terug. Ik kijk haar aan en zeg: “Wie legt dan ook de autosleutels in de brievenbus?”. Ik krijg geen antwoord, alleen een vernietigende blik. “Daarnaast kan ik me niet voorstellen dat hij ons kan zien als hij in de bak zit te hengelen met een magneet of zo. “Jawel, dat doe ik zelf ook af en toe en dan kan ik ook naar binnen kijken”. Ik inspecteer met een half ook de bak en de mogelijke richting. Het zou kunnen, maar het is een kleine kans. Daarnaast who cares. Hij bleek nog een auto voor haar te hebben neergezet, maar omdat de band aardig verziekt was de laatste tijd, wilde hij de auto met sleutels terug. Ze werkte niet mee, maar had te laat door dat de brievenbus wel een erg stomme plek was om dan je autosleutels te bewaren.
In de gang hangt structureel een kattenbaklucht, die langs de op een kier staande wc deur heen trekt. Das zeker minder maar ook op die plek hebben we heel wat rare houdingen aangenomen, vooral tegen de voorraadkast aan. De kattenbaklucht hoort er op een gegeven moment bij net als Toby die over je ontklede lichaam in de weg loopt en het liefst nog even zijn nagels in je benen zet. Alleen de wc zelf is een brug te ver gebleken. Beter een schone poes naast een vieze bak dan andersom.


YA 66
Bram en ik waren een paar jaar terug in Valines, aan de noord-westkust van Frankrijk. We waren op de beurs in Reims aangesproken door een oude man en zijn pleegzoon, die in het plaatsje een berg spullen hadden staan. Daar stond ook een Mehari met een vaag kenteken in deplorabele staat. Die hebben we laten staan maar het leek ons wel leuk om in Zunderdorp zo’n zomerbakkie neer te zetten. Verderop in het dorp stond er ook eentje bij de familie Braspenning, maar die wilde er niet vanaf. Omdat ze erg prijzig geworden zijn, een beetje Mehari loopt zo tegen de tien mille, leek mij een DAF YA66 eigenlijk net zo leuk maar met een veel betere prijs. Ik hield het een beetje in de gaten op de bekende sites, maar in het voorjaar en de zomer zijn de aanbiedingen zo weg. Eind augustus staat er eentje te koop in Lochem. Ik rij er met Christa heen, ze is een beetje nerveus. Ze denkt dat het een soort conspiracy verhaal is waar ik haar in gebracht heb. Uiteindelijk komen we bij de verkoper, maar omdat we wat aan de late kant zijn is hij weinig meegaand en kortaf. Hij had ook een andere koper die eerst afhaakte en nu toch vlak voor onze komst de deal wilde afronden. We konden alleen zaken doen als we flink over het afgesproken bedrag heen zouden bieden. Ik zag daar vanaf; rare vent. Nog wat gedronken op een terras om de hoek en weer terug. Wel een latertje. Een week later een andere in Rotterdam. Ben even alleen gaan kijken. Wel iets minder dan die in Lochem, maar met een beetje onderhandelen op de drie mille gekregen. Een week later haal ik haar op met wederom Christa. Ze vind m leuk ondanks de kleur die haar te veel aan haar ex deed denken die in het leger zat. Op de terugweg maak ik een paar foto’s en we rijden nog even samen op; ik in de Merc, zij in de DAF. Zij gaat naar Tiel waar ze haar dochter ophaalt bij opa. De komende maanden zou ze vaak in de daf rijden, ook al vind Lieke het best wel eng zo zonder deuren. De kap sloot ook net altijd even lekker en de auto kende nog wel wat meer kleine gebreken. Toch hebben ze er al met al veel plezier mee gehad.
Al een jaar of twee heb ik het idee om in Amsterdam Noord locaties te zoeken die geschikt zijn om te verdichten met Tiny Houses. Leuk idee, maar het kwam er niet van om te gaan inventariseren, mede omdat het veel werk is. Ik was in de zomer een keer met Christa langs het IJ in Noord beland ter hoogte van een weiland vlakbij Schellingwoude. Ik had het idee opgevat om van haar als fotograaf te gebruiken en in een paar dagen in het najaar door Noord heen te struinen. Het resultaat werd een hele aardige fotoserie van de groene plekjes in Amsterdam Noord. Het leidde haar af en ze had er volgens mij wel schik in. Later gingen we ook naar Sander Aalderink in Wormer om de Eendengarage te bekijken en te fotograferen. Oud ijzerboer Kapteijn heeft ze ook uitgebreid gefotografeerd. Het samen oppakken van dit soort dingen zou achteraf de mooiste periode zijn in onze romance, op de erotiek na vanzelfsprekend. De echte verliefdheid is er wel een beetje af, bij mij in ieder geval, vooral door haar onvoorspelbare moodswings en de confronterende, vaak ronduit onbeschofte houding naar mij toe. Ze maakt het meestal weer goed een dagje later. Toch merk ik dat het lastig is om het intensieve samenzijn te continueren als er zo’n clash heeft plaatsgevonden. Ik hou van haar, maar soms trek ik het even niet en laat ik haar even los uit mijn systeem. De appjes blijven gretig uitgewisseld worden, maar de afspraakjes komen wat verder uit elkaar te liggen.
Met de herfstvakantie gaat Christa met Lieke op vakantie. `De vakantiestress zorgde voor het vertrek voor een dipje in onze afspraken. Een weekje weg met een gehuurde camper. Lijkt een betaalbare trip te worden, maar bij vertrek rijdt ze de spiegel van de camper af en die van een verderop in de straat geparkeerde bus. De uiteindelijke schade is ruim 600 euro die geen verzekering uitkeert. Toch een duur weekje weg. Tijdens hun afwezigheid de katten gevoerd en de bak verschoond. Blij dat ik geen katten heb. Gezellige beesten, maar toch ook viespeuken.


204
Op Marktplaats staat al een tijdje voor relatief weinig een Peugeot 204 te koop. Donkerrood, in Zweden, bouwjaar 1967, eerste toelating 1973. Mijn geboortejaar en dat van Christa in een auto. Erg toevallig. Ze rijdt vaak in de DAF, maar voor de winter is het niet echt een optie. De Peug kost 1500 euro incl transport, maar ik krijg er nog 250 af. Een onverdeeld succes is het helaas niet blijkt achteraf, maar het plaatwerk en de bodem zijn eigenlijk best oké. Het interieur is matig. Oker met ingestorte Dunlopillo, iets wat bij de oudere DSsen ook voorkomt. Ik ga meteen op zoek naar iets beters, maar voorlopig moeten we het doen met het oker. De 204 heeft het oude dashboard en oude achterlichten. Ook de motor is net iets anders dan de latere blokken. Het grootste probleem waar ik tegenaan loop is dat bij de rit naar de RDW-schouwing de koppeling af en toe slipt. Vooral het laatste stuk terug begon hij nogal te stinken. Een dag later deed ie precies het tegenovergestelde, dwz hij was bijna niet te ontkoppelen en je kreeg m nauwelijks in de versnelling als de motor draaide. Met verschillende ‘kenners’ overlegd, maar ik kwam er niet uit. Bij Jonkhard een trekker gehaald en de koppeling losgemaakt. Wat een kut-operatie met de motor erin. Alles nagelopen. Weer gemonteerd, weer niet goed. Het ritueel wel drie keer herhaald, maar ik kon niet vinden wat het was. Uiteindelijk de koppelingsplaat vervangen en dat was de truc. De oude was door het warmlopen vervormd waardoor er een nauwelijks zichtbare slinger in zat. De ruimte tussen vliegwiel en drukgroep is zo beperkt, dat hij zich niet kan losmaken van het geheel. Een maand verder en de Peug reed eindelijk naar behoren. Er zat nog wel een barst in de voorruit. Geen APK dingetje, maar toch. Toen ik een paar maanden later op de ring A10 noord reed, vielen er uit een bakwagen met stenen een paar op de grond, waarbij eentje weer omhoog stuiterde, de motorkap raakte en uiteindelijk de voorruit voorzag van een flinke extra ster. De transporteur met wat gedoe bereid gevonden om de schade te vergoeden. Er stond al een tijdje een nieuwe gelaagde voorruit op Marktplaats dus die kon er mooi in.
Ondertussen rijdt Christa met regelmaat in de Peug. Deze past vind ik het best bij haar. Tot nu toe vind ze het leuk in die oldtimers rijden, maar na verloop van tijd komt ze steeds met de opmerking dat het toch niet haar auto is. Liever een kever, eendje of zo. Nou ja, ook daar zijn we naar gaan kijken, ergens in Noord Holland, maar veel werk en niet echt in haar prijscategorie. Ik adviseer haar om op zoek te gaan naar iets wat af is, hooguit een paar mineure reparaties of een grote beurt. Veel werk betekent dat ik het weer kan doen, een grote beurt is ondertussen mij op het lijf geschreven. De tantra golf is wat gaan liggen, de genitaliën hebben weer de overhand in het ritueel gekregen. Ze heeft nog immer geen behoefte aan de vol-gas-penetratie, maar spelen is ook beide leuk en ontspannend. Er kwam wel een kink in de kabel. Haar doos rook niet zo lekker als vroeger. Er zit iets te broeien wat alleen van jou kan komen. “Dan ga je toch naar de dokter?” Adviseerde ik haar. “Ja dag, die ziet me al aankomen. Ik loop er al de deur plat met mijn aandoeningen en die ga ik niet ook nog opzadelen met een geslachtsziekte. Daarnaast moet het bij jou of Marijke vandaan komen.” Nu heeft Marijke in het verleden wel gedoe gehad met bepaalde schimmels, maar ik heb haar de laatste jaren er niet over gehoord. Na stevig aandringen ga ik naar mijn huisarts. Ik leg Cor de situatie uit. Hij zegt dat het logischer is als ze zelf het laat onderzoeken, want als ik geen last heb, is de kans dat er wat gevonden wordt vrij klein. Hij voert het onderzoek uit en stuurt het potje in. Was wel benieuwd hoe de brief met de uitslag ontvangen zou worden op de Leliedwars. Het bleek een zeer anonieme envelop te zijn geworden, dus geen problemen. Ik fotografeer het resultaat en stuur het naar Christa. De volgende dag wordt het resultaat gevierd. De zolder is nu ook ontmaagd. Resteert alleen nog het toilet met de riekende kattenbak, maar dat is voor ons beide een brug te ver.


Kamer
Ieder jaar is het voor Anja en Dirk weer een hele klus om de camping aan het einde van het seizoen leeg te krijgen. Vooral voor Marco is het een ingewikkeld probleem. De vorige winter was hij bij Chris terecht gekomen. Ik ken Chris van de garage van Ries, monteur die iets tussen een uitkering en een pensioen in heeft, zoals zovelen in Amsterdam Noord. Chris kwam ik dat jaar tegen op de fiets bij de Papaverweg en hij vroeg me of ik iemand wist die in zijn woning wilde die winter. Hij ging iedere winter hoeren neuken in Thailand en in die maanden stond zijn woning leeg dus kon hij twee kamers doorverhuren aan behoeftigen. Een kamer was nog niet gevuld. Ik gaf het door aan Marco die erg verguld was met deze noodmaatregel. Deze winter zouden beide kamers te huur zijn, dus had Marco al tijdig aangegeven interesse te hebben in een kamer. Chris was langs gegaan op de camping om dit bevestigd te krijgen, maar Marco had een kater en liet Chris voor de caravan staan. Chris woest en bij het verlaten van de camping kwam hij mij tegen. “Die lul zit gewoon in zijn caravan maar zegt niks en laat me de tering krijgen. Nou hij kan van mij de tering krijgen”. Ik wil me er niet mee bemoeien en hoor het schouderophalend aan. De ex van Christa, Cos, was destijds aan het lijntje gehouden door haar met de toezegging dat als hij ‘normaal’ zou doen, hij misschien wel een kamertje kon huren bij haar in de Beemsterstraat. Daar was ze al snel van overtuigd dat dat geen goed plan was, maar dorst het niet tegen hem te zeggen. Nu de kamer van Marco vrij kwam en hij mij vroeg of ik iemand anders wist, leek die voor Cos misschien wel wat. Het werd geregeld, hij ging erop. Marco echter, wilde ook deze winter bij m huren. Chris was milder geworden toen bleek dat de andere kamer toch niet verhuurd bleek, dus zouden Marco en Cos samen de woning delen. Christa en ik moesten er zeer om lachen; die twee samen, zanikend over wie de remsporen in het toilet had veroorzaakt of het doucheputje heeft laten dichtslibben met schaamhaar. Zover kwam het niet. Cos wilde niet op een woning met die lul van de camping. Hij dacht waarschijnlijk dat de Bokito van het Uilenstekkie zijn ex aan het krikken was. Marco eruit of hij wilde zijn aanbetaling terug. Chris had die al uitgegeven aan zijn retourticket met happy end. Hij kon het overigens aardig goed vinden met Cos. “Zeer vriendelijke vent; die ex van m spoort echt niet”. Christa dacht er heel anders over. Wat betreft de woning: Cos won, Marco kon bij zijn ouders gaan slapen, maar uiteindelijk is Cos in de woning nauwelijks geweest. Hij had bijtijds iets lekkers met een groot bed gevonden.


2018
Het was een bijzonder jaar geworden. 51 jaar oud en mijn voornemen om nieuwe dingen te gaan doen komen redelijk uit. Setra, C rijbewijs, stiekeme romance, nieuwe reisbestemmingen als New York en Scandinavië. Marijke gaat steady door met haar agenda, ook al jeukt het behoorlijk. Het tweede jaar dat Les Valades niet prominent op de agenda staat lijkt haar nog het minst te deren. Verder gaat het tussen ons best oké. Ik wil haar ook niet kwijt, maar Christa loslaten kan ik ook niet. Misschien later als ik het niet meer trek. Ook dan zal ik Marijke het een keer moeten melden, maar dat zien we dan wel weer. Het idee om met Christa iets met busjes of andere uitdagende zaken te doen loopt vast in een met erotiek doorvlochten romance. Haar enige wapen is haar lichaam, voor de rest heeft ze helaas niet veel te bieden. Nemen kan ze wel goed, en met haar puzzelen is ook soms een uitdaging en vaak leuk en je maakt soms de raarste dingen met haar mee. Reizen lijkt ook niet echt haar dingetje te zijn. Ze wil vooral naar haar zoon die steeds moeilijker naar Nederland komt. Toch zit het me wel dwars. Niet dat erotiek niet leuk is, maar een dame om voor over te zwemmen zou aan meer criteria moeten voldoen. Ze lijkt meer en meer opgeslokt te worden in het gevecht met haar ex, de onbalans met zoonlief, bewijzen dat ze niet gek is en de overheid wil haar ook graag aan het werk zien. De problemen van de echte wereld stapelen zich op in haar persoonlijke wereld waar alles anders is. Waar waarheden een heel eigen vorm hebben, evenals leugens, emoties, impulsen. Voor mij valt de balans nog positief uit, want haar buien worden nog ruimschoots gecompenseerd met positieve wendingen. Ze laat in haar wereld graag een man binnen. Als een spin in haar web probeert ze m als een vlieg te vangen. Mannen blijven echter nooit lang hangen. Ze zetten één been in haar wereld, maar de ander nooit. Haar zoon is ontsnapt en met grote regelmaat probeert ze m weer in haar wereld te lokken. Bij hem werkt alleen nog maar geld of een mooie dame denk ik. Lieke is haar grootste zorg. Die is een soort kameleon en past zich aan aan de gemoedstoestand van haar moeder. Doet zich jonger voor dan ze is. Hierdoor lijkt het alsof ze in Christa’s wereld zit, maar ik moet nog maar zien of dat over een paar jaar ook nog zo is. Ieder leeft in zijn of haar eigen wereld, maar die van Christa draait als een dolle om haar as ergens in een melkweg ver van de onze.

2017…………….2019