Playback 2017

Schroevendraaier
De Mercedes O319 had de vakantiereis redelijk doorstaan. De eerste zomervakantie met de familie sinds jaren zonder hoofdbestemming Dordogne. Ditmaal eindbestemming Florence, slingerend door de oostkant van Frankrijk, via Antibes en de Italiaanse Rivièra. Op de terugweg Milaan bezocht en wederom via de oostkant van Frankrijk weer terug naar NL. Een ontstekingsprobleem op de Italiaanse tolsnelweg en een vervuilde benzinetank leken wat roet in het eten te gooien, maar op LPG reed het oude 319 uitstekend. Het was mijn wens geweest om nu eens niet naar Marijke haar zus Emine te gaan. Ik wilde een beetje rondtrekken en ook al was het midden in het hoogseizoen, alles beter dan weer een krappe drie weken naast dat zwembad in Les Valades. Marijke was dit jaar door de bocht gegaan maar wel op voorwaarde dat we ruim op tijd terug waren voor June haar baantje en haar klasvoorbereidingen. De laatste dagen in augustus was ik druk met het uitsorteerwerk van het gereedschap en de overbodig gebleken tent-onderdelen. De bus was klaar om goed schoongemaakt te worden. Terwijl de oprit voor de lage schuur nog bezaaid is met de vakantierestanten stapt er een campinggast, een dame van net in de veertig met haar lage schoenen behendig over de rommel.
“Hallo, ik ben Christa. Zou ik een schroevendraaier mogen lenen? Ik wil iets repareren aan mijn caravan, maar mijn eigen schroevendraaier past niet lekker”. Ik loop naar binnen en pak een wat grotere versie van de kruiskopschroevendraaier uit de schroevendraaierla. “Hiero. Ik heet overigens Daniël”. “Hallo Daniël. Je krijgt m zo terug”. Altijd leuk, de dames van de naastgelegen minicamping die zelf iets aan de caravan repareren. Sameena, de opperdame van het stel, een midden dertiger met prachtige ogen en haren, heeft haar Jan (spreek uit Jen), die al haar klussen tot uitvoer brengt. Christa is ook een aantrekkelijk ogende vrouw die weinig onder lijkt te doen voor Sameena. Zo te zien met mannen is ze ook handig gezien haar loopje en charmante overkomen. Even later komt ze weer terug; ook deze schroevendraaier voldoet niet, maar ze gaat het op een andere manier oplossen en bedankt me voor de hulp.

Malle Pietje
Marijke is al weer een week les aan het geven, dit keer groepen 3 en 4, Lou en June maken hun dagelijkse gang naar de middelbare school. De wat lagere temperaturen luiden het begin van het najaar in. In mei vijftig geworden, een mijlpaal. Veel had het niet om handen, maar toch een redelijk groot feest gegeven voor mijn doen. Met Bram een pizzaoven in elkaar geknutseld en een avond lang voor de gasten gebakken. Indrukwekkender was dat ik die avond hoorde dat Rob, een trouwe vriend uit het Citroen DS circuit plotseling op sterven lag. Weliswaar een jaar of acht ouder dan ik, maar zijn agressieve vorm van kanker deed in ruim een week zijn destructieve werk. Het trok een vervelende schaduw over de laatste weken van de restauratie van de Mercedes. Gelukkig was het huis op het terrein tussen de camping en de parking redelijk af, zodat de verjaardag ook bij regen niet in het water zou vallen. Het huis was een experimentele variant, gebouwd met een restpartij IGLEO blokken, afgetimmerd met Douglas. Voorheen hadden op die plek caravans en een pipowagen gestaan, maar dit huis moest meer vorm geven aan mijn behoefte om zowel de stad als mijn gezin te ontvluchten. Niet dat mijn relatie met Marijke op zijn eind liep, maar de behoefte om weer een plek voor mezelf te hebben was groot. Als huisvader zat mijn taak er grotendeels op, wat niet betekende dat Marijke me uit de agenda schrapte. Haar feilloze uitvoering van orde en regelmaat zorgde ervoor dat ik me steeds vaker en langer terugtrok in Zunderdorp, relatief ver van de Egelantiersgracht, haar hoofdkwartier. Het houten huis was het gevolg en een succes. Van boer Piet kreeg ik zelfs een stukje grond erbij, zonder dat de huur verhoogd werd en dat terwijl hij oorspronkelijk zeer argwanend tegen deze uitbreiding stond. Het bouwwerk mocht niet zichtbaar zijn vanuit zijn koffiehuis, iets wat niet geheel gelukt is. Later in dat jaar legde ik met Paul wifi aan voor achter en ontstond na enig denkwerk de naam ‘Het Mannenparadijs’; een mooie typering van deze gruizige achterlocatie, opgesloten tussen de parking en de schuren van Piet.
Toch gaat het ouder worden niet zonder kleerscheuren. Ik zit tenslotte al zo’n ruim twintig jaar op deze plek en ben mede door de puinhoop in de lage schuur en ver daarbuiten een fenomeen geworden in het circuit en in het dorp. We hebben hier Boer Piet, de boerende buren die van achteren Piet heten, maar ik ben de Malle Pietje van het achterterrein geworden; het mannetje dat uitgelachen wordt maar verrassend vaak de oplossing weet te trekken uit de berg met rommel, gelijk het typetje in Swiebertje. Op zich een geuzennaam, maar ik ben er ondertussen wel achter dat ik er niet oud mee wil worden. De berg is echter nauwelijks te overzien; alleen Peter, Huub en menig Franse hobbyist weten me hierin te overtreffen, maar voor zover ik weet is er in en om het dorp geen evenknie te vinden. Een reden om eens actie te ondernemen en een ander pad in te slaan, ook al trekt het van heinde en verre lotgenoten met een lijstje missing links die verlegen zitten om een kop thee en een praatje. Marijke en de kinderen vinden het eigenlijk maar niks en komen zelden langs, ook al zitten de dochters in Noord op school.
De onderdelenverzameling is parallel gaan lopen met de liefde voor de oldtimer. Was in de jaren tachtig een oude auto uit de zestiger of begin zeventiger jaren financieel het hoogst haalbare, door de jaren heen is de keuze om in oude auto’s te rijden er eentje geworden van liefhebberij. De onbetrouwbaarheid werd deels gecompenseerd door een uitgebreide kennis van storingen en tijdige herkenning van geluidjes en geuren. Een gevulde gereedschapkist, wat extra vloeistoffen en tijdig onderhoud zorgde er mede voor dat de aankomst of terugkeer in orde kwamen. Mijn liefde voor vrouwen is van een andere orde, maar parallellen zijn er zeker te trekken. Deze gaan verder dan dat in het Frans het woord ‘voiture’ vrouwelijk is. Van alle oldtimers is de Citroen DS de auto waar ik het meeste aan gewerkt heb. Ze staan bekend om hun schoonheid, rijcomfort, maar ook hun complexiteit en kwetsbare techniek. Met vrouwen is het ook niet altijd even makkelijk, ook al heb ik weinig aanvaringen gekend in mijn twee lange relaties. Het onderhouden ervan vond ik lastig. Ik stopte er voor mijn gevoel veel energie en tijd in, maar daar dachten de partners waarschijnlijk anders over. Het onderhoud van een auto gaat me beter af, ook al laat ik ook hier wel eens een steekje vallen. Ik kan goed alleen zijn, als kind al lekker prutsend op mijn kamertje, later knutselend aan mijn auto’s of motorfiets. Een levenspartner is derhalve nooit een halszaak geweest, ook al zat ik vanaf ca 1990 in vaste relaties.

Ritueel
Een klein zwart ogenschijnlijk Japans autootje passeert de net aangeveegde oprit richting de parkeerplaats van de camping. Een kleine meid zit aan de bijrijderskant en kijkt wat ongeïnteresseerd naar me. Haar vader zit achter het stuur en kijkt strak voor zich uit. Na een minuut of drie loopt Christa vanaf de camping in een strakke pas langs de oprit. Haar gezicht verandert van vrij emotieloos naar boos en verstrakt direct bij het zien van de net uitgestapte man. Achter de auto vandaan holt het meisje naar haar toe. Ondanks haar iets donkere huidskleur is het duidelijk dat ze haar moeder omhelst. De plots vriendelijke blik van Christa verstrakt weer meteen als ze over de schouder van haar dochter kijkt. De man, klaarblijkelijk de vader, kijkt moedeloos terug. Er worden kortaf en onhoorbaar wat woorden gewisseld. De toon is zakelijk. Vader stapt weer in de auto en terwijl Christa haar dochter wat opzij trekt, rijdt hij langzaam achteruit, om achter op het parkeerterrein een u bocht te maken. Langzaam rijdt hij al zwaaiend zijn dochter voorbij, die als enige terug zwaait. De auto rijdt voorbij de oprit het terrein weer af. Als hij uit het zicht is verdwenen, neemt de spanning af en lopen de twee langs de oprit richting de camping. Daar begint het gesprek op een rustige toon tussen te twee. “Hoe was t bij opa?” Lieke antwoordt; “Goed”. De parking van de camping blijkt de rest van het najaar de plek te zijn waar de kinderuitruil tussen de twee ex geliefden plaatsvindt. Een enkele keer loopt de vader met haar dochter de camping op, wat niet altijd even op prijs gesteld lijkt te worden door de moeder. De vader, die Cos blijkt te heten, loopt dan pratend met zijn dochter langs de oprit, om na een tijdje terug naar zijn auto te keren. Het parkingritueel lijkt iedere keer echter ongeveer hetzelfde. Een enkele keer wordt er met stemverheffing gepraat of met een autodeur gegooid, maar meestal gaat de uitwisseling vrij geruisloos.
Bij het uitsorteren van een partij auto-onderdelen heb ik op de oprit een tafel neergezet met een geblokt kleedje. De onderdelen worden stuk voor stuk uitgestald en gefotografeerd. Het is een wat suf ritueel geworden; al jaren verkoop ik onderdelen die een surplus vormen van mijn ‘ijzeren voorraad’. De oldtimerhobby, vooral gericht op de Citroen DS, heeft de lage schuur doen veranderen tot een berging vol met auto onderdelen en gereedschap. Wat ooit begon als een uitdaging is eerder een last geworden, vooral door de omvang en onoverzichtelijkheid. Terwijl ik mijn laatste foto’s heb gemaakt en de camera afsluit en op het kleedje leg, komt Bram aangereden met zijn grijze ID break. Ik ken Bram al ruim een jaar of tien. Hij is jaar jonger dan ik en we verkochten onafhankelijk van elkaar onderdelen aan Reimie van DS Advies. In 2013 stapte Reimie vrij onverwacht uit het leven door zijn hoofd in een gesaboteerde houtblokkensplijter te leggen. Bram stal later de show met zijn woordgrapje ‘Reimie en zijn gespleten persoonlijkheid’, hiermee de nare herinnering compenserend dat we in Hilversum door het donkerbruine zaagsel liepen rondom de onverwacht goed werkende blokkensplijter van de Lidl. Bram zet de ID met de neus diagonaal voor de tafel, trekt de motorkap van het slot en stapt uit. “Wat is er nou weer mis”, vraag ik hem. “ Ach, kutding laadt niet goed bij. Net weer op moeten starten met de accu van de auto van Hilde”. Ik kijk hem aan en zie het ongeduld van zijn gezicht lopen. De auto is al aardig door zijn hoeven gezakt en dit probleem speelt al jaren op. Even de lampen te lang aan hij start de volgende dag niet. “Verkoop het hok toch” roep ik. “Ga ik zeker doen, maar eerst even de lader erop en meteen even een lampje vervangen op het linker achterscherm”. We lopen beide naar binnen en ik pak de acculader van de werkbank en geef m aan hem. Op de buitenwerkbank staat een half afgerolde haspel die hij bij het naar buiten gaan oprolt. Plots hoort hij korte stapjes over het grindpad richting de parking en draait hij zijn gezicht richting Christa. Deze loopt met haar verstrakte gezicht richting de zwarte Hyundai die net vrij geruisloos is langsgereden. Ik moet lachen om de uitvoerige manier waarop Bram haar bekijkt. Vooral haar achterzijde is indrukwekkend als ze haar ferme gestap doorzet tot halverwege de parking. Hij draait zich om naar mij en ik leg m het wekelijkse ritueel uit. “Deze man heeft me toch ergens een verschrikkelijke spijt van” zeg ik met een wat lage toon. Bram had twee jaar terug een flinke uitglijder begaan met een bijvrouw, waardoor Hilde hem bijna de deur had gewezen. Sandra, de moeder van een leerling van m, had de deur wijd open gezet en na een romance van een paar maanden hem een loer gedraaid met een zwangerschap. De geboortekaartjes waren al gedrukt. Hilde harkte m nog net op tijd weer naar binnen, om haar eigen eitjes te laten besprenkelen door zijn vruchtbare vocht. “Ik laat de eer helemaal aan jou” pareerde hij mij, terwijl hij naar haar onderkantje bleef staren. Samen volgen we het parking-ritueel op de voet. Ik ken het ondertussen en voorzie het fluisterend van commentaar. Als de stof op de parking weer is neergedaald, ruim ik de tafel op en lopen we naar het houten huis voor een biertje.
Op de derde zaterdag van september zit ik met Raymond aan een kop thee. Hij gooit er steevast een paar scheppen suiker in en we hebben en leuk gesprek over zijn blauwe Pallas die bij de spuiter staat en maar niet af komt. Wanneer hij tegen vijven overhaast naar zijn auto loopt, komt Christa hem tegemoet. Ze klopt aan op de open deur en vraagt of ze binnen mag komen. “Vanzelfsprekend” roep ik en ze gaat aan de kopzijde van de tafel zitten met de rug naar de kast. “ Ik heb een vraag. De camping gaat eind deze maand dicht maar ik heb nog geen huis. Ik sta wel al als zeer urgent ingeschreven. Weet jij nog wat? Ik denk na maar aangezien ik niet in dat circuit meer werkzaam ben weet ik dat ik haar niet kan helpen. “Kan je niet iets met de camping regelen? Sameena en Jan hebben de afgelopen winter ook hier gestaan en Marco mocht het jaar ervoor ook overwinteren”. “ Nee, ze willen dit jaar geen overblijvers en mijn ex heeft het hier ook al voor me verbruid toen hij verleden week tegen een paar mensen op de camping te keer ging. Daarnaast wil mijn moeder de caravan terug”. Het gesprek kabbelde voort en ze vertelde over haar gestrande relatie, het gezamenlijke huis wat te koop staat in Noord en haar verstoorde relatie met haar moeder, stiefvader en stiefbroer. Haar moeders caravan waarin ze nu woonde moest ze aan haar terug geven omdat ze wilde dat hij verkocht zou worden. Christa wilde m echter niet kwijt en ik legde haar uit dat ze een plannetje moest bedenken. Mijn voorstel was soort terugkoop. Ik legde haar uit wat een win-win plannetje was. Echt aankomen deed het waarschijnlijk niet meer, want kort erna liep ze zwaar vermoeid het huis weer uit naar de camping. Ik ging haastig naar de stad, waar ik wederom laat was voor het avondeten.
Het avondeten was een ijkpunt geworden in mijn dag. Klokslag zeven uur staat het eten op de Egelantiersgracht op tafel, want Marijke kookt vier van de vijf doordeweekse dagen, en op tijd zijn wordt zeer op prijs gesteld. Of eigenlijk andersom: niet op tijd zijn levert steevast gedoe op. In de winter was het meestal niet zo’n probleem, want als het vroeg donker is en koud, is het mannenparadijs iets minder paradijselijk. Het recente houten huis is echter een fijne plek om nog wat na te praten en de zeven uur wordt dus een steeds lastigere opgave met alle gevolgen van dien. Het leven op de Egelantiers is sowieso een geagendeerd gebeuren geworden vol vast rituelen. Misschien is dat wel wat me het meest stoort, maar het typische is dat als ik me er helemaal op heb ingesteld, ik er soms weer moeite mee heb als de agenda onverwacht veranderd blijkt. Een raar fenomeen wat de binding niet bevorderd. Marijke doet haar best en kookt goed; ik ruim steevast de tafel af en maak het aanrecht schoon, behalve op de ene dag in de week dat de rollen zijn omgekeerd. Na achten zit ze op de bank met haar iPad, ik er tegenover op de stoel met mijn laptop, onderdeel van het avondmeubilair.

Scheur
Het gesprek met Christa werd de maandag erop na een uur of drie ’s middags weer voortgezet. We bespraken van alles; hoe je op een slimme manier toch de caravan van je moeder kon behouden, waar je m dan neer zou kunnen zetten als Anja en Dirk, de camping-eigenaren hun poot stijf hielden maar ook haar zoon van 15, die in Italië bij zijn vader woonde en deze zomer kort ook op de camping bleek te zijn geweest. Het werd me wel duidelijk dat Chris in een behoorlijk slagveld terecht was gekomen met haar ex Cos. Bij toeval bleken we ook gemeenschappelijke kennissen te hebben; Jan en Bennie van Hoof. Jan, haar voormalige buurman op de Buiksloterdijk en Bennie, zijn zoon waar ze ooit mee gezoend heeft. De moeder van Bennie en de moeder van Christa blijken jarenlang goede vriendinnen te zijn geweest. Ik stelde haar voor eens met Jan contact op te nemen. Hij verhuurde tenslotte garageboxen aan de Zamenhofstraat en daarboven zaten ateliers voor kunstenaars. Officieel mag je er niet wonen, maar er zijn er veel die daar blijven slapen en ik kon me niet voorstellen dat de gemeente er vaak controleert. Jezelf er inschrijven zal wel niet mogen, maar daar valt wel een mouw aan te passen. Vrijdags eind van de middag is er bier, dus een uitgelezen moment om langs te gaan.
Zaterdag stapt ze boos het houten huis binnen. “Lekkere vent ben jij” riep ze. “Ik ging met Jillian naar Jan zijn borrel. Hij zag me, herkende me en liep met open armen op me af. Toen greep hij me vol in mijn reet, nee, nog dieper..” Ik keek haar aan, zag dat ze waarschijnlijk wel de waarheid sprak en zei haar dat hij vermoedelijk te veel gedronken had. “En wat dan nog!” Ja Chris, je hebt gelijk, ik kan er ook niks aan doen. Heb je niet je scheur open getrokken?” pareer ik, voorbijgaand aan het dubbelzinnige karakter van het woord. Ze legde uit dat ze zo schrok dat ze dicht sloeg, nog even bleef en ook niet aan m gevraagd of hij een plek voor haar had. Dat zag ze niet meer zo zitten. Haar ogen bleven echter vuur spugen en ze vroeg of ik dit had voorgekookt met hem. “Jij en je plannetjes!“ Ik schonk wat thee in. Ze bleef overstuur, alsof het zojuist had plaatsgevonden. Teleurstelling, boosheid, de eerste keer dat de negatieve emotie zich had verplaatst van de parking naar mijn huisje. Ik kon niet goed zien of de boosheid oprecht was of gemaakt, maar dat deed er niet toe. Ze draaide zich om en liep weer naar buiten om na een kwartiertje weer terug te keren. “Het is jouw vriend hoor!” “En dus? Het is net zo veel jouw vriend als de mijne” stamelde ik. Een half uur later leek alles weer in orde, ook al vond ze de thee te koud en smaakte de verse thee niet. Nadat we voor de vorm een paar opties en mogelijke wraakacties hadden doorgenomen, ging ze weer terug naar haar caravan. Terwijl ze over de veranda liep, kwam boer Piet op haar af. Ook hij was behoorlijk van slag, ging voor haar staan en riep vol in haar gezicht dat hij haar wel door had en wist waar ze mee bezig was. Hij draaide zich om en liep stampvoetend weg. Ze had overduidelijk genadeloos op de tenen van de vader van Dirk gestaan, want Piet in deze staat had ik niet vaak meegemaakt. Zijn verwijt kwam bij mij niet meteen aan; het duurde enkele seconde voor ik door had dat hij waarschijnlijk bedoelde dat Christa snode plannen aan het bekokstoven was. Mijn intuïtie was hetzelfde, maar ik keek graag even de kat uit de boom. Iedere keer als ze met haar laarsjes over de veranda stapte, leek ze aantrekkelijker te worden, maar haar gebruiksaanwijzing ook steeds langer en complexer. Geweldig deze vrouw!

Gestift
Op mijn middelbare school was ik regelmatig verliefd. Steevast op de meest ingewikkelde meisjes van de klas. Of ze degelijk waren, of gewoon mooi, het deed me weinig. Ze moesten stuiteren, dwz; ongrijpbaar, mysterieus, onnavolgbaar of extreem emotioneel. Een doos vol puzzelstukjes. In ieder van mijn schoolklassen zat er wel eentje. Er is maar een naam die me nog bij staat; Mariëlle Wijnands, met een d of t, geen idee. Klein van postuur, mager, rokje/maillot, altijd rood gestifte lippen en draaiende ogen. Ik meen in de vijfde. Geen land mee te bezeilen. Ze had een zoenvriendje, maar die haakte na enkele maanden af. Ik bleef ook op veilige afstand in de wetenschap dat dit soort dames altijd op scherp stonden en oorlogen hier niet van te winnen waren. Maar ik vond ze wel geweldig, hoe gekker hoe leuker. Waarom? Geen idee. Marijke voldeed er zeker niet aan en de meeste dames uit mijn verleden waren eerder vanuit een vorm van opportunisme blijven hangen dan uit pure passie.


Vert Olive
De bodem van Marcel’s ID19 stond vers in de zwarte underbodycoating. De hele dag bezig geweest met krabben en spuiten en ik maakte een aantal foto’s om het resultaat naar hem door de kunnen sturen. Hij had de Citroen enkele maanden geleden bij mij gekocht als project en ik had t voor m afgemaakt. Het chassis was van een 1962 donor en zo mooi als deze vind je ze niet meer. De auto was destijds met een verkeerd gereviseerde remklauw in de hoek van een garage beland. Ik kocht m voor weinig zonder het interieur en het plaatwerk. Een tweede, olijfgroene ID19 had ik rond 2010 in de Bergerac gekocht en naar een boerderij vlak bij mijn schoonzus en zwager laten verschepen. Een complete auto, met een zeer matig chassis en interieur, een defecte motor maar redelijk plaatwerk en hydraulica. Het oorspronkelijke plan om in de zomers, als ik bij ze op vakantie was, aan de auto te werken werd helaas al binnen een jaar gedwarsboomd door de eigenaresse, aangezien ze de ruimte toch liever zelf gebruikte. De twee auto’s werden in het voorjaar tot een geheel gebouwd toen Marcel dit nieuwe project wel zag zitten. Voorzien van een Nederlands kenteken werd de ID voorzien van een nieuwe lpg installatie bij zijn favoriete inbouwstation in de buurt van Eindhoven. Het nalopen van de laatste wensen was op een haar na gevild. De auto leek prima te werken, ook al is dat bij een ID uit 1962 met het oude LHS hydraulische systeem vaak iets van korte duur. Een paar storingen verder en Marcel wilde van de auto af. Ik had m te koop staan en na een tijdje bleek Kai, een vriend van me in Duitsland, bereid de auto van me te kopen.
Mijn liefde voor rollend staal op leeftijd blijft groot, maar ik merk dat door de jaren heen ik anders ben gaan kijken naar het rollende roest. Na mijn Zundapp CS50, de Yamaha SR500 kwam de 1,7 liter VW bus van oom Rudi uit Bern. Allemaal spul van minimaal 15 jaar oud bij aanschaf, later werden de vervoermiddelen relatief steeds ouder. Dat kon ook, want ik werd steeds handiger met het op de weg houden en door de apk slepen. Een zwarte ‘verpallaste’ Dspecial was het begin van een reeks Citroen’s uit de D serie en het startsein voor een uitgebreide oldtimerhobby waarvan deze modellen de kern vormden. Een kwalitatieve update rond 2005 bestond uit het verkopen van de onderzijde van de verzameling, die toen al uit meer dan 10 auto’s bestond en het kopen van meer bijzondere objecten. Bij de opkomst van de verzamelmarkt na 2008 bleek dat achteraf geen slechte zet geweest te zijn. De laatste jaren ben ik echter toch gaan minderen omdat je als oldtimerbezitter ook maar een passant bent voor zo’n auto, de opslagcapaciteit wisselend is en de plekken zelf vaak niet goed genoeg zijn voor een bijzondere auto. Van de verzameling Hanomag Kurier’s staat het merendeel veelal buiten in weer en wind wat toch weinig duidt op liefde. Het verhandelen is dus niet alleen voor financieel gewin maar ook voor het verbeteren van de auto in het algemeen en extra leuk als het een bekende betreft. Wat betreft de ID19 van Marcel is het wel jammer dat hij m kort na zijn aanschaf weer doorverkoopt maar bij Kai is er (voorlopig) een goed eindstation gevonden. Beter dan bij buurman Maarten in de winderige schuur met gammel dak, geparkeerd op een dunne laag ziltige kalverstront.

Racefiets
Marco had zijn caravan na enig lobbywerk bij Piet van de camping afgehaald en op het achterterrein bij de sloot neergezet. Het was de manier om de wintersluiting van de camping te omzeilen, ook al was het met het douche- en wc gebruik nog niet goed geregeld. Hij is een paar jaar ervoor op de camping beland nadat hij min of meer dakloos geworden was. Een rasechte Noordeling. Hij heeft een soort gedoogplek gekregen omdat Piet een zwak voor m heeft. Begin veertig, tattoos en een voorliefde voor brommers. Af en toe veegt hij figuurlijk de Van der Pekstraat aan en als er iets neukbaars in de bezem blijft hangen, sleept hij dat mee het douchehok in, kleedt het uit, zet de douchekraan op stoom en stopt zijn loper in alle nog vindbare holtes. Recent had hij voor weinig een jaren zeventig racefietsje op de kop getikt en zocht een koper. Het toeval wil dat Lou graag een racefiets wilde; een oud model, vintage, en dit leek een prima optie. Met zijn zeven kilometer fietsen is Damstede niet echt ver, maar met een stoere racefiets altijd dichterbij. De banden waren verdroogd, stuurlint oud, maar verder in nieuwstaat. De oude fiets van Lou was ongewild een onderdeel van de metafoor geworden van een nieuwe fase in mijn ouderschap. Met deze in haar ogen wat lompe fiets vol geluidjes en gebreken fietste ze ruim een jaar terug samen met mij voor de eerste keer naar Damstede, haar nieuwe school. Ze reed aan het einde van de schooldag terug naar de stad, maar de dag erop reed ik weer mee naar noord. Toen we van de pont afreden, keek ze me aan, remde af en zei;” Ik kan het alleen wel hoor, pap”. De opmerking sloeg in als een bom; het gevoel dat ze het zelf wel kon, maar nog meer dat ik het gevoel had dat mijn vaderschap een wending kreeg. Marijke bepaalde, gesteund door haar familie, vanaf haar eerste zwangerschap in enkele maanden mijn agenda, gestuurd door haar idee hoe een vader zich dient te gedragen. Toen Lou, de tweede werd geboren en haar nadrukkelijke wens tot samenwonen werd ingewilligd, stond mijn agenda in het teken van vaderschap. De vrijheid begon na de jaren vorderden steeds ruimere proporties aan te nemen. Nadat Lou met de fiets een proefrit had gemaakt en ze duidelijk blijk gaf dat ze dit wel erg leuk vond, werden de bandjes besteld en het stuurlint vervangen. Lou hielp mee, de stoere meid.
Nadat ze was vertrokken liep ik even naar voren, waar Piet in zijn koffiehuis genoot van zijn middagbiertje. “Wat had je nou met die meid van zaterdag?” vroeg ik. Hij schrok en na een paar seconde riep hij bits met een lichte stemverheffing: “Die vrouw deugt niet!”, zonder aan te geven waarom of wat er precies gebeurd was. Ik moest glimlachen en liep weer naar voren. Mondige vrouwen waren nooit zijn ding.

De aanvaring met Piet weerhield Christa er niet van om de volgende week weer aan te schuiven. Maandag weer wat later op de dag aangezien Piet meestal rond drieën weer huiswaarts gaat en hem niet in de buurt wil hebben. Het verhalen ging weer verder, maar ik vroeg haar eerst wat er nou precies gebeurd was tussen haar en Piet. Ze vertelde dat ze via de schuur naast de caravans, die sinds kort afgesloten was, de korte weg had genomen. Ze had geen zin om steeds om te lopen en met een trucje lukte het haar om de deur van de vergrendeling af te krijgen. Piet liep er echter toevallig op in en ging flink tegen haar te keer. Zij vond het belachelijk want Eva, haar buurvrouw in de groene Mercedes-bus, mocht wel dit geitenpad gebruiken. Ik gaf haar weliswaar gelijk, maar zei wel dat ze iets kan leren van Eva haar diplomatie.
Christa vertelde dat ze haar natuurlijke vader nauwelijks heeft gekend; door haar moeder ver weg gehouden na de scheiding en op zijn vijftigste overleden. Haar vader heeft haar een keer als kind op straat aangesproken. Hij was buschauffeur, stopte de bus en riep haar. Zij schrok ervan en rende naar huis. Haar moeder, de dochter van een aannemer uit Noord, trouwde later met haar pleegvader en ze kreeg er een halfbroertje bij. Haar latere jeugd werd gekenmerkt door aanvaringen met haar moeder over haar gedrag, vooral buitenshuis. Haar moeder noemde haar een sloerie en probeerde haar zo veel mogelijk thuis te houden.
De dinsdag erop weer een uitgebreide sessie, waarbij we steeds verder gingen in het bespreken van persoonlijke zaken. Ik vertelde over mijn geschiedenis met Marijke, waarmee ik een soort ‘neighbour-with-benefits’ relatie mee had totdat ze zwanger raakte van June, mijn andere relatie met Mariette, mijn moeite met lange relaties in het algemeen. Mijn ouders passeerden de revue, de moeizame relatie met mijn rancuneuze zus, de familie in Italië. Ik was er al wel aardig achter dat Christa ook een behoorlijk moeilijk was. Aan tafel vrij open en vriendelijk, maar slagvelden en schaakborden tekenden haar leven en een bijzondere kijk op mensen en gebeurtenissen alsmede stemmingswisselingen waren haar niet vreemd. Alle vrienden verloren, wat moeizame contacten op de camping en natuurlijk de spanningen met haar ex. Ik had ondertussen ook een redelijke hoeveelheid kennis op het gebied van de psychologie en kon zo een beetje de indruk wekken dat ik haar wel kon helpen met het een en ander. De gesprekken duurde wederom wat te lang en dus was ik weer eens te laat voor het eten.

De week verliep rustig. Lieke was er weer en de aandacht was wat weg, maar halverwege de week kwam ze toch even buurten. Ze had via een woningbouwvereniging toch een woning aangeboden gekregen. Rond 15 oktober kon ze er al in als ze wilde, dus dan had ze nog twee weken om de woning in orde te krijgen. Ze wilde graag wat gereedschap lenen om het een en ander op orde te krijgen. De camping ging tenslotte op 1 november dicht.

Bleu Helanca
In het voorjaar had ik Ward gesproken over een ID19 uit 1962, het laatste jaar eerste neus. Een min of meer roestvrije auto die hij blind had gekocht van Mark. Deze Franse ID met een iets sleets Bleu Helanca interieur was nog in originele staat, weinig kilometers dus weinig sleutelwerk, maar wel helemaal ‘op slot’. Daarmee wordt bedoeld dat deze auto lang heeft stilgestaan en met het oude hydraulische systeem dat op synthetische remolie is gebaseerd, betekent het dat alles gangbaar of gereviseerd moet worden. Een zeer tijdrovende klus. Ook de motor zat vast. Het plaatwerk was van origine Gris Anthracite, maar in het verleden overgespoten met een epoxy-primer en zwarte verf. De ID stond in de buurt van Lelystad in een opslag van Ward en Ton, Bram en ik hebben m na een korte bezichtiging gekocht om er een gezamenlijk projectje van te maken. De week stond in het teken van het wegbrengen van het plaatwerk naar spuiter Edwin uit Staphorst. Edwin was een tip van clubicoon Mark. Hij had een keer bij hem iets laten spuiten en dat was betaalbaar en goed gedaan. Het demonteren van het plaatwerk en het voorbereiden was nog best veel werk, ondanks dat de kwaliteit top is, het naar Overijssel brengen was evenmin eenvoudig. Zo’n set neemt veel plek in beslag en in een aanhanger flikkeren geeft te veel onnodige schade. Zorgvuldig inpakken dus, deels in de auto, deels in de aanhanger en met veel lappen en dekens. Edwin is een prima vent. Hij is zo te zien deskundig en ziet ook dat de set in een goede staat verkeerd. Hij adviseert om de voorzijden van de voordeuren toch te stralen. Ik ben niet zon voorstander van stralen om diverse redenen, maar hij stelde me gerust dat hij het zelf zou doen en met gevoel voor plaatwerk. De kleur Gris Anthracite was ook geen probleem, met de 2k lak ook niet. Na een week of drie zou het klaar moeten zijn. We hielden contact en hij stuurde me af en toe foto’s van de voortgang.
Dit soort projecten met elkaar oppakken hebben meerdere doelen. Het houd je van de straat, verdient er op termijn misschien wat mee maar bovenal het zorgt voor connectie. Bram, Ton en ik kunnen het prima met elkaar vinden en het project lijkt redelijk overzichtelijk. Er zit ook spel-elementen in; zoeken naar oplossingen om bijvoorbeeld de techniek funcionerend te krijgen of het puzzelen om de juiste onderdelen te vinden. Aan het eind van zo’n sleuteldag ook een praatje en een biertje. Die week valt voor het eerst de naam Christa.


Koekoeksjong
Met Christa had ik ondertussen de telefoonnummers uitgewisseld, waardoor er uitgebreid geappt kon worden. Na een wat schuchter begin in september werd in de oktobermaand het appen omvangrijker. Bij de sleuteloverdracht rond de 15e bracht ik even wat gereedschap langs en kon zo de ietwat uitgewoonde woning bekijken. Op de camping was ze die weken wat minder vanwege het schilderen en het maken van gordijnen. In twee weken moest veel gebeuren maar mijn hulp werd op het uitlenen van gereedschap na afgeslagen. Ze vroeg wel of ik mee wilde helpen met het verhuizen van wat spullen naar boven later die maand. Ook Dirk, buurman Harry en ik meen Marco werden ingeschakeld. Ik was wat verlaat, maar de rest van de crew was al flink bezig geweest met de wasmachine en droger en wat los meubilair. Van het werk wat ze in twee weken wilde oppakken was niets terecht gekomen. Het gereedschap wat ik had langs gebracht was nauwelijks aangeroerd. In de twee uur dat de heren aanwezig waren werd meer gedaan dan in de twee weken ervoor. Toen ik daar iets over zei, raakte ze wat geïrriteerd; Je leent mij je tacker uit, maar de nietjes passen helemaal niet!” Ze gaf aan dat ik dat had moeten weten en dat ik dus deze sabotageactie opzettelijk veroorzaakt had. Of het intimiderend bedoelt was of dat het met een knipoog was; het was een teken aan de wand. Een dag later appte ze me echter weer vrolijk verder alsof er niets was gebeurd. “Had je niet beter toch effe mijn hulp in kunnen roepen?” probeerde ik aan te geven dat ik het logisch had gevonden als ik haar toch ff geholpen had. “Mijn zoon komt over uit Milaan over twee weken, mijn moeder doet vervelend en ik heb nu even te veel aan mijn hoofd” Met twee matrassen op de grond ging ze de novembermaand in.
Het leek erop dat nu ze onderdak had en ze het allemaal wel best vond dat het bij lange na niet af was, de band wat losser zou worden, zeker toen bleek dat haar moeder de verkoop van de caravan wilde doorzetten en deze dus niet beschikbaar was voor het volgende seizoen. Na enkele dagen van radiostilte kwamen er toch een paar verzoeken voorbij. Ze vroeg of ik nog dat kastje had staan wat ik haar al eerder had aangeboden en vroeg of het mogelijk was om met ozb platen een vloer te maken. Dat had ze ergens gezien en ik wist vast wel hoe dat moest. Het kastje had ik al op marktplaats gezet, maar was nog beschikbaar. De vloer is een hele klus en daar had ik op korte termijn geen tijd voor maar ik kon haar wel vertellen hoe dat moest. De ozb-vloer betrof de verdieping bestaande uit twee kamers en een gangetje. Niet groot maar wel een hoop hoekjes en plintjes. De woonkamer had ondertussen al een nieuwe vloerbedekking gekregen door een tapijtlegger.
Haar zoon Lucas uit een eerdere relatie met een Italiaan had tot twee jaar terug bij haar in Nederland gewoond. Ze vertelde dat hij te veel stress ondervond van de vader van Lieke. ‘Het koekoeksjong moest maar bij zijn natuurlijke vader gaan wonen’. Ik was er niet bij geweest maar vond het een eenzijdig verhaal, zoals eigenlijk al haar problemen met familie en anderen eigenlijk nooit haar schuld waren. Haar moeder was een manipulatieve graaiende heks, lag altijd tot elf uur in haar bed, had in het verleden haar haar vader onthouden, altijd haar halfbroer voortrok, haar zoon Lucas adoreerde maar Lieke een resultaat vond van een mislukte relatie met een ongeschikte man. De naam Lucas had Christa oorspronkelijk met een ‘k’ bedacht, maar toen zijn vader aangifte deed van de geboorte van het kind, heeft hij er toch maar een ’c’ van gemaakt. Christa bleef echter zijn naam met een ‘kappa’ schrijven. Lucas was verwekt terwijl de relatie met Iwan al beëindigt was. Terug in Nederland kwam ze erachter dat ze zwanger was. Iwan wilde niet in Nederland wonen maar deed na de definitieve breuk nog wel een poging die Christa afwees. Lucas werd geboren in de buurt van Milaan, maar ging onder de arm mee naar Nederland. “Met Sinterklaas komt hij weer naar Nederland. Lieke is ook dol op m. Heb je m deze zomer niet op de camping gezien?” Ik kon het me niet herinneren en de camping loop ik ook nauwelijks op, zeker niet als het druk is. “Hij komt een dag voor Sinterklaas en de twaalfde gaat hij weer terug. Heb dan echt geen tijd voor je”. Leek me geen probleem, genoeg te doen. Kreeg wel een foto van een grote bus die ze in Delft had zien staan. C rijbewijs verplicht maar goed gefotografeerd.

The Love Bus
Het bruine ladenkastje bracht ik begin december, een dag of twee voor sinterklaas. Ze leek er blij mee maar ik was er blijer mee dat ik van het lelijke ding af was. Ondertussen had ze het een en ander bij elkaar gesprokkeld van de kringloop. Een bruin bamboe bankje was de eye-catcher, maar ook een bijzettafeltje. We spraken elkaar nog uitvoerig over de opvolger van de caravan. Ze had haar oog laten vallen op een van de Hanomags. De hoge verhuiswagen leek haar een mooi object voor zowel een camper als voor een rijdende bioscoop. Ze was gek op films zei ze en het leek haar leuk om met de bus door de stad te trekken en kleinschalig films te vertonen. Mij leek het leuk om met haar wat verstofte projecten op te pakken, maar de wat recenter aangeschafte Kurier 2 leek mij een beter project. Mijn idee was om er een B van te maken, in EPDM in te pakken met allemaal kinky zaken aan boord als een gecapitonneerde binnenzijde en mooi mediacenter met video’s en drankjes, dus ook een soort mini-bioscoop voor twee personen. Ze luisterde het aan, was niet meteen negatief, maar had haar bedenkingen ogenschijnlijk die ze niet meteen wilde duiden. Het was weliswaar een ouder plan, maar dezelfde week begon ik met wat restanten EPDM de bus in te pakken. De naam was er ook al; The Love Bus. Ze moest er om lachen omdat ze vroeger veel naar The Love Boat had gekeken. Tegenwoordig keek ze weinig meer. Ik ook niet, maar tijdens de laatste jaren van de basisschool keek ik met Lou naar Pineas and Ferb, waarin de twee leukste hoofdrolspelers de gemeneriken waren, namelijk professor Heinz Doofenshmirtz en zusje Candice, die Lou en ik vergeleken met Lola. Heinz werd mijn mascotte een poosje in ons app-contact. Het contact met haar ex leek ook even beter te gaan, ze spraken elkaar weer zonder stemverheffing en ze had zelfs aangegeven dat er t.z.t. misschien wel een kamertje was voor m op de Beemsterstraat. Hij reed nu steeds heen en weer van zijn ouderlijk huis in Tiel naar zijn werk in Amsterdam. Het voorstel werd echter snel weer ingetrokken toen hij ongevraagd naar binnen liep en zich openlijk afvroeg wat dan van hem zou worden.


Het nieuwe huis in de Beemsterstraat bleek dus toch niet het einde te worden van ons contact. De momenten dat het wat verstomde duurden niet lang. Christa was een aparte, zo’n raar stuiterballetje als uit mijn middelbare schoolklas. Oké, MAVO, geen VWO, maar ogenschijnlijk niet minder geslepen en overduidelijk met een aangeboren rugzakje en gebruiksaanwijzing. Een soort legpuzzel met extreme emoties en een verleden vol slagvelden. Ik kreeg er steeds meer plezier in om deze puzzel te leggen. Eigenlijk niet zozeer voor een romance, meer nieuwsgierigheid, al was het alleen maar omdat ze zo openlijk sprak over haar verleden. Ik nam mezelf voor om haar te helpen met het zichzelf weer op de kaart zetten, en indirect dus ook Lieke. Ogenschijnlijk kwam ze zelf tot weinig, gaf daarvoor de schuld aan haar slaapstoornis en structurele hoofdpijn, later ook gaf ze aan dat een vorm van autisme en ADHD niet vreemd waren. Hoe dan ook, een ingewikkelde puzzel die veel aandacht vroeg en die ik tussen de bedrijven door ook graag aan haar gaf. Gezien haar staat van dienst met de mannen ook een dame om voor op te passen. Een soort femme fatale. Ze scoorde qua schoonheid zeker een acht, terwijl ik mezelf op dat moment nog geen vijf waardig vond. Dat compenseer je niet met intellect of geld, dus behoedzaam blijven omgaan met Christa werd het devies. Het contact blijft beperkt tot wat gesprekken. Ze zei dat ze van woordspelletjes hield. Ik dacht er over na en kon er niet meteen iets van bakken, maar dezelfde avond knutselde ik provisorisch een anagrammetje in elkaar en verstuurde m via WA. De dag erna kreeg ik er eentje terug.

Kerst
In de nadagen van het jaar stonden er voor mij twee dingen op het programma. Tussen kerst en oud en nieuw naar de Dordogne om voor het laatst naast het verkochte huis te zitten van Emine en Michel en het opbouwen van het pas gespoten plaatwerk van de ID19 in La Paix, de loods van Ton in Zaandam. Erwin heeft er iets heel moois van gemaakt. Ik denk dat het bij de fabriek destijds niet zo mooi is afgeleverd. In een dag of vier bouwen we het chassis weer op. Vooral het opbouwen van de deuren kost tijd, maar alles past perfect en ze sluiten weer als vanouds zonder veel stelwerk. Het is lastig om tijdens het opbouwen perfect krasvrij te werken, maar het lijkt allemaal prima te gaan. Het interieur is door Ankeline, de vrouw van Ton gedaan en staat nog naast de auto. Tussendoor bespreken we in het koffiehuisje voorin de hal mijn recente contact met Christa. Echte mannenpraat maar ook wel terughoudend van mijn kant als het over emoties gaat. Niet alleen dat er nog een thuisfront is waar ik van hou, ik heb op dat moment nog geen idee welke richting het met haar op gaat. Bram heeft haar al een paar keer gezien, Ton nog niet. Bram is bezig met zijn tweede leg bij Hilde. Ton is altijd aan het rommelen met vrouwen en vind t allemaal prachtig om aan te horen. Voor het vertrek naar de Dordogne zie ik Christa nog een maal in het houten huis. Het gesprek is wat nerveus en er zijn meer mensen die in en uit lopen. Ze vertelt dat Sinterklaas met Lucas niet een onverdeeld succes was; hij was alleen maar met de cadeaus bezig en op zijn telefoon. Echte connectie was er niet en ze was heel boos geworden op m. In Italië was hij heel materialistisch geworden. De sfeer is droevig. Ze wil weg en bij het afscheid wenkt ze me om even achter het huisje te gaan staan, alsof ze me iets wilde zeggen in privé. Ik loop met haar mee, maar als we op een stil plekje staan, wuift ze me weg en loopt naar haar fiets.

2017
Het is het jaar geworden van Abraham, van de dood van Rob, van het nieuwe huis in Zunderdorp en van het afscheid van Othmar, de man waarvoor iedereen me waarschuwde en waar ik in het voorjaar over uitgleed. Aan hem heb ik leuke herinneringen overgehouden, de vervelende vergeet ik maar snel. Iemand om uit je systeem te bezemen en te houden. Nieuwe dingen oppakken, wat meer vrijheid voor mezelf creëren nu de dochters aardig zelfstandig beginnen te opereren, de kiem is gelegd, de uitwerking volgt..

…………….2018