De turquoise Peug is nu, in 2026, 48 jaren oud. Voor dit jaar staat de laatste APK op het programma. Gelukkig is het de enige actieve auto in de verzameling die nog APK plichtig is. Gelukkig, want ook al is het helemaal niet gek om eens een ander te laten kijken naar de technische staat van dit Franse koekblik, het is elke keer een bevalling. Ook deze keer. De APK verliep eind mei, maar ik zou als het goed is dan al een aantal weken met de bus in het buitenland bivakkeren en pas in augustus uiterlijk terugkeren. Dan ligt de eerste bekeuring al op de mat, misschien al wel twee, vandaar dat ik het al half april oppakte. Twee weken moet toch ruim voldoende zijn om het beestje goedgekeurd te krijgen.
Ik bracht m naar APK station The Bull, om de hoek bij ’t Schouw. De twee kilometer fietsen is aantrekkelijk, de ingecalculeerde tijdssabotage irritant. Voorheen was dit APK station van Wim en Glenn. Vader en zoon. Ook daar ging de APK altijd op zijn elfendertigst. Als je een auto bracht, kon het zomaar drie dagen duren voordat er naar gekeken was. Standaard waren er een paar afkeurpuntjes en als die verholpen waren, was het de uitdaging om het juiste moment te vinden waarop de auto bij de RDW moest worden afgemeld. Vlak voor vijven was ideaal, want dan zaten de RDW keurmeesters meestal of in de file of op weg naar de warme hap. De grootste nachtmerrie van vooral Wim was dat er een steekproef zou komen, wat uiteindelijk ook een keer gebeurde. Toen de keurmeester van de RDW uiteindelijk kwam en de VW bus lachend bekeek, kwam Wim onder zijn bureau vandaan gekropen, nadat hij zeker en half uur jammerend door zijn kantoortje gelopen had. ‘Een oldtimer als deze mag wel een beetje piepen en kraken’. Gelukkiger kon je Wim niet krijgen. De dertig euro die ze voor een apk rekenden, was meer dan schappelijk te noemen.
De huidige eigenaren die de naam van autobedrijf Waterland omgedoopt hebben naar De Bull hanteren ook nog immer de dertig euro. Dit komt natuurlijk niet uit, maar het verdienmodel is er dan ook naar. De miljonairs in Broek laten meteen een grote beurt en twee reparaties doen en plots is de rekening verdertigvoudigd. Aan mij verdienen ze helaas niks. Ik doe de reparaties zelf en van oldtimers snappen ze niet veel laat staan hoe ze aan de onderdelen kunnen komen. De truc om van lastige klanten als ik af te komen is om een paar lullige afkeurpuntjes te vinden en dan minimaal een week geen tijd meer hebben om de herkeuring te doen. Dan waait ie wel hopelijk weg. En inderdaad geschiedde. De cruciale afkeurpunten deze keer waren een verstopte ruitensproeier en twee achterwiellagers die te veel lawaai maakten. Die laatste deden dat al jaren, maar kogellagers met wat ouder vet zijn vaak hoorbaar en de laatste drie keuringen waren ze niet minder hoorbaar dus ik dacht er wel mee weg te komen. Een herkeuring bleek binnen een week niet mogelijk, dus ik begon m toch wat te knijpen. Mijn vertrek naar het zuiden begon in de knel te komen.
Toch maar naar een ander APK station gereden. Na een tip werd het Baldinger bij Artis. Mijn ervaring was dat als je drie verschillende keurmeesters naar een auto laat kijken, dat je drie verschillende afkeurlijstjes krijgt. Het is ook een soort sport voor ze om iets te vinden, want een (semi)oldtimer in één keer goedkeuren, dat gebeurt alleen bij de RDW zelf. Ook de keurmeester van Baldinger, een Armeen van in de zestig schat ik, sprong ook een gat in de lucht toen hij een haarscheurtje in mijn ruitenwisserblad ontdekte. Ook de koplampen stonden volgens hem een fractie te laag, de autogordel zat verkeerd gemonteerd (tig jaar en bij de Bull nooit een probleem geweest en werkte goed) en toen we ziet zo snel het chassisnummer konden vinden, was meneer de lijst met afkeurpuntjes al op een kladblokje aan het uitschrijven. Naar de wiellagers of het wederom verstopte ruitensproeiertje keek ie niet om, evenals de banden, dashboardverlichting, lekkende uitlaat, gare krikpunten enz. De maandag erop stond ik des ochtends klaar bij m voor een herkeuring en aangezien daar geen extra kosten voor werden gerekend, bovenop de vrij forse 70 euro, vermoedde ik dat het een formaliteit was. En zo geschiedde. De laatste verplichte APK van de 00-VS-48 werd een feit. Op de terugweg bleek dat de nieuwe ruitenwissers overigens van geen meter veegden en rechtsvoor bleek het wiel lost te zitten. Klaarblijkelijk zijn dat geen afkeurpunten meer. Wat ben ik blij dat ik voorlopig weer van deze tombola der willekeur af ben.
Meteen afgereisd naar verre oorden; hier in Biberwier aan de Weißensee in Oostenrijk.