Laurino

Verleden jaar liep het allemaal wat anders, maar dit najaar is het raak. Het huisje dat ik in juli heb gekocht in het Zuid-Italiaanse Laurino. Het is een voor Nederlandse begrippen middelgroot huis; ca 100 vierkante meter woonoppervlak op een verdieping met in de onderste laag een garage met oliegestookte ketel en een zolder die niet in gebruik is.

Het middeleeuwse stadje kent nog circa 20 winkeltjes, de kapper en de bank meegerekend. Een kleine gemeenschap van ca 1000 bewoners. Aan de oostzijde van het bergstadje bevindt zich het oude kasteel, waarvan de oorsprong op ruim 1200 jaar terug ligt. In de middeleeuwen was het de hoofdstad van dit gebied, wat nu zo’n beetje het grootste natuurpark van Italië is; Parco Nazionale del Cilento.

Je zal je wel afvragen wat die Querido daar in godesnaam te zoeken heeft. Nou, inderdaad, dat vraag ik me ook wel eens af, maar het past ook weer als een handschoen. Het is heerlijk ver weg van Nederland, het was een goedkope aanschaf, ook een goede aanleiding om wat aan mijn Italiaans te werken en een winter lekker klussen aan een huis op mijn eigen creatieve uppie. En nog een paar redenen misschien..

Het opknappen van het huisje kan je elders op deze site, mocht je interesse hebben.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een nieuwe poging

Verleden jaar naar Laurino getogen, maar ik kon na een paar dagen weer opkrassen. Nu maar weer een nieuwe poging, deze keer met Bram en een maandje eerder om het Corona- noodlot te omzeilen, wat me de vorige keer parten speelde. De Peug kon dus ook mee.

Voor Vertrek
En France
De Alpen in t zicht
Italia
Laurino

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Een nieuwe poging

DS19, weer een oudje voor La Paix

Voila, een leuke aanschaf van Ton voor La Paix; een heuse DS19 uit een van de eerste jaren, 1957, Gris Rosé, rijdend en met een blauw interieur. De DS rijdt, al laat het wat te wensen over, netjes en ademt dat typische jaren vijftig ds gevoel uit van ingetogen luxe. Waar de latere pallassen en zeker de chaprons uitblonken in glimmende weelde, hebben deze eerste modellen wel enige extravagantie, zichtbaar in bijvoorbeeld het chroomwerk en het surplus van accessoires. In vele opzichten vooruitstrevend, maar terughoudend met zijn motor met traction- basis, 6 volt installatie en handmatige interval-ruitenwisser.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor DS19, weer een oudje voor La Paix

Ontwetting

Ik ben al jaren werkzaam in de bouw. Niet zozeer nieuwbouw, meer oude meuk. Al vanaf de begin jaren negentig. Te lang in feite, want ook een volleerd architect zal in zijn eerste jaren op de arbeidsmarkt hebben gemerkt dat hoe mooi je ook kan ontwerpen, hoe slim of goedkoop je ook kan bouwen, alles valt of staat op je kennis van wetgeving. Weinig is zo overreguleerd als de Nederlandse bouw. Het beperkt de ontwerper, de ontwikkelaar, huizenbezitter, huurder, eigenlijk iedereen. Toch verandert er weinig door deze wetten en als er wat verandert is het meestal niet ten goede, terwijl de bedoelingen oprecht lijken. Het gevolg is dramatisch. Een schoolvoorbeeld van operatie geslaagd, patiënt overleden.

Terug in de geschiedenis. Woningnood is er vanaf de mens bestaat waarschijnlijk. In ieder geval vanaf de middeleeuwen, maar ook ver daarvoor, zeker buiten de Nederlanden, zijn er al veel voorbeelden van problematische huisvesting. In de zeventiende eeuw breidde Amsterdam uit via het bouwen van de lastage en de grachtengordel. Dat waren gemeentelijke besluiten geweest vlak na de Alteratie in 1578 die voornamelijk in de eeuw erna tot uitvoer werden gebracht. De vestingstrategie van Maurits in dezelfde periode leidde er toe dat tot diep in de negentiende eeuw de Hollandse steden waaronder Amsterdam niet buiten de vesting konden bouwen. Pas rond de Industriële Revolutie in 1850 braken de steden door hun gordels heen. De nieuwe bouwgolf, de Revolutiebouw, zorgde er voor dat vele stadsbewoners een voor die tijd normaal huis kregen. De kwaliteit van de woningen was wisselend, maar in een korte termijn verdubbelden het aantal woningen in de de steden. Veel andere zaken kwamen toen pas op orde: kraanwater, vuilophaal, riolering, elektriciteit, straatverlichting en zelfs stadsgas verrijkte in korte periode de Hollandse steden. Een inhaalslag werd gemaakt. Door onder andere de snelheid waarmee, na een stilstand van meer dan honderd jaar, een en ander geschiedde, vond men het van belang om al deze verworvenheden wettelijk te regelen. Een ervan was de Woningwet van 1901. Deze landelijke wet voorzag de gemeenten in Nederland een juridisch kader waarin zij een Bouwverordening konden schrijven. In deze verordening konden gemeentes hun grieven kwijt en sturend werken aan de bouwopgaven in hun gemeente. Amsterdam bijvoorbeeld kon zo hun oude stadse wetgeving in de nieuwe verordening kwijt, zodat schoonheid, hygiëne en brandveiligheid goed geregeld zouden zijn. Vanzelfsprekend waren die wetten gericht op de verbetering van de woningkwaliteit en in Amsterdam was een van de eerste artikelen in deze Amsterdamse bouwverordening is het verbieden van een bedstede of slaapalkoof. Dit strookte niet met de algemene opvattingen over hygiëne en zal vast ook een socialistisch draagvlak hebben gehad. In andere gemeenten was er veelal geen verbod maar werd het ouderwetse fenomeen als armoedig ervaren. Het is wel een mooi voorbeeld van hoe overheden via regulering de bouwopgave proberen te beïnvloeden, met kleine stapjes en veelal goed verklaarbaar vanuit het tijdsbeeld.

Helaas hebben we heden ten dage te maken, 120 jaar na invoering van de Woningwet, met een dramatisch uit de hand gelopen hoeveelheid wetgeving. De bouwverordeningen zijn na invoering van het Bouwbesluit heringericht met in Amsterdam hoofdzakelijk milieuwetjes, we hebben de WABO, bestemmingplannen, milieuwetgeving, burgerlijk wetboek, noem het maar op, allemaal bedacht om ons mensheid te behoeden van slechte bouwsels. Verdere sturing van onze goedbedoelende overheid als huurcommissies, verhuurdersheffingen, milieu effect rapportages, welstand, subsidies enzovoort buiten beschouwing gelaten. Een deel van de wetten zal recent vervangen worden door de nieuwe Omgevingswet, maar helaas is die na twee maal toe uitstellen een minstens zo verschrikkelijk gedrocht aan het worden als zijn voorgangers. Tenslotte durft geen gemeente over een nacht ijs, maar ook niet over zes jaar ijs en dus is uitstel de enige oplossing. Ontwikkelaars, die oorspronkelijk niet konden wachten op de invoering van deze nieuwe wet, hebben maar gauw onder het oude regime hun plannen ingediend, omdat ook zij het debacle op afstand zien aankomen. Gaat dan niemand ons redden? Helaas, we zijn overgeleverd aan het negen koppige monster wat ons allen gaat verslinden! Nou ja…

Er is nog redding mogelijk lijkt me. Ondanks dat het ten strijde trekken als een ware Don Quichot (de zotte Spanjaard mijn initialen gebruikte voor het hogere doel) voor de hand liggend lijkt, zal de mensheid een list moeten verzinnen. David versloeg Goliath tenslotte ook met een handigheidje, en zo zal ook de strijdbare Nederlander in opstand moeten komen tegen het ontembare papieren monster. Revolutiebouw 2.0!

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Ontwetting

ID19F aardig af

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor ID19F aardig af

Mark is een Topsporter

Al maandenlang staat hij centraal in de media: onze Mark. Hij ploetert wat af en de kritiek is niet mals, maar hij zit er nog immer als demissionair premier en leider van de VVD. De toeslagenaffaire komt als een meertrapsraket steeds weer voorbij, maar Mark blijft standvastig in zijn verweer. Menig collega politicus zouden zijn opgestapt of een stapje terug hebben gedaan, zo niet Mark. Met zijn fiere 54 jaar is er nog heel wat te doen en kan hij al struikelend en gladstrijkend nog vele jaren mee.

Wat velen niet zien is dat Mark eigenlijk een sportman is. En niet zo maar eentje, nee, een Topsporter. Zo eentje die elke week in Papendal zich laat begeleiden door het neusje van de zalm wat zich met topsporters bezig houdt. Een sublieme personal coach, een volleerd trainer, het juiste materiaal. En dat alles om zowel fysiek als geestelijk iedere keer weer een topprestatie te kunnen leveren. Vergaderen tot diep in de nacht, overal aanwezig moeten zijn, iedere journalist trakteren op het perfecte nietszeggende antwoord, een kritisch Kamerlid met het juiste afgewogen kluitje, het is topsport.

Nu kan je natuurlijk de vraag stellen in welke sport hij dan wel actief is. Bij de Catshuis-overleggen komt hij steevast aan met een fiets, de haartjes worden steeds intenser geverfd en de lange vergaderingen worden nog immer niet geschuwd, maar wat is nu eigenlijk zijn discipline? Je zou verwachten dat een politicus cq bestuurder een soort hoger doel moet hebben. Een socialist die zijn leven opoffert voor gelijkheid, een liberaal voor een open samenleving, een milieuactivist voor schone lucht, enzovoort. Zeg maar de wereld verbeteren. Maar dat kan het bij Mark toch echt niet zijn. Specifieke VVD standpunten van weleer zijn onherkenbaar geworden in zijn tienjarig premierschap. Links en rechts konden door de jaren heen even makkelijk aanschuiven en lachend formeerde hij de meest onwaarschijnlijke kabinetjes aan elkaar. Als bestuurder is het ook geen hoogvlieger gezien de belangrijke taken die in zijn regeerperiode zijn blijven liggen als belastinghervormingen, integratie van migranten en bijvoorbeeld milieuverbeteringen.

Het antwoord ligt echter voor de hand; hij wil zo lang mogelijk premier van Nederland zijn. Het kan niet anders. Integriteitzaken als foutief herinneren, gebrek aan staatkundig fatsoen als in de toeslagenaffaire, structurele wandelgangen- en torentjesoverleggen, ‘vijanden’ als Verdonk en Omtzigt elimineren, je kroonprinsen als Wiebes en Dijkhoff wegjagen, een VVD fractie vol jaknikkers, het past allemaal in het straatje van de Topsporter als Mark. Het doel heiligt tenslotte alle middelen. Vele zijn hem al voorgegaan. Communisten als Castro en Mao, fascisten als Franco en Pinochet, maar ook hedendaagse leiders als Poetin en Kim Jong-un zijn bezig de fysieke grenzen te verleggen en leveren topprestaties. Veelal gesteund door een volhardend onnadenkend electoraat, verlepte veren uit het verre verleden en vastgelopen kiesstelsels staan deze Topsporters hun mannetje in het breken van records.

Onze Mark is met zijn tien jaar topsport inderdaad goed op weg. Hij kan op deze manier nog jaren mee en nog een decennium Rutte-leiderschap ligt ons in het verschiet. Voor de mensen die het niet zo zien zitten; ieder systeem creëert zijn leiders. Wil je ander type leiderschap, zal je het systeem moeten veranderen. Wie verandert het systeem? De leiders. Kortom, we zitten nog wel ff met onze 54 jarige Topsporter opgescheept.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Mark is een Topsporter

ID Break bij de RDW

Voila! Bij de RDW met de geschuurde ID19F. De schouwing was een formaliteit, maar voordat alle gegevens op de juiste volgorde staan, ben je zo weer een uurtje verder. De nieuwe eigenaar, Jimmy, is tijdens het schouwen ook nog een familielid tegengekomen. Grote families leidden nog wel tot verrassingen op dit vlak. Nu de auto verder afmaken en proefritjes organiseren.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor ID Break bij de RDW

Sneeuwpret!

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Sneeuwpret!

Demissionair

Vanmiddag was ik vrij lusteloos na mijn deels mislukte ochtendloopje. Het tot uitvoer brengen van de in aankomst zijnde grote boodschap kan je maar beter voor de start op je nemen. Na het ontbijt en wat geharrewar met Piet over de oud ijzer prijzen ben ik uit verveling maar eens gaan zitten voor de technische briefing van Van Dissel. Niet dat ik van plan was nog iets te schrijven over corona en zijn golven, maar nu al een tijdje zich een aardig debacle begint af te spelen qua burgervrijheden in het vroeger zo vrije Europa, kan ik het toch niet laten de jeuk om te zetten in letters.

Het mooie van dit soort tv is toch wel dat iemand die mee kan lezen ook tussen de regels door een hoop info krijgt. De gemiddelde journalist lijkt daar toch wel moeite mee te hebben gezien het gebrek aan ‘breedte’ in de berichtgeving, maar ook de aanwezige tweede kamerleden zijn niet in staat een beetje door te vragen en hem het vuur echt aan de schenen te leggen. Van Dissel is een aardig politiek dier geworden. Met grafiekjes en getallen legt hij haarfijn uit waar de nuances te vinden zijn en hoe het een en ander tot stand is gekomen. Wat met de overwegend droge kost ook mee komt, is dat de maatregelen om dit helse virusmonster te beteugelen direct terug te vinden zijn in zijn schema’s en dat nu de Britse coronavariant in het komende voorjaar de pandemie in volle omvang gaat overnemen, er weinig anders opzit om nog meer repressieve maatregelen te nemen. Kuipers en co moeten niet gedwongen worden tot onbetaald overwerk tenslotte. Het is een opmaat naar bijvoorbeeld een avondklok, waar binnenkort voor de vorm nog over wordt gedebatteerd.

Tussen de regels van Van Dissel’s voordacht is wel het een en ander op te maken. Bijvoorbeeld, waar in het voorjaar onze volprezen premier zijn zuidelijke collega’s uit de pan veegde tijdens de vele steunoverleggen met de in Den Haag uitgevonden ‘intelligent lockdown’, zien we het najaar het tegenovergestelde gebeuren. Toen begin september de besmettingscijfers aardig begonnen op te lopen en de echte deskundigen zinspeelden op een nieuwe lockdown, waren onze parlementariers en kabinetsleden vooral bezig met elkaar, hun toeslagenaffaire en met het mislukte vakantietripje van de piek in de Nederlandse staatkundige boom; de koning en zijn Maxima. Ook in oktober bleef het bij een paar polder-ingreepjes en nadat de meeste kerstinkopen gedaan waren werd de ‘zware lockdown’ veel te laat ingezet, namelijk vlak voor de kerst. Van Dissel kletst er aardig langsheen en de aanwezige parlementariërs zijn niet voornemens heikele vragen te stellen die een al demissionair kabinet in verlegenheid kunnen brengen. Hoe dan ook, binnenkort krijgen we weer een nieuwe aflevering van waarschijnlijk vier jaar te zien waarin volksvertegenwoordigers etaleren dat besturen een vak apart is en overduidelijk niet de hunne.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Demissionair

Corona Italia Panoramica Setra Zona Rossa

Het Coronajaar 2020 was een jaar van vooral in Nederland vastgekoekt zitten, zoals zovelen. Op zich niet erg, maar in november, toen in Europa de teugels weer aardig aangetrokken werden, begon het toch wel te jeuken. Om June, die zich tijdelijk in Florence had gevestigd te bezoeken en om een keer het huis van Ray’s schoonvader te bezoeken, waar hij vanaf wilt, ben ik met de setra, omgetoverd tot quarantainebus, richting het zuiden getogen.

Vertrek op donderdag 19 november en via Mol, Godramstein, Aarwengen, Milaan, Florence, Tivoli in Laurino aangekomen. Na een dag in Laurino heb ik June, die in Florence ingestapt was, op de trein terug gezet. Een dag later, op vrijdag, werd ik door de carabinieri van Laurino verzocht t dorp te verlaten. Tijdens en in de Zona Rossa dient viking-achtig toerisme met alle middelen bestreden te worden. Nu ja, doorreizen naar ponten had ook niet veel zin, want daar waren ook allemaal restricties voor bedacht. De reiziger is de pineut in deze coronawereld, das wel duidelijk, maar wat is het fijn om door Europa heen te reizen zonder te struikelen over het Nederlandse toerisme. Zalig. In ieder geval weer langzaam teruggereden via Campobasso, Fano, Novara, wederom Aarwengen, Annweiler, Langeboom en na 4850 km weer aangekomen in Amsterdam. De setra deed het weer fantastisch, met een brandstofverbruik van ca 1 liter op 6 km.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Corona Italia Panoramica Setra Zona Rossa