Daniël Querido is lekker bezig…

Ernie is dood. tenminste, de stemacteur erachter, Wim Schippers. Voor de jongeren onder ons de wat geknepen stem van Ernie, voor de wat ouderen zoals ik de motor achter Sjef van Oekel, Barend Servet, maar ook de Pindakaasvloer en de Het Is Me Wat -steen. Wat hij maakte of bedacht mocht niet mooi zijn; hooguit komisch, meestal licht provocerend.

De meeste indruk maakte hij op mij en velen uit mijn generatie met tv programma’s als Waldolala, Barend Servet, We Zijn Weer Thuis en Van Oekels Discohoek. Ze dreven de spot met bestaande serieuze programma’s en provoceerden met seks en controversiële onderwerpen als spruitjes piepende Juliana. Apart was het zeker, niet altijd even sterk, maar het stempel van Schippers was uit duizenden te herkennen. Het latere radioprogramma Ronflonflon met zijn alter ego Jacques Plafond was soms hemeltergend en komisch tegelijk en daarom ook uniek. Alles wat hij maakte moest op een of andere manier lelijk zijn; soort cartoonist.

Hij woonde op de Achterburgwal, vlak bij mijn ouders, en zag m een paar weken terug nog richting het Rokin stiefelen, langzaam opgaand in de anonimiteit van de toeristen, waarvan vrijwel niemand m zou hebben herkend. Herkenbaar omdat hij klein van postuur, enigszins vooroverlopend met een onmiskenbare tred die ik ook van m kende toen ik nog bij mijn ouders woonde. De laatste jaren heb ik weinig van m vernomen, op het verhaal na van zijn overleden vriendin, Ellen Jens, die hij deelde met Adriaan van Dis. Mooi verhaal, zoals er vast meer zijn.

Het is weer zover. Een reisje. Deze keer van Amsterdam naar Laurino, maar nu via de Balkan. Een kustroute via de oostkant van de Adriatische zee met de groene Peug. Zie ook; Kort rondje Balkan

Afgelopen week werd nadrukkelijk het woord ‘omvolken’ weer over de pijnbank getrokken. In de Tweede Kamer werd een waar improvisatiedebat gevoerd omtrent dit fenomeen. De twee kampen waren verdeeld in enerzijds het complotverhaal van omvolken en anderzijds de ontkenning daarvan. Enerzijds de FvD, anderzijds de rest van de Kamer, ook al namen Eerdmans en Wilders weinig afstand van Lidewij en haar naïeve aspergeblanke volkstheorie. Toch is het niet zo gek om het beestje bij de naam te noemen. Natuurlijk is het een beladen woord wat omschrijft dat er bewust ingezet wordt om delen van een bevolking in te wisselen voor immigranten, maar zolang er immigratiestromen zijn, zullen groepen in een samenleving daar moeite mee hebben en zich er tegen verzetten of stemmen op partijen die zeggen dat te doen, los van de terminologie.

Jammer dat de recente politieke debatten schijnvertoningen zijn. Lidewij heeft niet aangetoond dat haar omvolkingsverhaal klopt en de ‘fatsoenlijke’ politicus heeft een lans kunnen breken met zuiver op de graat zijn, maar niet meer dan dat. Ze dronken een glas, ze deden een plas… Het debat loste niets op en het domme deel van de arbeidersklasse snapt het niet of interesseert het niet. Die vlaggen mee met Geert of Lidewij en wat ze verkondigen doet er weinig toe. De schaduw van de Tweede Wereldoorlog is al lang weg. Soms denk ik; omvolken die hap. Als je niet serieus meedoet, je hand ophoudt en op sabotagepartijtjes als de PVV of FvD stemt, flikker dan ook lekker op. Er zijn nog steeds genoeg mensen, jawel immigranten, die jouw plekje maar wat graag willen innemen.
Dat omvolken geldt ook zeker voor mensen met poen die bijvoorbeeld VVD stemmen, niets maatschappelijk bijdragen, alleen bezig zijn met graaien, zo min mogelijk belasting betalen en indirect saboteren door bijvoorbeeld huisjes te melken, met bouwgrond te speculeren of ultra rechts faciliteren met geld en voorzieningen (de telegraaf beheert vele rechtse media). Ze blijven politiek in de luwte want ze laten de FvD en de PVV de chaos creëren en halen stemmen weg bij links. In de VS onder Trump zie je precies wat ik bedoel. De afstand tussen arm en rijk vergroten ten koste van veel meer lijkt het devies, met als gevolg dat de samenleving stap voor stap meer splijt en we steeds verder achterop raken. Net als dat de socialisten er niet erg rouwig om zijn dat het racistische deel van de arbeidersklasse niet meer op hun stemt, zo zijn er denk ik weinig mensen in Nederland die de foute VVDer niet een enkeltje ver weg toewensen. Wat mij betreft de eerste lichting van het omvolk.

De turquoise Peug is nu, in 2026, 48 jaren oud. Voor dit jaar staat de laatste APK op het programma. Gelukkig is het de enige actieve auto in de verzameling die nog APK plichtig is. Gelukkig, want ook al is het helemaal niet gek om eens een ander te laten kijken naar de technische staat van dit Franse koekblik, het is elke keer een bevalling. Ook deze keer. De APK verliep eind mei, maar ik zou als het goed is dan al een aantal weken met de bus in het buitenland bivakkeren en pas in augustus uiterlijk terugkeren. Dan ligt de eerste bekeuring al op de mat, misschien al wel twee, vandaar dat ik het al half april oppakte. Twee weken moet toch ruim voldoende zijn om het beestje goedgekeurd te krijgen.

Ik bracht m naar APK station The Bull, om de hoek bij ’t Schouw. De twee kilometer fietsen is aantrekkelijk, de ingecalculeerde tijdssabotage irritant. Voorheen was dit APK station van Wim en Glenn. Vader en zoon. Ook daar ging de APK altijd op zijn elfendertigst. Als je een auto bracht, kon het zomaar drie dagen duren voordat er naar gekeken was. Standaard waren er een paar afkeurpuntjes en als die verholpen waren, was het de uitdaging om het juiste moment te vinden waarop de auto bij de RDW moest worden afgemeld. Vlak voor vijven was ideaal, want dan zaten de RDW keurmeesters meestal of in de file of op weg naar de warme hap. De grootste nachtmerrie van vooral Wim was dat er een steekproef zou komen, wat uiteindelijk ook een keer gebeurde. Toen de keurmeester van de RDW uiteindelijk kwam en de VW bus lachend bekeek, kwam Wim onder zijn bureau vandaan gekropen, nadat hij zeker en half uur jammerend door zijn kantoortje gelopen had. ‘Een oldtimer als deze mag wel een beetje piepen en kraken’. Gelukkiger kon je Wim niet krijgen. De dertig euro die ze voor een apk rekenden, was meer dan schappelijk te noemen.

De huidige eigenaren die de naam van autobedrijf Waterland omgedoopt hebben naar De Bull hanteren ook nog immer de dertig euro. Dit komt natuurlijk niet uit, maar het verdienmodel is er dan ook naar. De miljonairs in Broek laten meteen een grote beurt en twee reparaties doen en plots is de rekening verdertigvoudigd. Aan mij verdienen ze helaas niks. Ik doe de reparaties zelf en van oldtimers snappen ze niet veel laat staan hoe ze aan de onderdelen kunnen komen. De truc om van lastige klanten als ik af te komen is om een paar lullige afkeurpuntjes te vinden en dan minimaal een week geen tijd meer hebben om de herkeuring te doen. Dan waait ie wel hopelijk weg. En inderdaad geschiedde. De cruciale afkeurpunten deze keer waren een verstopte ruitensproeier en twee achterwiellagers die te veel lawaai maakten. Die laatste deden dat al jaren, maar kogellagers met wat ouder vet zijn vaak hoorbaar en de laatste drie keuringen waren ze niet minder hoorbaar dus ik dacht er wel mee weg te komen. Een herkeuring bleek binnen een week niet mogelijk, dus ik begon m toch wat te knijpen. Mijn vertrek naar het zuiden begon in de knel te komen.

Toch maar naar een ander APK station gereden. Na een tip werd het Baldinger bij Artis. Mijn ervaring was dat als je drie verschillende keurmeesters naar een auto laat kijken, dat je drie verschillende afkeurlijstjes krijgt. Het is ook een soort sport voor ze om iets te vinden, want een (semi)oldtimer in één keer goedkeuren, dat gebeurt alleen bij de RDW zelf. Ook de keurmeester van Baldinger, een Armeen van in de zestig schat ik, sprong ook een gat in de lucht toen hij een haarscheurtje in mijn ruitenwisserblad ontdekte. Ook de koplampen stonden volgens hem een fractie te laag, de autogordel zat verkeerd gemonteerd (tig jaar en bij de Bull nooit een probleem geweest en werkte goed) en toen we ziet zo snel het chassisnummer konden vinden, was meneer de lijst met afkeurpuntjes al op een kladblokje aan het uitschrijven. Naar de wiellagers of het wederom verstopte ruitensproeiertje keek ie niet om, evenals de banden, dashboardverlichting, lekkende uitlaat, gare krikpunten enz. De maandag erop stond ik des ochtends klaar bij m voor een herkeuring en aangezien daar geen extra kosten voor werden gerekend, bovenop de vrij forse 70 euro, vermoedde ik dat het een formaliteit was. En zo geschiedde. De laatste verplichte APK van de 00-VS-48 werd een feit. Op de terugweg bleek dat de nieuwe ruitenwissers overigens van geen meter veegden en rechtsvoor bleek het wiel lost te zitten. Klaarblijkelijk zijn dat geen afkeurpunten meer. Wat ben ik blij dat ik voorlopig weer van deze tombola der willekeur af ben.

Meteen afgereisd naar verre oorden; hier in Biberwier aan de Weißensee in Oostenrijk.

Half mei en de gevels zijn aardig voorzien van de gouden tegels. Voegen doe ik maar in het najaar, eerst een paar maandjes reizen en naar Laurino, kijken hoe de boel er daar voor staat.

Horden domme rechtse mannetjes en vrouwtjes, bang voor de toekomst, zwalkend van PVV naar FvD, van BBB naar JA21 en weer terug. Ze hebben niet door dat ze in de maling worden genomen. Bang gemaakt voor moslims en asielzoekers, bang gemaakt voor links en Europa. Op zoek naar een echte leider, iemand die nergens bang voor is maar ondertussen geen belofte nakomt. Een soort PolderTrump. Oogkleppen op voor leugenaars en charlatans. Na iedere euforie volgt steevast de teleurstelling. Wat een leven, wat een armoe. De winnaars van de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen; de Fabeltjeskrant voor Dwazen.

Nu het regeerakkoord is gepubliceerd en er een paar zaakjes in staan die zowel bij links als rechts slecht vallen, wordt het tijd om eens na te denken over een Ministerie van Basisvoorzieningen. Er is namelijk niets wat het volk onderling (links en rechts, arm en rijk) en de overheid beter met elkaar verbindt als een reeks voorzieningen waar iedereen van kan genieten of gebruik maken. Het zou ook niet zo gek zijn om er een ministerie aan te wijden. Er zijn natuurlijk al ministeries van Sociale Zaken en Zorg, maar als het gaat om nieuwe dingen die min of meer iedere Nederlander betreft, is het goed om deze zaken speciale aandacht te geven. We kennen al veel basisvoorzieningen die iedereen aan gaat, zoals AOW, en het is handiger om dit soort basisvoorzieningen uit de commerciële sfeer te halen. Het is namelijk niet in het algemene belang om derden winst te laten maken over nationale basisvoorzieningen, wat niet automatisch wil zeggen dat ze niet mogen concurreren met de overheid.

Bestaande voorzieningen die iedereen aan gaan en dus een overheidstaak zouden moeten zijn:

• AOW+Pensioen
• Energie
• Bank (basisrekening)
• Wonen (toegankelijkheidsgaranties tot de woningmarkt)
• Zorg (basisverzekering)
• Werkvoorzieningen (en inkomstengaranties)
• Internettoegang en communicatiemiddelen (tussen burgers en met overheden)
• Scholing en Informatie
• Goede voeding, drinkwater en informatievoorziening

Ook andere zaken kunnen ondergebracht worden als de bevolking erom vraagt. De essentie is dat het in ieders belang is en niet een deelbelang.

Het is weer zo ver. Frisse sneeuwplaatjes uit Amsterdam.

We zitten alweer bijna een jaar met Trump. Voor velen zijn dit barre tijden. Een onberekenbare tv-personality die zijn afkeer van de mensheid en zijn verworvenheden niet onder stoelen of banken steekt. De afzetting en ontvoering van Maduro is voor velen een dieptepunt in de aaneenschakeling van rampen die de man de afgelopen tijd veroorzaakt heeft. Er is natuurlijk een risico dat zaken echt mis gaan voor de wereld maar ik denk dat een president als Trump de manier kan zijn om grote veranderingen in de Amerikaanse- en wereldpolitiek te weeg te brengen. Veranderingen die nodig zijn om echt verder te komen.

Donald is natuurlijk wel een gevalletje apart. Keiharde omkoping, weinig verkiezingsbeloften nakomen, falend economisch beleid, regeren via decreten, senaat en HvA zo veel mogelijk buiten spel zetten, ruzie maken met NAVO partners, getrouwen benoemen op belangrijke posities, dictators openlijk bewonderen en ondersteunen; hij tart alle diplomatieke en democratische regels en wetten. Dit is al lang geleden misgegaan. Al ruim voor zijn politieke ambities was de man een voorbeeld van een mislukking. Opgegroeid met te veel geld, mislukte relatie met zijn ouders, doorontwikkeld in een samenleving die mensen weegt op geld en macht, gekochte vrouwen en kinderen, vrienden als profiteurs en jaknikkers. Een aangeboren persoonlijkheidsstoornis en een maatschappij die je of uitkotst of bewierookt als je ze verrijkt. Waarschijnlijk ook nog een kort leven voor de boeg als we de tabloids mogen geloven. Het is niet zo raar dat deze president zo is geworden als hij nu is. Hij had echter nooit gekozen mogen worden en er had, net als bij Hitler destijds, een democratische ontsnappingsroute moeten zijn om van deze man af te komen. Nationaal via de twee parlementen of internationaal via de VN of iets vergelijkbaars. Op papier is die er wel, maar de praktijk blijkt weerbarstiger.

Europa komt er nu achter dat als je vol bent over internationaal recht, mensenrechten, bilaterale samenwerking en andere vormen van diplomatie, je consequent moet zijn. Poetin is groot geworden door de stilzwijgende steun van Europa. Handel en gas ging voor mensenrechten en democratie. De misdaden in andere delen van de regio, begaan door economische partners als bijvoorbeeld Israël, Rusland, China, VS en Turkije werden afgedaan met de mantel der liefde of loze woorden. Met Trump krijgen ze genadeloos een spiegel voorgeschoteld.

In de VS zie je ook dat de spijtzwam om zich heen grijpt. Alle kwetsbaarheden van hun democratie komen akelig duidelijk boven drijven. Twee partijenstaat, districtenstelsel, de presidentiële macht, het vooropzetten van economische- en staatsbelangen tov de belangen van andere landen, de macht achter de schermen van bedrijven en lobbyisten, gerrymandering, het liegen om de verkiezingen te winnen, een grondwet die uit het stenen tijdperk lijkt te stammen enz. Het speelt al eeuwigheden in de VS maar het is nog nooit zo tastbaar geworden als nu en knaagt aan de grondvesten van het naoorlogse Amerikaanse kapitalisme als nooit tevoren. Een man als Mamdami was dertig jaar terug kansloos geweest in de burgemeersterverkiezingen van NY. Zijn leermeester Sanders is diep in de tachtig populairder dan ooit. Zonder Trump was het nooit zo ver gekomen.

Het falen van onze westerse democratieën is duidelijk. maar er is geen alternatief. Voor de VS en Europa rest niets anders dan duidelijke keuzes maken en het vernieuwen en verbeteren van de kwetsbare kanten van de democratie en de hele samenleving (en niet alleen de happy few). Dat is een lang proces maar de regering Trump zal het zeker doen versnellen. Tot die tijd is het billen knijpen en genieten van alle creatieve fratsen die te vinden zijn op ons heilige wereldwijde web.

De laatste tijd is er wat commotie ontstaan over de aangekondigde verkoop van het bedrijf dat het inlogplatform Digid faceliteert. Er blijkt een Amerikaanse koper voor te zijn. Het nieuws wordt gebracht alsof Nederland een van zijn culturele pareltjes in de ramsj heeft gegooid. Kamerbreed zijn er twijfels of erger. Je kan hier op verschillende manieren naar kijken. Het faciliteringsbedrijf achter Digid is al Brits dus veel zal er waarschijnlijk niet veranderen als het over de oceaan wordt getild. Trump en de VS zijn nauwelijks meer bondgenoten te noemen maar ook dat is niet zo erg van belang. Het platform is softwarematig waarschijnlijk niet moeilijk in te ruilen voor een ander platform mocht de nood aan de man zijn. Privacy is voor velen belangrijk maar mij intereseert het niet of Donald mijn inlogcode weet. Toch is er iets essentiëlers waar we eens beter over na moeten denken.

Wat mensen in een samenleving bindt is lastig goed te definiëren maar het is mij opgevallen dat burgers het heel prettig vinden als hele basale zaken goed geregeld zijn. Zo zijn Italianen en Engelsen apetrots op hun zorgsysteem. Deze systemen voelen als gratis omdat ze via belastinggeld betaald worden en het geeft de inwoners van deze landen een soort trots. Een emotie die de mensen bindt. Iets waar links en rechts, arm en rijk, een warme band mee hebben, ook al rammelt de zorg in die landen en wordt er veel over geklaagd. In Nederland hebben we een ander zorgsysteem wat waarschijnlijk beter werkt maar ons op papier wel geld kost en dan wordt er anders naar gekeken. De liefde is dan duidelijk zakelijker en als we er gevoelsmatig voor moeten betalen worden we ook een stuk kritischer.

Met Digid speelt er iets soortgelijks. Digid wordt betaald door de overheid dus ook indirect door de burgers maar deze voelen het niet direct in hun portemonnee. Het wordt dus gezien als een gratis service van de overheid en dus is het van ons allemaal. Als dan blijkt dat het helemaal niet gratis is en dat het zeker geen stukje overheid of zelfs maar Nederlands is, slaat de paniek toe.

Het is een mooie leerschool als je als overheid punten wil scoren bij de burger. Probeer zaken die ons allemaal aangaat en via de belastingen te regelen en maak er een overheidsinstantie van die van ons allen is. Dus in het voorbeeld van Digid: koop het platform of maak een nieuwe die van ons allemaal is met een Nederlands of voor mijn part EU vlaggetje erop. Je kan een versie ervan verkopen aan andere EU landen of zelfs erbuiten als er interesse voor is. Zo zou je eventueel zelfs kunnen verdienen aan het product. Dit kan je ook doen voor andere essentiële diensten. Vooral digitale diensten zoals Digid is dat eigenlijk eenvoudig te doen. Je zou het ook kunnen doen voor communicatie (whatsapp/signal/linkedin), informatiediensten (nos/wikipedia/scholing/meteo/zoekmachines/ai) enz maar ook bijvoorbeeld bank-/betalingsdiensten en koop-ruil-hergebruikplatforms (marktplaats). Er is al iets soortgelijks bij bedrijven die meerdere diensten aanbieden, zoals energiebedrijven die telefoonpakketten en televisie-abonnementen verkopen.

Het via de overheid organiseren van essentiële diensten heeft veel voordelen. Het maakt ons onafhankelijk en dus vrijer van markten en mogendheden waar je geen grip op hebt, je kan eventuele winsten gebruiken voor nieuwe initiatieven of winstuitkeringen aan burgers, je houdt je burgers aan het werk en doordat het van iedereen is zal het zeker het saamhorigheidsgevoel in Nederland versterken wat onder andere door polarisatie steeds meer onder druk is komen te staan. En als laatste is de middelvinger naar de privatiseringsgolf van de jaren negentig ook eentje om niet te versmaden.

Enkele maanden geleden besloot Marcel om zijn elektrische DS van een andere kleur te voorzien. Het mango- geel werd ingeruild voor het oranje van de Oost- Indische kers oftewel ‘capucine’. Het is een kleur die geleverd werd op de IDtjes van de eind jaren vijftig, maar ik denk niet dat deze AC303 veel op auto’s verscheen. De spannende kleuren uit die periode, dit capucine bijvoorbeeld maar ook vert printemps, bleu delphinium en ecaille blonde waren mooi voor in de folder, maar de klanten vonden de auto al spectaculair genoeg zonder die kleuren en kozen, net als heden te dage veelal voor wit, zwart en grijstinten. De laatste jaren zie je bij de oudjes deze kleuren wat vaker teugkomen, vooral omdat de eigenaren het nu wel waarderen.

In september leverde Marcel zijn Special bij me in en ik bracht het gedemonteerde plaatwerk naar Hans de spuiter. Deze was er echter na anderhalve maand nog immer niet aan toegekomen en hij adviseerde om Van der Ham repair het te laten afmaken. Begin december kwam het spul weer binnen en ik ging meteen aan het werk want de kerst kwam eraan en Marcel wilde zijn auto, toch een soort dagelijkse rijder, na drie maanden weer terug. Naast het opbouwen wilde hij ook meteen een Mike Sanders behandeling; das dat je het staalwerk met heet vet inspuit. Van der Ham heeft puik werk geleverd en ik denk dat ik in de toekomst vaker van hun diensten gebruik ga maken.

Na al het campagnegeweld van de afgelopen weken is het nu weer lekker rustig aan het front. Over de oceaan rommelt het al weer bijna een jaar en dat zal nog wel even zo door gaan. Ondertussen sluipt maatschappelijk en economisch de rest van de wereld steeds dichterbij het westen en dat is onmiskenbaar het gevolg van het effect van de remmende voorsprong. Waar je zou verwachten dat de ware kapitalisten dit zouden toejuichen zie je het tegenovergestelde gebeuren. Tenslotte is ondernemen voor velen geen doel maar een middel en open markten maken het voor velen moeilijker om op de ouderwetse manieren geld te verdienen; innovatie en nieuwe uitdagingen zit de traditionele monopolie-kapitalist niet op te wachten.
Voor de linkse Nederlander is het ook weer wonden likken want de macht is volgens velen weer verder naar rechts geschoven. Het zal wel.

Lees verder:

De afgelopen verkiezingen ging D66 er vrij onverwacht met de verkiezingsoverwinning vandoor. Om de aandacht af te leiden van asiel, al jaren het hoofdthema van rechts, ging D66 de strijd aan met de slogan ‘het kan wel’ en 10 steden bouwen. Leuk voor verkiezingstijd om de zwevende kiezer te verleiden, maar om dat ook te kunnen realiseren moet er toch een plan worden bedacht. Tien steden bedenken en bouwen is echt voor de lange adem in dit overgereguleerde Nederland. Als Geert niet met noodwetten asielzoekers het land uit mag trappen dan kan D66 ook in de laagste versnelling bergop.

Wat nog niet zo gek zou zijn is als we een nieuw soort ’tijdelijk bouwen wetje’ zouden hebben. Dat ieder die daar zin in heeft zijn eigen hutje mag bouwen, net als ik gedaan heb, van ca 30m2 maximaal en dan vergunningsvrij of met iets administratief simpels. Geen rechten geen bezwaren niks. Eigen risico, niet voor eeuwig, geen onderverhuur en met opruimplicht.

Zo kunnen jongeren hun eigen hutje bouwen of kopen als ze een plek hebben gevonden. Wielen of geen wielen, drijvend al dan niet. Van weiland tot tuin en vervallen parkeerterrein tot dijklichaam. Maakt de woonmarkt een stuk flexibeler en haalt de scherpe kantjes er af, juist bij de groepen die het zo hard nodig hebben. Maar goed; welke politicus of bestuurder heeft ballen?

Aangezien we lekker aan het ‘vergulden’ zijn tijd om Donald te plezieren met een noest stukje kunst.

De ‘Goud Zij Met Ons’- hut is weer een stapje verder. Aan de buitenkant ben ik wat tests aan het doen met goudverf en tegels, de binnenkant ligt ook aardig op schema.

Dit jaar is dus het lot gevallen op de Kurier II; het zomerproject van 2025. Ik heb me voorgenomen om de komende jaren ieder jaar te werken aan een van de vier Kuriers. Het is de bedoeling dat aan het einde van de zomer ze kunnen rijden en van de openbare weg gebruik kunnen maken.
Het leek me het handigst om als eerste aan deze II te beginnen, zeker nadat Onno aangaf toch de J7 te willen gebruiken toen deze al gereserveerd was door Lou. Uiteindelijk ging dat laatste niet door en de II lag al zo ver op koers dat doorpakken redelijk overzichtelijk ging.

De bus heb ik al een jaar of tien staan maar is met het eeuwige buiten staan er niet veel beter op geworden. Ooit met een slijptol behandeld. De blanke plekken zijn bruin geworden, ondanks dat ie jaren in EPDM gewikkeld was. Gaatjes zijn voorzien van een metalen plaatje en zowel gelijmd met polymeerkit als met zelftappers geschroefd. Het interieur is er de laatste jaren onder handen genomen door Es. Heeft ze leuk gedaan. Technisch hoefde er niet zo veel te gebeuren, maar je weet maar nooit wat er allemaal op het pad komt als de bus kilometers gaat maken.

Verleden week de bus verzekerd en zijn de eerste meters op de openbare weg afgelegd. De remmen liepen bij drie wielen heet dus daarvan heb ik de remcilinders schoongemaakt en in de vaseline gezet. Nog wat prutswerk en de II rijdt eigenlijk heel behoorlijk. Het roestige (rösti) vrachtwagentje trekt enorm de aandacht bij de korte ritjes die ik maak. Bij winkelcentrum Boven IJ staan ze met de bekken open. Ben benieuwd of oom agent het ook leuk gaat vinden. Het is me wat..

Na de moord op Charly Kirk, niet te verwarren met de bijna honderd geworden acteur, is het grote jij-bakken begonnen in de VS. Ik kende Kirk niet en na enig speurwerk heb ik ook weinig aan m gemist. Toch is het opvallend want deze moord valt wel mooi als een puzzelstuk in een machtspuzzel. De aangewezen moordenaar Tyler Robinson is er eentje van het type dat een patent lijkt te hebben op politieke moorden. Een ‘lone wolfe’, dus zonder grote politieke antecedenten, jong van leeftijd, man, een wapen-achtergrond en minstens zo opvallend in één keer raak op grote afstand. Waarschijnlijk de ideale persoon voor de CIA en de Mossad om het vuile werk op te knappen of de schuld aan te geven. Het past mooi in het rijtje van politieke moorden cq aanslagen in de VS van na de Tweede Wereldoorlog.

Eigenlijk is het onbelangrijk wie Kirk vermoord heeft. Wat interessanter is’, is de vraag waarom. Veel meelopers van Trump verkondigen dezelfde pulp als Kirk en als dat een reden is om m om te leggen dan zijn ze nog wel ff bezig. Er is echter een belangrijk verschil tussen deze conservatieve rest en de relatief jonge opkomende en populaire Kirk; hij had een uitgesproken mening over de oorlog in Gaza en de macht die Israël uitoefende bijvoorbeeld via Epstein op de Amerikaanse politiek. Niet alleen dat hij dat goed kon verwoorden; het leek alsof hij meer wist dan gezond voor m was. Deze vrijheid van het woord zal in dit geval slecht zijn gevallen in een groot deel van conservatief Amerika en Israël.

Een ander ‘waarom’ is de impact die uitgaat van deze moord. Het zou goed een signaal kunnen zijn naar Trump en co. Als er iemand goed is in ruzie maken met zijn vrienden is Trump het wel en hij heeft al enige keren laten doorschemeren dat het beleid van Netanyahu niet zijn volledige steun geniet. Het ongeleide projectiel Trump kan Israël op termijn in grote problemen brengen en de moord op Kirk zou een prima signaal zijn naar rechts Amerika dat ze wat betreft de onvoorwaardelijke steun aan Israël niet van koers moeten veranderen.

Zeg nou zelf; ik ben een aardige complotdenker aan het worden hè?

Ik schrijf af en toe over onze hemeltergende volksvertegenwoordigers en de arena waar ze vol overgave hun halve waarheden verkopen. Een van de redenen is dat ik me erger aan het gemak waarmee ze hun rol vertolken zonder gene en moreel besef. Het gaat tenslotte om de knikkers oftewel de kiezers en de macht die ze daarmee aangewaaid krijgen. De meest overtuigende opportunist wint.

Stemmen doe ik nooit en raak dus ook niet achteraf gefrustreerd van mijn stemkeuze. Al jaren geleden heb ik opgegeven dat ik gedurende mijn leven ingrijpende veranderingen zou zien in ons kiesstelsel en de democratie. Ik dacht dat er iedere verkiezing wel weer een Rutte of Balkenende op zou staan die in de achterkamertjes en torentjes een kabinetje in elkaar prutst. Maar ik zie nu toch wel het kaartenhuis erg instabiel worden nu vooral de polarisatie voor een onwerkbare situatie zorgt. Het jij-bakken wint het en zowel links als rechts is meer bezig met one-liner puzzelen in debatten dan met de inhoud. Het gevolg is een versplintering van de Tweede Kamer, dramatisch lange formaties en zeer kwetsbare meerderheidskabinetten. De komende verkiezingen zullen, als ik de peilingen mag geloven, eindigen in een onwerkbaar debacle.

Hebben we in dit millennium al nauwelijks kabinetten gehad die de volle vier jaar uitzaten, het niveau was ook al niet om naar huis te schrijven. We zitten steeds met veranderende samenstellingen en dus ook veranderend beleid, waardoor het voor ze lastig is om aan langere termijn projecten te werken. Het rammelt en houdt niet op met rammelen. Het meest opvallend is echter dat in andere Europese landen vergelijkbare problemen spelen. De EU landen verschillen allemaal een beetje van systeem waardoor je de conclusie kan trekken dat we het met wat kleine constitutionele veranderingen weinig gaan opschieten. Klap op de vuurpijl is de constatering dat landen, die wij in het verleden wegzetten als dictaturen, de laatste twee decennia maatschappelijk en economisch veel grotere stappen hebben gezet dan de westerse landen. Er wordt zelfs in de VS openlijk getwijfeld of het kapitalisme en vooral het neo- liberalisme niet zijn langste tijd gehad heeft, juist door de grote vlucht die bijvoorbeeld China maar ook India, Brazilië en Rusland hebben gerealiseerd. De planeconomie, die in de USSR aardig leek te zijn mislukt is vanaf 2000 nieuw leven ingeblazen en werpt vruchten af. Wij kunnen hier in Nederland alleen maar dromen van een overheid die decennia lang gericht economisch en sociaal beleid voert en mogen blij zijn als een kabinet, als het al vormbaar is, langer dan een jaar of twee zijn werk kan doen.

Zelf ben ik al jaren een voorstander van referenda en het is de hoogste tijd dit serieus te gaan overwegen. De politiek heeft het aardig verprutst met alle korte termijn ambities, maar de kiezer weet op de meeste onderwerpen heus wel wat het wil en heeft daar dus geen marchanderende volksvertegenwoordigers voor nodig. Schone lucht, meer huizen, geen hogere accijnzen, lagere verkeersboetes, een eerlijk belastingsysteem enz. Daar hoef je echt geen jaar over te formeren.

Ook dit jaar was het weer terugkomen in Nederland eentje met gemengde gevoelens. Zo kijk ik steevast tegen een chaos in mijn schuur aan, ga ik nadenken hoe ik dit zomerseizoen weer mijn geld bij elkaar sprokkel en welke van mijn eindeloze rij projecten ik dit zomerseizoen ga aanpakken. Bijvoorbeeld dit seizoen, 2025, staat er het volgende in de steigers: vooral zooi verkopen in plaats van in de rondvaart varen, de niet rijdende bolides aan de praat krijgen, maar ook zo dat ze het een seizoen lang betrouwbaar uithouden, en in het najaar het torentje ‘goud zij met ons’ afmaken. Nu na vier maanden buffelen, verkopen en uitkuisen, zoals Sien, Fien en Marthe zouden zeggen, begint er lijn in te komen. Er is een extra doelstelling aan het zomerseizoen toegevoegd, namelijk vanaf nu iedere zomer een Hanomag aan de praat zien te krijgen. Dit jaar de Kurier 2 hierboven.

Het is met mooi of in ieder geval redelijk weer een goed uitgangspunt maar met regen blijven er, naast opruimen, slechts twee zinvolle binnenwerkzaamheden over. Ten eerste is daar de Myplace; een oud tiny house– project uit 2012 waarvan ik de inrichting wil aanpassen zodat ik er kleine tentoonstellinkjes in kan houden en natuurlijk een van de rusty– projecten; in dit geval de Amerikaanse ID19 uit 1959. Nu is het weer onverwacht goed geweest tot nu toe, dus is aan deze projecten weinig aandacht besteed, maar over de roestige ID heb ik wel een stuk geschreven in het DS clubblaadje. Dat geeft toch wat cachet aan het project wat ik dus bij deze tot Project C verhef. Oja. Er is ook nog het binnenproject van de kistjeskast. Na drie dagen puzzelen redelijk afgerond.

Helaas valt er ook het doek voor een van de bezittingen. Geld moet rollen evenals het wagen- en motorpark. Mijn buffertje van 10k is nog niet up to date en anders kom ik de winter niet door. Was mijn eerste oog gevallen op de DS21 nu denk ik meer aan de Norton. Met de 30 km/h zones in de stad, rugpijn na drempels en de structurele storingtsunami een speeltje met te weinig plezier. We hebben de centjes nu nog niet nodig dus ik kan nog ff twijfelen..