Daniël Querido is lekker bezig…

De laatste tijd is er wat commotie ontstaan over de aangekondigde verkoop van het bedrijf dat het inlogplatform Digid in de lucht houdt. Er blijkt een Amerikaanse koper voor te zijn. Het nieuws wordt gebracht alsof Nederland een van zijn culturele pareltjes in de ramsj heeft gegooid. Kamerbreed zijn er twijfels of erger. Aleen de VVD ziet het probleem niet zo. Het piece de resistance van het neo-liberalisme zit in die hoek van ons parlement waarschijnlijk. Zelfs vele burgers die normaal nauwelijks geïnteresseerd zijn in dit soort zaken roeren zich.

Je kan hier op verschillende manieren naar kijken. Het bedrijf is al Brits dus veel zal er waarschijnlijk niet veranderen als het over de oceaan wordt getild. Trump en de VS zijn nauwelijks meer bondgenoten te noemen maar ook dat is niet zo erg van belang. Het platform is softwarematig waarschijnlijk niet moeilijk in te ruilen voor een ander platform mocht de nood aan de man zijn. Toch is er iets essentiëlers waar we eens beter over na moeten denken.

Wat mensen in een samenleving bindt is lastig goed te definiëren maar het is mij opgevallen dat burgers het heel prettig vinden als hele basale zaken goed geregeld zijn. Zo zijn Italianen en Engelsen apetrots op hun zorgsysteem. Deze systemen voelen als gratis omdat ze via belastinggeld betaald worden en het geeft de inwoners van deze landen een soort trots. Een emotie die de mensen bindt. Iets waar links en rechts, arm en rijk, een warme band mee hebben, ook al rammelt het in die landen en wordt er veel over geklaagd. In Nederland hebben we een ander zorgsysteem wat waarschijnlijk beter werkt maar ons op papier wel geld kost en dan wordt er anders naar gekeken. De liefde is dan duidelijk zakelijker. Met Digid speelt er iets soortgelijks. Digid wordt betaald door de overheid dus ook indirect door de burgers maar deze voelen het niet direct in hun portemonnee. Het wordt dus gezien als een gratis service van de overheid en dus is het van ons allemaal. Als dan blijkt dat het helemaal niet gratis is en dat het zeker geen stukje overheid of zelfs maar Nederlands is, slaat de paniek toe.

Het is een mooie leerschool als je als overheid punten wil scoren bij de burger. Probeer zaken die ons allemaal aangaat en via de belastingen te regelen en maak er een overheidsinstantie van die van ons allen is. Dus in het voorbeeld van Digid: koop het platform of maak een nieuwe die van ons allemaal is met een Nederlands of voor mijn part EU vlaggetje erop. Je kan een versie ervan verkopen aan andere EU landen of zelfs erbuiten als er interesse voor is. Zo zou je eventueel zelfs kunnen verdienen aan het product. Dit kan je ook doen voor andere essentiële diensten. Vooral digitale diensten zoals Digid is dat eigenlijk eenvoudig te doen. Je zou het ook kunnen doen voor communicatie (whatsapp/signal/linkedin), informatiediensten (nos/wikipedia/scholing/meteo/zoekmachines/ai) enz maar ook bijvoorbeeld bank-/betalingsdiensten en koop-ruil-hergebruikplatforms (marktplaats). Er is al iets soortgelijks bij bedrijven die meerdere diensten aanbieden, zoals energiebedrijven die telefoonpakketten en televisie-abonnementen verkopen.
Het via de overheid organiseren van deze essentiële diensten heeft veel voordelen. Het maakt je onafhankelijk en dus vrijer van markten en mogendheden waar je geen grip op hebt, je kan eventuele winsten gebruiken voor nieuwe initiatieven of winstuitkeringen aan burgers, je houdt je burgers aan het werk en doordat het van iedereen is zal het zeker het saamhorigheidsgevoel in Nederland versterken wat onder andere door polarisatie steeds meer onder druk is komen te staan. En als laatste is de middelvinger naar de privatiseringsgolf van de jaren negentig ook eentje om niet te versmaden.

n

Enkele maanden geleden besloot Marcel om zijn elektrische DS van een andere kleur te voorzien. Het mango- geel werd ingeruild voor het oranje van de Oost- Indische kers oftewel ‘capucine’. Het is een kleur die geleverd werd op de IDtjes van de eind jaren vijftig, maar ik denk niet dat deze AC303 veel op auto’s verscheen. De spannende kleuren uit die periode, dit capucine bijvoorbeeld maar ook vert printemps, bleu delphinium en ecaille blonde waren mooi voor in de folder, maar de klanten vonden de auto al spectaculair genoeg zonder die kleuren en kozen, net als heden te dage veelal voor wit, zwart en grijstinten. De laatste jaren zie je bij de oudjes deze kleuren wat vaker teugkomen, vooral omdat de eigenaren het nu wel waarderen.

In september leverde Marcel zijn Special bij me in en ik bracht het gedemonteerde plaatwerk naar Hans de spuiter. Deze was er echter na anderhalve maand nog immer niet aan toegekomen en hij adviseerde om Van der Ham repair het te laten afmaken. Begin december kwam het spul weer binnen en ik ging meteen aan het werk want de kerst kwam eraan en Marcel wilde zijn auto, toch een soort dagelijkse rijder, na drie maanden weer terug. Naast het opbouwen wilde hij ook meteen een Mike Sanders behandeling; das dat je het staalwerk met heet vet inspuit. Van der Ham heeft puik werk geleverd en ik denk dat ik in de toekomst vaker van hun diensten gebruik ga maken.

Na al het campagnegeweld van de afgelopen weken is het nu weer lekker rustig aan het front. Over de oceaan rommelt het al weer bijna een jaar en dat zal nog wel even zo door gaan. Ondertussen sluipt maatschappelijk en economisch de rest van de wereld steeds dichterbij het westen en dat is onmiskenbaar het gevolg van het effect van de remmende voorsprong. Waar je zou verwachten dat de ware kapitalisten dit zouden toejuichen zie je het tegenovergestelde gebeuren. Tenslotte is ondernemen voor velen geen doel maar een middel en open markten maken het voor velen moeilijker om op de ouderwetse manieren geld te verdienen; innovatie en nieuwe uitdagingen zit de traditionele monopolie-kapitalist niet op te wachten.
Voor de linkse Nederlander is het ook weer wonden likken want de macht is volgens velen weer verder naar rechts geschoven. Het zal wel.

Lees verder:

De afgelopen verkiezingen ging D66 er vrij onverwacht met de verkiezingsoverwinning vandoor. Om de aandacht af te leiden van asiel, al jaren het hoofdthema van rechts, ging D66 de strijd aan met de slogan ‘het kan wel’ en 10 steden bouwen. Leuk voor verkiezingstijd om de zwevende kiezer te verleiden, maar om dat ook te kunnen realiseren moet er toch een plan worden bedacht. Tien steden bedenken en bouwen is echt voor de lange adem in dit overgereguleerde Nederland. Als Geert niet met noodwetten asielzoekers het land uit mag trappen dan kan D66 ook in de laagste versnelling bergop.

Wat nog niet zo gek zou zijn is als we een nieuw soort ’tijdelijk bouwen wetje’ zouden hebben. Dat ieder die daar zin in heeft zijn eigen hutje mag bouwen, net als ik gedaan heb, van ca 30m2 maximaal en dan vergunningsvrij of met iets administratief simpels. Geen rechten geen bezwaren niks. Eigen risico, niet voor eeuwig, geen onderverhuur en met opruimplicht.

Zo kunnen jongeren hun eigen hutje bouwen of kopen als ze een plek hebben gevonden. Wielen of geen wielen, drijvend al dan niet. Van weiland tot tuin en vervallen parkeerterrein tot dijklichaam. Maakt de woonmarkt een stuk flexibeler en haalt de scherpe kantjes er af, juist bij de groepen die het zo hard nodig hebben. Maar goed; welke politicus of bestuurder heeft ballen?

Aangezien we lekker aan het ‘vergulden’ zijn tijd om Donald te plezieren met een noest stukje kunst.

De ‘Goud Zij Met Ons’- hut is weer een stapje verder. Aan de buitenkant ben ik wat tests aan het doen met goudverf en tegels, de binnenkant ligt ook aardig op schema.

Dit jaar is dus het lot gevallen op de Kurier II; het zomerproject van 2025. Ik heb me voorgenomen om de komende jaren ieder jaar te werken aan een van de vier Kuriers. Het is de bedoeling dat aan het einde van de zomer ze kunnen rijden en van de openbare weg gebruik kunnen maken.
Het leek me het handigst om als eerste aan deze II te beginnen, zeker nadat Onno aangaf toch de J7 te willen gebruiken toen deze al gereserveerd was door Lou. Uiteindelijk ging dat laatste niet door en de II lag al zo ver op koers dat doorpakken redelijk overzichtelijk ging.

De bus heb ik al een jaar of tien staan maar is met het eeuwige buiten staan er niet veel beter op geworden. Ooit met een slijptol behandeld. De blanke plekken zijn bruin geworden, ondanks dat ie jaren in EPDM gewikkeld was. Gaatjes zijn voorzien van een metalen plaatje en zowel gelijmd met polymeerkit als met zelftappers geschroefd. Het interieur is er de laatste jaren onder handen genomen door Es. Heeft ze leuk gedaan. Technisch hoefde er niet zo veel te gebeuren, maar je weet maar nooit wat er allemaal op het pad komt als de bus kilometers gaat maken.

Verleden week de bus verzekerd en zijn de eerste meters op de openbare weg afgelegd. De remmen liepen bij drie wielen heet dus daarvan heb ik de remcilinders schoongemaakt en in de vaseline gezet. Nog wat prutswerk en de II rijdt eigenlijk heel behoorlijk. Het roestige (rösti) vrachtwagentje trekt enorm de aandacht bij de korte ritjes die ik maak. Bij winkelcentrum Boven IJ staan ze met de bekken open. Ben benieuwd of oom agent het ook leuk gaat vinden. Het is me wat..

Na de moord op Charly Kirk, niet te verwarren met de bijna honderd geworden acteur, is het grote jij-bakken begonnen in de VS. Ik kende Kirk niet en na enig speurwerk heb ik ook weinig aan m gemist. Toch is het opvallend want deze moord valt wel mooi als een puzzelstuk in een machtspuzzel. De aangewezen moordenaar Tyler Robinson is er eentje van het type dat een patent lijkt te hebben op politieke moorden. Een ‘lone wolfe’, dus zonder grote politieke antecedenten, jong van leeftijd, man, een wapen-achtergrond en minstens zo opvallend in één keer raak op grote afstand. Waarschijnlijk de ideale persoon voor de CIA en de Mossad om het vuile werk op te knappen of de schuld aan te geven. Het past mooi in het rijtje van politieke moorden cq aanslagen in de VS van na de Tweede Wereldoorlog.

Eigenlijk is het onbelangrijk wie Kirk vermoord heeft. Wat interessanter is’, is de vraag waarom. Veel meelopers van Trump verkondigen dezelfde pulp als Kirk en als dat een reden is om m om te leggen dan zijn ze nog wel ff bezig. Er is echter een belangrijk verschil tussen deze conservatieve rest en de relatief jonge opkomende en populaire Kirk; hij had een uitgesproken mening over de oorlog in Gaza en de macht die Israël uitoefende bijvoorbeeld via Epstein op de Amerikaanse politiek. Niet alleen dat hij dat goed kon verwoorden; het leek alsof hij meer wist dan gezond voor m was. Deze vrijheid van het woord zal in dit geval slecht zijn gevallen in een groot deel van conservatief Amerika en Israël.

Een ander ‘waarom’ is de impact die uitgaat van deze moord. Het zou goed een signaal kunnen zijn naar Trump en co. Als er iemand goed is in ruzie maken met zijn vrienden is Trump het wel en hij heeft al enige keren laten doorschemeren dat het beleid van Netanyahu niet zijn volledige steun geniet. Het ongeleide projectiel Trump kan Israël op termijn in grote problemen brengen en de moord op Kirk zou een prima signaal zijn naar rechts Amerika dat ze wat betreft de onvoorwaardelijke steun aan Israël niet van koers moeten veranderen.

Zeg nou zelf; ik ben een aardige complotdenker aan het worden hè?

Ik schrijf af en toe over onze hemeltergende volksvertegenwoordigers en de arena waar ze vol overgave hun halve waarheden verkopen. Een van de redenen is dat ik me erger aan het gemak waarmee ze hun rol vertolken zonder gene en moreel besef. Het gaat tenslotte om de knikkers oftewel de kiezers en de macht die ze daarmee aangewaaid krijgen. De meest overtuigende opportunist wint.

Stemmen doe ik nooit en raak dus ook niet achteraf gefrustreerd van mijn stemkeuze. Al jaren geleden heb ik opgegeven dat ik gedurende mijn leven ingrijpende veranderingen zou zien in ons kiesstelsel en de democratie. Ik dacht dat er iedere verkiezing wel weer een Rutte of Balkenende op zou staan die in de achterkamertjes en torentjes een kabinetje in elkaar prutst. Maar ik zie nu toch wel het kaartenhuis erg instabiel worden nu vooral de polarisatie voor een onwerkbare situatie zorgt. Het jij-bakken wint het en zowel links als rechts is meer bezig met one-liner puzzelen in debatten dan met de inhoud. Het gevolg is een versplintering van de Tweede Kamer, dramatisch lange formaties en zeer kwetsbare meerderheidskabinetten. De komende verkiezingen zullen, als ik de peilingen mag geloven, eindigen in een onwerkbaar debacle.

Hebben we in dit millennium al nauwelijks kabinetten gehad die de volle vier jaar uitzaten, het niveau was ook al niet om naar huis te schrijven. We zitten steeds met veranderende samenstellingen en dus ook veranderend beleid, waardoor het voor ze lastig is om aan langere termijn projecten te werken. Het rammelt en houdt niet op met rammelen. Het meest opvallend is echter dat in andere Europese landen vergelijkbare problemen spelen. De EU landen verschillen allemaal een beetje van systeem waardoor je de conclusie kan trekken dat we het met wat kleine constitutionele veranderingen weinig gaan opschieten. Klap op de vuurpijl is de constatering dat landen, die wij in het verleden wegzetten als dictaturen, de laatste twee decennia maatschappelijk en economisch veel grotere stappen hebben gezet dan de westerse landen. Er wordt zelfs in de VS openlijk getwijfeld of het kapitalisme en vooral het neo- liberalisme niet zijn langste tijd gehad heeft, juist door de grote vlucht die bijvoorbeeld China maar ook India, Brazilië en Rusland hebben gerealiseerd. De planeconomie, die in de USSR aardig leek te zijn mislukt is vanaf 2000 nieuw leven ingeblazen en werpt vruchten af. Wij kunnen hier in Nederland alleen maar dromen van een overheid die decennia lang gericht economisch en sociaal beleid voert en mogen blij zijn als een kabinet, als het al vormbaar is, langer dan een jaar of twee zijn werk kan doen.

Zelf ben ik al jaren een voorstander van referenda en het is de hoogste tijd dit serieus te gaan overwegen. De politiek heeft het aardig verprutst met alle korte termijn ambities, maar de kiezer weet op de meeste onderwerpen heus wel wat het wil en heeft daar dus geen marchanderende volksvertegenwoordigers voor nodig. Schone lucht, meer huizen, geen hogere accijnzen, lagere verkeersboetes, een eerlijk belastingsysteem enz. Daar hoef je echt geen jaar over te formeren.

Ook dit jaar was het weer terugkomen in Nederland eentje met gemengde gevoelens. Zo kijk ik steevast tegen een chaos in mijn schuur aan, ga ik nadenken hoe ik dit zomerseizoen weer mijn geld bij elkaar sprokkel en welke van mijn eindeloze rij projecten ik dit zomerseizoen ga aanpakken. Bijvoorbeeld dit seizoen, 2025, staat er het volgende in de steigers: vooral zooi verkopen in plaats van in de rondvaart varen, de niet rijdende bolides aan de praat krijgen, maar ook zo dat ze het een seizoen lang betrouwbaar uithouden, en in het najaar het torentje ‘goud zij met ons’ afmaken. Nu na vier maanden buffelen, verkopen en uitkuisen, zoals Sien, Fien en Marthe zouden zeggen, begint er lijn in te komen. Er is een extra doelstelling aan het zomerseizoen toegevoegd, namelijk vanaf nu iedere zomer een Hanomag aan de praat zien te krijgen. Dit jaar de Kurier 2 hierboven.

Het is met mooi of in ieder geval redelijk weer een goed uitgangspunt maar met regen blijven er, naast opruimen, slechts twee zinvolle binnenwerkzaamheden over. Ten eerste is daar de Myplace; een oud tiny house– project uit 2012 waarvan ik de inrichting wil aanpassen zodat ik er kleine tentoonstellinkjes in kan houden en natuurlijk een van de rusty– projecten; in dit geval de Amerikaanse ID19 uit 1959. Nu is het weer onverwacht goed geweest tot nu toe, dus is aan deze projecten weinig aandacht besteed, maar over de roestige ID heb ik wel een stuk geschreven in het DS clubblaadje. Dat geeft toch wat cachet aan het project wat ik dus bij deze tot Project C verhef. Oja. Er is ook nog het binnenproject van de kistjeskast. Na drie dagen puzzelen redelijk afgerond.

Helaas valt er ook het doek voor een van de bezittingen. Geld moet rollen evenals het wagen- en motorpark. Mijn buffertje van 10k is nog niet up to date en anders kom ik de winter niet door. Was mijn eerste oog gevallen op de DS21 nu denk ik meer aan de Norton. Met de 30 km/h zones in de stad, rugpijn na drempels en de structurele storingtsunami een speeltje met te weinig plezier. We hebben de centjes nu nog niet nodig dus ik kan nog ff twijfelen..

Afgelopen juni stond Den Haag vooral in het teken van de NAVO top. Een week lang ging alle aandacht uit naar de zogenaamde wereldleiders maar eigenlijk keek iedereen naar Donald. Zou hij komen? Zou hij boos worden? Zou hij weglopen? Zou de top mislukken? Mark deed zijn uiterste best om het tot een succes te brengen. Hielenlikkend en handenkussend liep hij achter het oranje mannetje aan te zeulen. De landelijke pers was het niet ontgaan en de grote baas bevestigde nog maar weer eens zijn superioriteit door een slijmerig appberichtje van Mark te openbaren. Mark als schoothondje; het past m goed. Toch kennen we in Nederland Mark beter. De man die alles in wandelgangen en torentjes achter de schermen regelt en niets aan het toeval over laat. Een slecht crisismanager, dat zeker, maar aan de andere kant een geweldig acteur die elk publiek optreden als een Houdini naar zijn hand kan zetten.

Om te begrijpen waarom dingen gaan zoals ze gaan bij Mark is het van belang om te weten wat zijn goals zijn. Bij deze top ging het namelijk om twee zaken; de NAVO moet saamhorigheid uitstralen en Donald moet glimlachend Air Force One uit en in. Beide doelen zijn volledig bereikt. Dit kon alleen lukken als alles van te voren geënsceneerd zou worden. Elk detail moest kloppen. Van overeenstemming over de 5% investeringen in nutteloze militaria tot een overnachtinkje in Huis ten Bosch, van zeer veel vooroverleg met de NAVO partners tot de emmers met lichaamsvocht die om de organen van het over het paard getilde Amerikaanse migrantenkind gesmeerd moesten worden.

Het is maar goed dat Donald zo ijdel is dat hij niet doorheeft dat hij genadeloos in de maling is genomen. De kleren van de keizer en het vierkante mondje van de koningin. Het is de vraag of het kwartje bij deze sukkel nog in zijn ambtstermijn gaat vallen ‘but who gives a shit’. Die 5% wordt echt nooit gehaald, zeker niet door de partners in de EU die achter de schermen stil verder gaan om zich van de Amerikanen los te weken. De saamhorigheid is ook grotendeels ten einde; waar Bush nog kon rekenen op een paar NAVO partners toen Irak en Afghanistan uit het niets werden aangevallen, vanaf nu zal de VS elke actie in het Midden Oosten of Taiwan zelf moeten oplossen. Alleen als Rusland Litouwen of zo binnenvalt zie ik een paar landen nog wel wat vliegtuigen sturen maar niet meer dan dat en de VS houden vooral de olieprijzen in de gaten. De NAVO is dood en daar is niemand rouwig om.

Als ik een auto koop dan ben ik meestal ff een klein beetje verliefd. Er komen allerlei visioenen voorbij van lange ritten over schilderachtige wegen, bijzondere locaties waarin het voertuig door zijn karakteristieke vormgeving of uitdossing niet meer figureert, zoals een doorsnee moderne auto maar brutaal te show steelt. Deze dromen zijn nodig, niet alleen om definitief tot koop over te gaan, maar ook om er snel aan te gaan werken want de meeste voertuigen die ik koop zijn bij lange na nog niet opgewaardeerd tot dat aandachttrekkende stukje staal van mijn dromen.

De DS21 die ik vele jaren geleden kocht in Zeeuws Vlaanderen is een mooi voorbeeld van een auto waarvan ik bij aankoop al precies wist wat het zou gaan worden, maar waarvan mij de tijd ontbrak om na de aanschaf de droom te verwezenlijken. Het zat ook wel een beetje tegen; er bleek meer aan defect dan ingeschat en sommige klusjes zoals het lekkende schuifdak waren lastiger goed te verhelpen dan gedacht.

Zon schuifdak is namelijk best leuk zeker zo’n Hollandia dak uit het zuiden, maar de afwateringsslangen waren aan de uiteinden verdroogd en om ze te kunnen vervangen moet de hemel worden verwijderd. Dat eruit halen is zo gepiept maar het er weer netjes inzetten is een hele uitdaging. Ook het netjes vervangen van de kabelboom, ook zo’n onderdeel dat in vrijwel iedere DS uit dat jaar op sterven na dood is, is een uitdaging en een tijdrovende klus.

Dit voorjaar ben ik er weer flink mee aan de gang gegaan. Het varen voor zowel CJ als promarine gaat voorlopig niet door, waar ik totaal niet rouwig om ben. Hierdoor is er lekker veel tijd vrijgekomen om aan deze bijzondere DS te kunnen werken. De exportversie van de DS geassembleerd in Vorst Belgie kent veel kleine verschillen ten opzichte van de Franse productie. Zie voor een paar van deze uitzonderingen de foto’s in dit berichtje. Het weer zit ook mee tot nu toe dus het schiet aardig op. Ook fijn; al snel rijdt de dame als een vorstin. De proefritten zijn ook succesvol. Mijn idee was om als de 21 klaar is m toch maar te verkopen om zo geld te genereren voor wat andere af te maken projecten maar ach als het zo lekker rijdt is afscheid nemen lastig. Eigenlijk liever voor altijd de DS21. We shall see!

Het is klip en klaar dat we flink moeten investeren in defensie. De Russen walsen door Europa, Oekraine lijkt in enkele dagen min of meer ingenomen en ook de Navo lidstaten zullen binnenkort onherroepelijk aan het grote Russische monster ten prooi vallen. Uitgebreid investeren in ons nationale leger lijkt onze enige redding te zijn om zo deze schier onoverwinnelijke vijand af te schrikken. We willen natuurlijk niet dat onze geoliede democratie in een dictatoriale vazalstaat zal worden omgetoverd.

Na jarenlange Amerikaanse druk zijn de uitgaven voor defensie opgeschroefd naar 2% van het bruto nationaal product en nu is Mark de 5% wens van Trump aan het echoën. Leuk voor de hoofdzakelijk Amerikaanse wapenindustrie en onze aan militaria verknochte medeburgers, maar de rest van Nederland mag dus nog eens 3% harder gaan werken om deze illusie overeind te houden. Mochten de Russen ooit nog eens in de buurt van de Nederlandse grens arriveren kunnen we echter beter onze reservering teruggedraaid hebben naar 0%. Ervaring leert ons namelijk dat wanneer ook maar één vijandige soldaat zijn poot op Nederland grondgebied zet, zowel het koningshuis als het kabinet dit zinkende schip verlaten. Wat willen we nog meer?

Het moest er maar weer es van komen; ik met een kraampje handel op een beurs. Aangezien het aantal beurzen drastisch is afgenomen, zelfs in het moederland Frankrijk, ben ik overstag gegaan toen Jan van Hoof zei dat hij wel wilde gaan. Hij had een berg plaatwerk meegenomen uit zijn huis in Frankrijk en was na zijn hersenvliesontsteking van precies een jaar terug niet voornemens om deze zooi nog langer te bewaren. Het was voor mij na enige aarzeling wel het moment om weer es te gaan staan.

In een ver verleden huurde ik een deel van een van zijn schuurtjes aan de Zamenhofstraat. Een wat norse, directe man van ondertussen achter in de zeventig met een leven lang sleutelen en bouwen in zijn handen. Mooie goudeerlijke vent maar in het Citroen circuit op de achtergrond gebleven. Tot voor kort; hij stond een paar maanden terug in het DS clubblad met een soort special rond zijn bezittingen.

We delen een stalletje en op mijn deel staat de trouvaille van het zonovergoten weekeinde: de Gurtner- standkachel. Een optie die leverbaar was tussen 1966 en 1969 maar nauwelijks besteld is. Ik had m ook al zeker 15 jaar staan en hoopte de missende link namelijk het bedieningspaneel met kabelboom ooit nog eens te vinden. Nu heb ik dat maar opgegeven en hoop er een nieuwe eigenaar voor te vinden.

Jan staat dus met zijn plaatwerk en heeft zijn besteleend meegenomen ter verkoop. Dat lukte helaas niet en ook een groot deel van het plaatwerk bleef liggen. Toch is hij wel tevreden want de boeken gingen redelijk makkelijk weg en een aantal andere zaken zoals een CE radio vonden voor een goed bedrag een nieuwe eigenaar.

We sliepen in mijn Setra. Deze had alweer een half jaar niet gereden maar de reis ging voorspoedig. Een echt mannenweekeinde is eigenlijk best leuk. Geen leden van het ministerie van negatieve energie of andere aandachtsmagneten die voor onbalans zorgden.

De zaterdag was top; veel verkocht en prachtig weer. Weliswaar frisser dan vrijdag maar desalniettemin een dag om in te lijsten. De voorgaande edities waren qua weer dramatisch. De zondag was helaas wat minder ook qua verkoop maar al met al een mooi weekeinde met veel bekende gezichten en leuke ouwe mannenverhalen. Helaas hoorde we ook dat de organisator en de geldschieter van de afgelopen jaren Toon Langelaar de editie van volgend jaar niet meer gaat meemaken. Ook zijn vrouw lijkt voor die tijd te gaan hemelen. Hij is al lang ziek maar het einde lijkt nu definitief in zicht. Het zijn de mindere momenten op zon verder zeer mooi evenement.

Dit jaar geen uitgebreide winterreis, maar een klusvakantie bij Bele in Jaw Jaw aan de Suriname-rivier. Ik was er verleden jaar beland met G en ook toen een maand aan de klus gegaan na drie weken Aruba, maar doordat ik deze winter wat langer in Nederland bleef om diverse redenen, heb ik besloten de ontsnappingsperiode te beperken tot twee maanden bij Jaw Jaw a Tela. Zijn paradijsje, een soort vakantiepark gelegen in het marrondorpje, bestaat uit diverse huisjes gebouwd in traditionele stijl van hout met een bladerdak en veel houtsnijwerk. Het hoofdgebouw is een soort algemene ruimte met een eetplek, barretje en diverse hangplekken. Ook de sanitaire voorzieningen mogen niet ontbreken.

Surinam Airways bracht me naar Zanderij en wat leuk is van deze ietwat shabby luchtvaartmaatschappij is dat je je op Schiphol al min of meer in Suriname voelt. De twee uur vertraging, de seventies ogende kleding van het overwegend donkergekleurde cabinepersoneel met de typisch Surinaamse tongval, het eten met een vleugje trassie, de videoschermen die niet werken en natuurlijk de medereizigers die een mooie doorsnee lijken te vormen van de Surinaamse populatie. Deze reis werd opgevrolijkt door een zwaar snurkende oudere dame twee rijen voor mij die het presteerde om tijdens deze dagvlucht zeker vier van de negen uur de straalmotoren volledig te overstemmen. Haar jongere medepassagier, waarschijnlijk een zoon broer, neef of misschien zelfs een oom (altijd lastig in te schatten bij Surinamers), geneerde zich overduidelijk voor haar en verplaatste zich een paar keer een stoeltje verder.

Na een overnachting bij Frank meteen door naar Jaw Jaw gereisd. Bij de zeer hartelijke ontvangst, ik kan niet anders zeggen, kwam meteen het eerste technische probleem op tafel, dus ik zat binnen een kwartier de wc op de verdieping door te porren. Altijd fijn om onmisbaar te zijn. De dagen die volgden waren gevuld met een combinatie van haastprojectjes en oud zeer; deuren die niet sluiten, badkamertje maken, waterleidingen aansluiten van de wc’s die ik een jaar ervoor met Boas gemaakt heb en elektra aanleggen in de nieuwe ruimtes. In dat laatste jaar zijn er diverse ruimtes bijgebouwd; een keuken met bijkeuken erboven, een veranda aan de voorzijde van het hoofdgebouw en tussen de keuken en het hoofdgebouw een soort lesruimte met een kamer voor stagiaires. Genoeg te doen voor de eerste maand.

Het is weer een komen en gaan van mensen, veelal Nederlanders op doorreis die net als ik het koude en klamme Nederland ontvluchten. Net als verleden jaar weer een leuke mensen ontmoet. De mensen die wat langer blijven hangen worden een soort kameraadjes, net als de mensen die Bele inhuurt uit het dorp. Van de oude garde is eigenlijk alleen Bamo over. Zelfs Nene en Keizer zijn vertrokken en wonen nu in Paramaribo. Nu zijn er Nai en Cherelle, twee jonge meiden, ik schat rond de 18, die de bedden opmaken, de afwas doen en de was draaien. Daarnaast is er meestal een kokkin, Stanzi (Sjanzi zou haar beter passen) en na een paar weken Jeanette. Bamo, de neef van Bele, doet net als het jaar ervoor de rondleidingen. Moki, een jonge vent van ca 25 hier doet van alles en ik leg m wat dingen uit zodat hij als ik weer weg ga wat dingen over kan nemen. In de ochtend zijn er ook de dames van de harkploeg. Ze harken het terrein schoon van bladeren en laten een indrukwekkende streepjesmozaiek achter. De dames kenmerken zich door vrolijk geschater, omvangrijke derrieres en laten af en toe weten het niet erg te vinden om onverwacht een klein blond krullenbolletje in het nageslacht te verwelkomen. In de eerste weken liep er ook een Nederlandse dertiger rond; Veerle. Een sierlijke en vooral vrolijke verschijning die lekker aan het koken ging met Stanzi of alleen deze en andere huishoudelijke taken op zich nam. Helaas nam ze na een paar weken de benen, terug naar Nederland. Was gezellig, ook omdat Gayetrie een Hindoestaanse en Anita een Nederlandse twee vriendinnen van Bele er bij waren. Een leuke mix van leeftijden en culturen.

Na een maand ga ik naar Paramaribo om mijn visum/ entree fee te verlengen. De bureaucratie waar de EU ooit zo goed in was, wordt door Suriname nog tot ware kunst verheven. Het schept meteen de gelegenheid om uitgebreid boodschappen te doen. Thee lijkt achteraf de beste buit te zijn geweest; vooral de Jamaicaanse hibiscusthee blijkt een goede koop te zijn geweest. Ik logeerde twee nachten bij Keizer en Nene. Ze wonen in Paramaribo-Noord en Keizer gaat naar een internationale school. Afgelopen zomer viel er een hek op Keizers hoofd en liet ie bijna het leven, maar op een litteken na is hij weer helemaal het oude stuiterballetje van vroeger. Voor hem heb ik twee kleine VW busjes uit Nederland meegenomen. Op de koplampen en een stukje bumper na zijn ze na een dag nog relatief heel; een unicum.

Veerle werd afgelost door meerdere stagiaires; twee heren van de ALO, waar in Amsterdam West gymleraren worden opgeleid en drie Vlaamse meiden die aan hun werkstuk werken aangaande de watervoorziening hier in Jaw Jaw. Ze komen van dezelfde school als het jaar ervoor Margot, Felice en Jarne, deze dames heten Sien, Fien en Marthe, voor het gemak K3. Voor de lezers zie onbekend zijn met het fenomeen; K3 was en is een Vlaams trio van wat oudere vrouwen die zich minstens 20 jaar jonger voordeden en op de Belgische tv allerlei avonturen beleven en liedjes zingen. Mijn dochters hebben ook menig uurtje voor de tv met ze doorgebracht en dansjes uitgeoefend, samen met de nichtjes. Ook deze stagiaires hebben een K3 jeugd achter de rug en een van mijn uitdagingen deze weken is de dames zo gek te krijgen om op ‘De Drie Biggetjes’ een dansje te maken. Dat lukte begin maart op een zaterdagavond. Erg leuk en volgens mij hadden ze er plezier in. Van de ALO studenten blijft na een week alleen Pieter over; hij wordt later in februari vergezeld door Roos. Al deze dames en heren zitten qua leeftijd rond de begin twintig, dus zo’n beetje rond de leeftijd van mijn jongste Lou. Voor de komst van Roos geeft Moki er de brui aan; hij wordt vervangen door Pai; een jongen wan ik schat rond de 16. Hij krijgt de taak om Moki snel te doen vergeten en hij doet zo te zien zijn best dus hij is misschien wel een blijvertje. Niet veel later wordt hij vergezeld door Djogoe een vriendelijke vent uit foto (Paramaribo) met roots uit de regio.

Het is ook een komen en gaan van heren van de zonne-energie. In verschillende dorpen, ook bij jaw Jaw, is met EU subsidie een zonnepark geïnstalleerd dat het avond-aggregaat moet vervangen met 24/7 stroom. Begin februari is de definitieve transitie nadat in de zes jaar ervoor het park hier in Jaw Jaw gebouwd is. De eerste week is Dave aanwezig, een Nederlander die het park controleert alvorens het aangesloten wordt. Ook andere parken controleert hij, maar er zijn nog immer problemen. Na een week of twee trekt hij verder en komt er een team van monteurs. Ook zij gaan hier en in de buurt aan de gang, maar echt lekker functioneren doet het maar niet. Toch wordt er weinig geklaagd want het is allicht beter dan de zes uur stroom die vroeger ’s avonds met het oude dieselaggregaat geleverd werd. De monteurs heten Miguel Norbert en Pio. Vooral Pio, Libanees die diverse talen met een toeter van een Arabisch accent spreekt, laat een onuitwisbare indruk achter door na het werk lachend grappend en stuiterend over het terrein te hollen alsof hij een ADE smiley te veel op heeft. Misschien wel twee.

Bele geeft een nieuw stukje grond erbij aan de noordzijde van het dorp en deze keer aan de waterkant. Hij wil er iets bouwen, maar weet nog niet wat. In ieder geval een brug en die wordt ook gebouwd zo eind februari, begin maart. Het terrein is opgeschoond, dwz het kleine groen is weggehaald en alleen de gezonde bomen staan er nog. De bomen zijn hard nodig voor de voorlopige functie van het terrein; de hangmat-overnachtingen. Naast het terrein staan twee varkens waarvan eind februari er eentje vermoord wordt en zoals alle andere dieren in dobbelsteentjes wordt gehakt want slachten dat hebben ze hier nooit echt geleerd. Het bot-met-kip, en graat-met-vis gaat me wederom na een aantal dagen weer vervelen en het quasi vegetarierschap lacht me weer toe.

Het weer is redelijk wisselvallig. Bij mijn aankomst is het lang droog geweest en als na een paar dagen er wat regen arriveert, wordt dat door de bevolking zeer gewaardeerd. Het veroorzaakt vooral problemen voor het bootverkeer op de rivier. Gedurende mijn periode alhier valt er regelmatig regen en de rivier vult zich gestaag. Het zwemmen in de sula wordt uitdagender, ook al kan het zitten op een steen en het water over je heen te laten klotsen niet echt meer zwemmen worden genoemd. Af en toe hapt er een klein visje aan je been, maar de piranha’s en kaaimannen blijven op veilige afstand. Als t weer wat minder is, ga ik soms meehelpen met koken. Mijn favoriet is brong–brong, een soort gefrituurde rijst. Je koopt het soms langs de weg in een zakje, maar zelf maken van aangekoekte rijst is natuurlijk een grotere uitdaging. Het proces is eenvoudig en na een uurtje bakken is er gretig aftrek van de ietwat geelgebrande rijstkoek.

Begin maart boek ik maar mijn terugvlucht. Oorspronkelijk was het idee om vanuit Guyana terug te vliegen naar Schiphol, zodat ik ook nog langs Nickerie en New Amsterdam zou reizen, maar ik denk dat ik de rivier optrek richting Cayana en daarna weer terug naar Zanderij. Bele zegt met me mee te gaan dus samen richting Brazilië. Het is ook de periode dat de klusjes een beetje op beginnen te raken dus bedenk ik er zelf maar een paar. Ik hoorde van K3 bijvoorbeeld dat de toiletten van de plaatselijke school alhier al drie jaar niet werkten en dat leek mij een uitgelezen moment om mijn knutselkunsten buiten Bele’s territorium te kunnen etaleren. De reparatie was helaas een klusje van niks, het schoonmaken ervan na drie jaar verstoffing een uitdaging.

Na deze goede daad weer lekker verder geklust aan de diverse zaken bij Bele. K3 gaat verder de rivier op en naast de huidige ‘crew’ krijg ik gezelschap van twee vaste ALO studenten; Roos en Pieter en twee heren van de zonneparken; Pio en Norbert. De twee studenten zijn hier vier dagen in de week en geven iedere ochtend gymles op twee scholen in de buurt. Een gezellig stel waarvan Pieter uit Haarlem komt en Roos uit Warmenhuizen, maar als ze zou hebben gezegd dat ze uit Amsterdam komt had ik het ook geloofd.

De elektroboys zijn meestal ook in de buurt bezig om de zonneparken aan de praat te krijgen. Ik ga ondertussen gestaag verder met allerlei klusjes zoals het timmeren van kasten, lampjes aanleggen en een beetje de watervoorraad op niveau te houden. Na de sociale klus van de schooltoiletten is de volgende sociale klus het repareren cq vervangen van een klep in de waterzuiveringsinstallatie van het dorp. Gebouwd door een Belgisch bedrijf Bosaq en verleden jaar definitief in gebruik genomen. Het begon met een handmatige reset die al meerdere keren was uitgevoerd maar ik werd door de Bosaq ’technerd’ Tijs als ’technisch wonder’ ingeschaald wat natuurlijk niet ver benevens de waarheid is en dus werd aan mij gevraagd het ding te repareren/ reviseren. Het was na demontage al snel duidelijk dat de klep vastliep op een vervormd rubber; iets wat ik herkende uit de hydraulica van Citroen maar ook van menig kraanrubber en EPDM is zogenaamd uitermate geschikt voor water maar vervormt ook met regelmaat dus het verbaast me niks dat twee jaar na de productiedatum dit optreedt. Tijs de Vlaming die me op afstand begeleidt is wel verbaast. Na ja de boel met vaseline ingesmeerd uit Bele’s erotische potje en ruim een dag later staan de Bosaq kranen weer hun goddelijke vocht te spuiten als nooit tevoren.

De volgende heldendaad liet iets te lang op zich wachten dus ga ik de laatste week met Bele stroomopwaarts. De route gaat via Botopassi naar Kumalu een soort mini resort op een eilandje. Aangezien Pieter van Huijstee in de buurt zou zijn met zijn dochter leek een bezoekje leuk, maar het werd allemaal veel ingewikkelder dan nodig en dus lieten we Danpaati links liggen. De overnachting bij Botopassi was rustig. Ook hier een soort resort tegen een heuvel aangebouwd en we waren de enige gasten. Er zijn veel plekken waar je tegen vakantiehuisjes aankijkt en zelden lijken de verhuurd. Wat dat betreft is de Suriname rivier wel een aparte aaneenschakeling van marron-dorpjes en vakantie-resorts. Het ruige van het landschap verdwijnt erdoor en door de vrij eentonige manier van bouwen met relatief goedkope materialen heeft het net als de dorpjes iets armoedigs. Het zou het allemaal een stuk aantrekkelijker maken als de huisjes wat terughoudender gebouwd waren, dat wil zeggen wat minder zichtbaar vanaf het water. Ook mist de creativiteit iets wat ook in NL zo herkenbaar is aan de vakantieoorden; uniformiteit saai en smakeloos. Dat kan echt veel beter. De prachtige gevarieerde natuur volgeplempt met fantasieloze hutjes en andere toeristenzooi.

In Pikinsee bezochten we het Saamaka museum. Op loopafstand van de steiger ligt het museum en een meter of vijfhonderd ervoor staat een atelier van de oprichters, vier rastafari zo te zien, van het museum waar ze hun houten meubels en beelden maken en exposeren. Mooie ruimte maar ook mooie dingen die ze maken. Geen doorsnee zaken en ook niet te veel gericht op toerisme.
In het museum krijg je een rondleiding en een stukje geschiedenis. Het beeldmateriaal spreekt voor zich de inrichting sober maar degelijk. Overal staan houten beelden ook buiten in de tuin. Ik denk dat dit wel het mooiste deel is van het museum en het heeft een soort allure wat eerder in Europa past ik denk door de combinatie van strak gemaaid gras en de beetje Franse tuin achtige opzet.

De eindbestemming Kumalu bereiken we zaterdagavond; een soort feesteiland voor studenten met een paar huisjes erop voor de betere gasten, een handvol overdekte multifunctionele buitenruimten en een aanlegplaats. Mooi gelegen vlak bij de Tapawatra, het waterval- massief in de sula vlakbij Godo daar waar de laatste week K3 was gestationeerd. De zondag gewandeld naar de ananasberg. Niet een grote uitdaging eerder een heuvel die wat glibbert als het geregend heeft, maar het enige bezienswaardige uitje op loopafstand zo lijkt t. Bele kent de plek al en blijft thuis maar Fien wilde wel mee en een Vlaamse moeder met twee dochters ging ook mee dus het werd met de gids erbij toch een leuke belevenis met een zachte g.

Voor het vertrek liep een jongen naar de keuken met een soort meerval van ca 80 cm aan een touwtje en na het vertrek was het arme dier verwerkt tot onze lunch. Onze kok een jongen van rond de dertig, heeft er een waar feestmaal van gemaakt en ook al heb ik steeds meer moeite met vlees en vis; niets is erger als de kok er letterlijk en figuurlijk niks van weet te bakken. Deze kok verdiende een pluim.

De maandag erop gingen we na een slechte nachtrust door een lawaaierige nacht weer terug naar Jaw Jaw echter nu met de speedboot; een iets langere en bredere boot dan de normale houten boten ook gemaakt van een uitgeholde boomstam met twee planken erop maar nu met iets van 80 pk erachter. Dat wilde wel. Ik denk dat we, los van de stops, met ca 50 km/h door het water zoefden. In denk dat we in een krappe twee-en-een-half uur naar Jaw Jaw voeren. Leuke rit al met al.
Toch was de trip ook een eye opener; Het stukje van Atjoni naar Jaw Jaw is leuk maar de ca 100 km die volgen hebben vooral meer van hetzelfde te bieden. Het aantal resorts met uniforme huisjes wordt alleen maar groter en eigenlijk al met al dus minder interessant. Wil je echt de jungle in moet je twee stappen verder gaan; met een vliegtuigje een dropping doen of zo. De toeristenplekken aan de rivier zijn leuk voor een dag of twee drie om lekker bij te komen maar veel meer hebben ze voor zover ik kan inschatten niet te bieden.
Begin april vlieg ik weer terug naar Zunderdorp en das ook ff lekker bij gekomen. Mooi weer, een stukje frisser dan in Suriname maar daar was ik wel weer ff aan toe. De langere dagen compenseren de lagere temperaturen en er ligt weer een karrenvracht werk te doen. Met G is het weer klaar en das maar beter zo. Niks voor mij relaties..

,

Een paar jaar geleden maakte RTV Utrecht een mini docu over het woonhuis van Sybolt van Ravesteyn. Dit woonhuis aan de Prins Hendriklaan in Utrecht, is niet alleen een mooi voorbeeld van het Nieuwe Bouwen, een bouwstijl van rond de jaren dertig, maar het is rond 2000 door mij voor de Vereniging Hendrick de Keyser gerestaureerd. Ondanks dat het huis in redelijk authentieke staat was, waren de wastafels in de badkamer op de verdieping recent vervangen voor een onooglijk en niet goed passend model. Ik zag mijn kans schoon om met een trucje twee jaren dertig wastafels op de kop te tikken bij een uitdragerij in Amsterdam, corresponderend met de maten van de oude wastafels, en ze in deze badkamer te plaatsen. Het meest in het oog springende van deze wastafels waren de kranen. Vernikkelde koperen kranen, warm en koud gekoppeld met een gebogen buis en in het midden een opening. Zo werd een mengkraan verkregen, maar echt goed mengen deed het niet. Wel een mooi stukje handwerk en een relatief spectaculair beeld. Een echte eye-catcher van deze verder vrij sobere kamer. Maarten gaat er in dit filmpje als een magneet op af.

Daar is ie weer! Wie had dat gedacht? De bijna net zo corrupte Democraten hebben weer ontzettend zitten schutteren en de ruimte geboden aan deze Republikeinse idioot om wederom zijn kans te grijpen, dus kunnen we weer vier jaar genieten van wat de meest arrogante democratie ter wereld en zijn lendenvruchten zullen voortbrengen. Deze keer wordt hij geflankeerd door de grootste graaier ter wereld, van wie alle fabrieken en bedrijven al jaren failliet zouden zijn, ware het niet dat het grote geld, ook uit China en Europa, er maar hun geroofde goud in blijven pompen. Waarschijnlijk de belangrijkste reden voor Elon om Trump te steunen, het buitenlandbeleid te beinvloeden en zo een faillissement af te wenden. De grootste luchtbel in decennia en niemand durft m door te prikken; ook de EU en China niet. De komende vier jaar weer vele grappen en grollen over deze twee meester-egoisten die vele idioten als voorbeeld nemen.

Je kan wel veel reizen, zeker met de bus in Europa, maar je mist wel soms het een en ander. De grotere Europese steden zijn lastige hobbels om te nemen door de milieuzones, parkeerproblemen, autovrije centra en nauwe straatjes. Je kan er voor kiezen om een camping op te zoeken aan de rand van de stad en de rest met een alternatief vervoer te bezoeken, maar ook dan is het soms een mijl op zeven. Deze keer met de trein en dat een prima besluit, zeker voor stedentrips.

G heeft D in haar dossier en het leek haar leuk om voor mijn vlucht naar de zon een paar dagen Bonn en Keulen te bezoeken. Ik heb de beide plekken alleen in de verte voorbij zien trekken dus gingen we de oorlogsschade opnemen nadat ik mijn laatste vaarexamen had afgewerkt.

Eerst stond Bonn op het programma. Met een relatief kleine binnenstad, een paar leuke kerken en een redelijk intacte laat negentiende eeuwse gordel van villa’s en appartementengebouwen de moeite waard om te bezoeken. Het Beethovenmuseum viel wat tegen, te veel blabla, te weinig tastbare geschiedenis, maar het iets verderop gelegen Arp museum maakte het meer dan goed. Dit museum is zon 25 jaar terug door Richard Meier ontworpen in een soort Brutalisme, maar het oude station is blijven staan en vormt de entree samen met horecavoorzieningen. Het moderne gedeelte staat op de achterliggende heuvel en is te bereiken met een aparte cirkelvormige verticale tunnel.

Overigens is het gebouw indrukwekkender dan de collectie. De familie Arp was dan wel een baanbrekend stel in de Dada movement, echt onder de indruk was ik niet van hun werk. De geschiedenis van dit stel is wel te moeite waard om te volgen. Beide geboren in de tweede helft van de negentiende eeuw en zich bekwaamd hebben in diverse stijlen, waren ze er aan het einde van de Eerste Wereldoorlog een van de pioniers van Dada. Het gebouw trekt meer de aandacht en op wat kleine details na, zoals de balustraden, een prachtig gebouw om te bezoeken, al was het alleen maar om zijn ligging.

Na drie nachten hebben we een bezoekje gebracht aan Keulen. De oude stad lag in puin vlak na de oorlog, maar het meest markante gebouw, de Dom, was nog redelijk in tact. Het is dan ook een enorme puist natuursteen en ondanks de veertien voltreffers fier overeind gebleven. Bijna 700 jaar heeft het geduurd voor hij in de 19e eeuw klaar was.

Keuken heeft ook nog een paar andere bezienswaardigheden. Het moderne Kolumba museum mag je niet missen, ontworpen door Peter Zumthor en een mooie combi tussen wederom Brutalisme, Katholicisme en Romeinse bouwrestanten. Er tegenover staat een leuk jaren dertig complex met een prachtig gebogen glazen winkelpui. De winkel, Manufactum, staat bekend om de alternatieve en verantwoorde spullen die ze verkopen, maar je kan er ook gewoon een kopje thee drinken.

Als laatste bezochten we de Ursulakirche met een soort horrorcrypte ingericht met de botten en schedels van vermoordde jonge meisjes. In Italie deden ze ook van dit soort rare fratsen .De zichtbare delen van de schedels waren voorzien van een soort sok, maar nog steeds goed herkenbaar.

Ook al is de stad voor het grootste deel herbouwd in niet echt inspirerende architectuur, zeker van de oude binnenstad is bar weinig over. Wat wel een leuk lichtpuntje is, zijn de gedateerde fifties winkelpuien die je overal ziet en vaak nog in een prima staat verkeren. Hebben die bombardementen toch nog wat goeds voortgebracht.

Na jaren afwezigheid was het dit jaar weer raak; de kerstviering bij mijn ouders. Het samenzijn is prima, maar het gedoe met cadeautjes en zo, een overdaad aan voedsel en oude koeien uit de sloot is voor mij al sinds jaar en dag een te mijden uitstapje. De laatste winters was ik rond de kerst op reis, dus dat was eenvoudig. Nu mijn moeder wat minder gaat met duizeligheden afkomstig waarschijnlijk door een hersenbloeding en wat gedoe met de rikketik was een reden om dit jaar wat langer in Nederland te verblijven.

De oude koeien dit jaar ging vooral over de personen die ons ontvallen zijn. In dit geval niet de ontbonden relaties, maar de dames en heren die om diverse redenen het loodje lieten. Uitgebreid kwam Rob Aussen ter sprake, onze voormalige buurman die ergens rond januari ging hemelen en een berg achterstallig onderhoud in al zijn vormen achter liet. In de media was er ook enige aandacht voor toen zijn collectie Afrikaanse kunst nieuwe eigenaren kreeg. Drie huizen vol met vooral houten beelden. Nooit begrepen wat Rob er in zag. Ik heb er regelmatig in rondgelopen, vooral toen hij nog dacht op kosten van de gemeenschap de huizen te kunnen opknappen. Ik maakte voor hem de tekeningen voor de bouw- en subsidieaanvraag. De kosten hiervoor hield ik laag, maar ook dan was het soms een heidens karwei deze geïnd te krijgen want geld liet hij niet makkelijk los. De mooiste herinnering aan hem was wel de fietstocht die ik met hem ondernam op weg van zijn huis aan de Egelantiersgracht naar de Stopera voor een vergadering over zijn bouwvallige panden. We reden de, volgens Rob, kortste en dus meest logische weg. De route was enigszins vergelijkbaar met het trekken van een rechte lijn op de kaart tussen kamer 4.31 en zijn voordeur en verliep derhalve dwars over grachten, over daken en gevels, binnenplaatsen en door winkels. Kortom, ik heb nog nooit zo lang gedaan over twee kilometer binnenstad en het symboliseerde de denkwereld van Rob ten voeten uit.
In 1938 werd Rob geboren in een Joods gezin. Hij raakte zijn familie grotendeels kwijt in de oorlog. Rond de jaren zeventig kocht hij de huizen in de Leliedwarsstraat en de Egelantiersgracht. Het was een complexe man. Hij had zijn vriendelijke, aimabele kant en een lastige, destructieve kant. Iedereen die m ontmoette leerde deze kanten kennen en maar weinige hielden het volgens mij echt lang vol. Ik ook niet, ook al bleef ik tot aan het einde hem groeten en of een kort praatje houden; dat lukte altijd wel. De laatste jaren kwam hij steeds minder buiten de deur, grotendeels door fysieke malheur.

Terwijl ik terug fiets na het kerstdiner, denk ik aan een ander markant persoon in mijn herinnering, namelijk aan Boudewijn Staartjes. Hij is al ca 15 jaar geleden naar de eeuwige jachtvelden gepromoveerd, en de laatste keer dat ik m zag was ook rond de kerst. Laren was toen, eind 2008, besneeuwd en de kinderen waren mee. Van Boudewijn heb ik ontzettend veel geleerd, vooral van hoe je dingen niet moet doen. Toch hield ie zich aardig overeind tussen al de door hemzelf gedraaide drollen waar hij in uitgleed; een unieke vent vol tegenstellingen. Hij is 57 geworden, zo oud als ik nu ben. Tijd om over hem een verhaal te schrijven, voordat hij door iedereen vergeten is.

Zie: Boudewijn

Staartjes