Mooie 0319 op LBC

Getipt door Mark. Met het chassisnummer 10 de oudste nog bekende Merc O319. Helemaal niet zo slecht en vrij compleet. De vraagprijs van 15 mille blijkt een lokkertje. Wel een erg leuke bus die door zijn leeftijd eerder in een museum thuis hoort dan op de weg. Mooi dat ze er nog zijn, ook al worden ze sporadisch aangeboden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Achteruit inparkeren blijft lastig

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ikea France?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

RIP van der Laan? Nee, motorsteunen!

Andries meldde me vanochtend dat ik toch wel wat moest schrijven over de vannacht helaas te jong overleden Eberhard. Ik begrijp dat mijn vaste blog-volgers vol verwachting zijn over mijn altijd verrassende visie, maar helaas, vandaag ging mijn aandacht uit naar motorsteunen van de Citroen DS. Niet dat het overlijden mij niks doet, maar ik had nu eenmaal niet zo veel met de man. Vast vriendelijk, zeker aaibaar, wel erg weinig humor vond ik, maar ja, er gaan wel meer mensen dood en meestal is dat iemand waarvan ik niet weet wat ik daar nou weer over moet schrijven. Daarnaast, half schrijvend Nederland is al maanden bezig dit al dan niet heugelijke vertrek tekstueel te begeleiden, waarom zou dan een handen-en-voeten-schrijver als ik er nog overeen moeten gaan. Nee, dan motorsteunen, das veel leuker.

Motorsteunen zijn een fantastische uitvinding. De motor trilt en stottert en doet van alles, maar in de auto heb je weinig last van lawaai en trillingen. Als een motorsteun defect raakt, merk je dat al vrij snel. Bij een DS begint het met een klapperen van de vlampijp tegen het chassis. Eerst alleen bij bruusk optrekken, daarna regelmatig te pas en te onpas dreunt en op een gegeven moment trilt het hele dashboard mee in alle frequenties. Dan wordt het tijd om je motorsteunen te vervangen, of eigenlijk eerder. Zie verder bij Het Grote Motorsteunenonderzoek.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hugh Who?

De jeugd heeft geen idee wie hij was. Ik kende m ook nauwelijks. De generaties boven mij liepen veelal met een boog om m heen. Terecht. Playboy is en was een retecommercieel blad dat niemand zal missen als het er morgen niet meer zou zijn. Het icoon Hugh Heffner is dus ook geen gemis.

Ondanks al dit scepticisme valt er wel degelijk een lans te breken voor deze rijke, dode man. Zijn directheid en ondubbelzinnigheid aangaande seksualiteit is memorabel. Dat hij zichzelf er soms meesterlijk mee voor paal zette, deerde m nauwelijks. Hij overwon alle kritiek door zich structureel door mooie vrouwen te omringen. Smaken verschillen, maar wat doet het er toe. De man heeft het leven geleden dat bij m paste en ik denk dat er toch een hoop mannen maar ook vrouwen jaloers op m zullen zijn. Duizend vrouwen geneukt! Ik weet niet of je er echt jaloers op moet zijn, maar bewonderenswaardig is het wel. De oorlog met het kuise Amerika is helaas al lang verloren en ik vraag me af of er een nieuwe Heffner op zal staan die wel de strijd aan durft te gaan. Ik ben het zeker niet, maar ik plaats graag een foute foto ter illustratie. Zo’n foto waar mijn vrouw van gruwt maar Hugh van gaat glimmen in zijn kist. Sorry Hugh, maar ik heb Sandra bij Alex zijn stukje geparkeerd.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

VSOC en de Wondere Wereld van de oldtimer-consignatie

Het is al weer even, ruim twee maanden ondertussen, maar de groene 1964 cabriolet van Jaap Vegter is eindelijk verkocht. Wel naar het buitenland gegaan, maar Aken is niet ver. De nieuwe eigenaar is F.J.Berg, een vriendelijke oudere man. Hij heeft er, sinds hij de ‘cabrio’ op de ICCCR 2016 zag staan, wel circa acht maanden over na moeten denken, maar toen hij hoorde dat de vraagprijs teruggebracht was naar 145 mille was het snel beklonken. Ik had de cabrio eerst in consignatie, maar zonder duidelijk reden heeft de vorige eigenaar, Othmar Sweers, de auto bij VSOC geparkeerd. De auto zouden we eerst op de ICCCR aan liefhebbers aanbieden en daarna indien niet verkocht, laten veilen.

De auto stond ruim een half jaar in consignatie bij het VSOC van Alex von Mozer. Ik ken het bedrijf niet en hij is ook niet echt met Citroens bezig, maar Othmar had er alle vertrouwen in klaarblijkelijk. Vreemd overigens, want de vraagprijs in oktober op zijn website, 160.000,- euro, is toch echt wel wat lager dan waarvoor deze modellen normaliter worden geveild. Zo is er in dezelfde maand op De Zoute van Bonhams, een zeer vergelijkbare, maar in mijn ogen in mindere staat verkerende 1964 cabriolet geveild voor 181.000,- . Ook in het begin van het jaar zijn er zowel op veilingen als beurzen toch echt betere opbrengsten geweest, tot ruim boven de twee ton. Zelfs een wrak deed dit voorjaar op de veiling van Retromobile ruim een ton. Waarschijnlijk zit die Alex te slapen of heeft Othmar het geld wel heel hard nodig. Voor een goede verkoopsprijs moet je dus niet in Sassenheim zijn.

Hoe dan ook, die Alex kreeg het zelfs voor dat bedrag niet voor elkaar en in plaats van iets meer zijn best te doen, werd de auto dit voorjaar nog in prijs teruggebracht. Ik heb dit soort geld niet effe liggen, maar 145 mille is er op de grote veilingen al jaren niet meer voor neergelegd. Toen ik onze Duitse heer Berg ervan verwittigde, stond hij binnen een week op de stoep. Ik belde Othmar over deze potentiële koper en vroeg of hij zijn afspraak aangaande mijn commissie na wilde komen. Dat bleek niet het geval. Dat wij hierover duidelijke afspraken hadden en dat ik er voor en rond de ICCCR al bijna twee mille aan kosten had gemaakt, deed er volgens hem niet toe. Aangezien hij tegen de afspraken in en volledig onverwacht de auto in consignatie had gegeven aan VSOC voelde hij zich verder niks verplicht aan mij en hij kon het geld zelf nu beter gebruiken. Othmar is een aparte. Wel bijzonder dat dit de eerste keer in jaren is dat ik hem een duidelijke uitspraak heb horen doen, uniek voor hem, maar ook wel jammer dat iemand die altijd alleen met zichzelf bezig is, niet de redelijkheid heeft om zich aan zijn eigen afspraken te houden.

Ik dacht dat het misschien beter is met Alex von Mozer een afspraak hierover te maken. Hij heeft meer te verliezen en aangezien dit metier onderling vertrouwen hoog in het vaandel heeft staan, leek een goede afspraak met hem waarschijnlijk wel te maken. Mijn eerste gesprek met hem was veelbelovend; de man had duidelijk interesse in de potentiële koper en het commissiebedrag wat voor Othmar onverteerbaar was, was zeker bespreekbaar. Er lag een duidelijke commissie afspraak van 5 mille en ik droeg alle gegevens over van de heer Berg aan Alex. Op de dag dat de heer Berg langs wilde komen, vierde ik mijn vijftigste verjaardag. Niet echt een moment om bij de afspraak aanwezig te zijn, ondanks dat wijlen leermeester Boudewijn mij dat geleerd heeft: wil je commissie, altijd in de buurt blijven staan. Nou hij had gelijk. Door het drama rond Rob Lageveen was ik pas in staat na een dag of tien te bellen met de heer Von Mozer. Was toch wel benieuwd of het gelukt was, want hij zou me contacten als het wat geworden was. Het positieve van dit tweede gesprek was dat hij enthousiast aangaf dat de cabriolet verkocht was aan de heer Berg, het jammere was echter dat Alex niet meer van plan was de oorspronkelijke 5 mille te betalen, maar dat na overleg met Othmar het bedrag eenzijdig gereduceerd werd tot 1000 euro tipgeld. “Das wel een heel ander getal dan afgesproken” deelde ik m mede. “Ja, ik betaal nu eenmaal niet meer dan duizend euro voor een tip. Daarnaast ken ik je helemaal niet”. Mijn argument dat als hij dat had meegedeeld bij ons eerste gesprek, ik niet met m in zee was gegaan, vond hij niet steekhoudend. Ik heb m een factuur van 5 mille gestuurd, maar ik vrees dat hij die niet gaat betalen. De door hem aangeboden duizend euro mag hij strak oprollen en in zijn bruine sterretje drukken. Rare jongen die Alex von Mozer. Hij denk echt dat hij er mee weg komt waarschijnlijk. Misschien ook wel. Zoals een voormalige klant van hem in juni tegen me zei: “Geld is voor m belangrijker dan afspraken nakomen. Het blijft een omhooggevallen bollenpeller, die Alex”. Dat had ik iets eerder moeten weten.

Een anekdotische tip van Tim.

En Alex krijgt de vroege ochtendgroeten van Sandra Bullock.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor VSOC en de Wondere Wereld van de oldtimer-consignatie

Vakantie!

De zomervakantie van 2017 is begonnen en we trappen af met een uitgebreide testrit in de Mercedes O319.

Het vertrek gefilmd op donderdag 27 juli 2017 door Pepijn.

We zijn heelhuids weer teruggekeerd op donderdag 24 augustus, precies vier weken later.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Vakantie!

ID19P Toerisme komt bij ons wonen in La Paix

Voor zover bekend de enige overgebleven ID19P Toerisme uit 1964. Mark Hidding had m een aantal jaren geleden gekocht, maar ook hij vond La Paix een mooie plaats voor deze unieke auto. Mark gaat ook binnenkort de boel in Hoogeveen ontruimen, dus voor hem ook twee vliegen in een klap. De auto is in een matige staat, min of meer zoals Mark m destijds heeft gekocht. Als de ID gearriveerd is, maken we een mooie fotoreportage van de auto, want nu heb ik alleen een paar detailfoto’s.

Geert Jonker heeft op de site van Yves Frelon, nuancierds.fr, al een mooi stukje over het fenomeen geschreven.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor ID19P Toerisme komt bij ons wonen in La Paix

Middenklasse

De middenklasse, in dit goed geschreven NOS stukje, is al jaren een melkkoe, niet alleen in Nederland. In de VS kan je goed zien hoe in de laatste dertig, veertig jaar de middenklasse van economische steunpilaar tot een faillissement is gekomen. De kans is groot dat wij dat ook krijgen. Wij doen nu namelijk precies wat de Amerikanen vijftien jaar geleden ook deden; de middenklasse zich klem laten lenen om de huizenmarkt op peil te houden. Het faillissement van toen ontstond door ‘bad mortgages’, maar aangezien er meer zwakke plekken in het systeem zaten, had het van alles kunnen zijn. Ook bij ons zie je druk uit alle zijden van de markt opgevoerd worden. Iedereen wil, dus wat kan er mis gaan? Nu ja, als het mis gaat, gaat de overheid zoals zo vaak weer eens in zijn eigen drol staan. En das altijd leuk. Ik kan niet wachten op de volgende crisis.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Middenklasse

Bella Napoli

Voor de eerste keer in zeker tien jaar samen met Marijke maar zonder June en Lou een paar dagen echt weg geweest. Deze keer naar Napels; de enige grote stad in Italië waar ik nog niet eerder ben geweest. In totaal vier dagen hadden we nodig om naast Napels ook Pompeii en een stukje kust te ontdekken.

Noord-Italianen heb ik wel eens de opmerking horen maken dat ze onder Rome Italië wel mogen afzagen. Voor een buitenstaander als ik ben, zie ik niet zulke grote verschillen tussen beide delen. OK, het zuiden is wat rommeliger en wat vervuilder, maar onmiskenbaar Italiaans. Dertig jaar terug was heel Italië overigens zo. Ze lopen gewoon een beetje achter, daar in het zuiden.

Napels bezit net als menig andere Zuid-Europese stad een grote hoeveelheid kerken. In sommige straten staan er bijna net zo veel kerkjes als woonhuizen. De kerken zijn van alle tijden; van vroeg-Romaans tot twintigste eeuws. Grote Gothische kathedralen zoals in het noorden van Europa heb ik niet gevonden. De meeste kerken zijn aandoenlijk. Ze bevatten van meerdere bouwstijlen kenmerken en echte rijkdom stralen ze meestal niet uit, hoogstens op een wat onbeholpen manier. De bovenstaande kerk, de Gesu Nuovo, is zeer opvallend te noemen. Deze kerk is van oorsprong een vijftiende eeuws stadspaleis geweest en na ca 100 jaar omgebouwd tot kerk. Het interieur is barok, 17e eeuws. Zo zijn er veel kerken te vinden met een aparte geschiedenis. De ruim opgezette San Francesco die Paola hieronder bijvoorbeeld is oorspronkelijk gebouwd ter ere van Napoleon, maar toen het klaar was, was Napoleon al weer vertrokken en werd de Pantheon-replica ingericht als kerk.  Afbeeldingsresultaat voor Kerk San Francesco Di Paola Napels

Er waren ook een paar wat stijlvastere kerkjes te vinden, zoals een Bernini-achtige barokke kerk en een Art-Deco kerkje op de hoek van het Piazza Dante. Je merkt hier goed dat het katholicisme vanaf de vierde eeuw grotendeels is overgenomen door de Romeinen. De overlevering vertelt het andersom, maar als je ziet hoe in de architectuur van de kerken de Romeinse cultuur verweven zit en dat de pauselijke hiërarchie een rechte lijn is naar de Romeinse heersers van daarvoor, dan is het christendom behoorlijk gekaapt door de roemruchte nazaten van Julius en Nero. Van de sobere Zoon met het lendendoekje en het gat in zijn hand is weinig over gebleven. Maar goed, niet te ver afdwalen en terug naar Napels.

De opvallende woonhuizen in en rond de binnenstad zijn traditionele stadspaleizen die zich kenmerken door hun bouw rond de centrale binnenplaats met vaak stijlvolle trappen en de circa vier meter hoge verdiepingen. Niet raar opkijken als er op die binnenplaats een paar gedeukte auto’s staan of een verdwaalde Amsterdamse toeriste. Nou ja, we kwamen verdacht weinig Nederlanders tegen. Het was duidelijk geen vakantietijd.

Leven in zo’n historische stad doen ze daar opvallend anders dan in andere delen van Europa. Zo zijn het hier een stelletje viespeuken en druktemakers. De stad zal er gerust een stuk op vooruit gegaan zijn de laatste jaren, maar nog immer zorgen scheurende, rokende brommers, scooters, auto’s en driewielers voor een apocalyptisch tafereel. De hele dag door toeteren, de continue grijze wolk die door het warme weer op je longen slaat, de onophoudelijke stroom verkeer, zelfs door de kleinste straatjes, dag en nacht, maakt van zelfs Amsterdam-Centrum tijdens de Gay Parade een oase van reinheid en rust. Kortom, het is even wennen, maar ik was gewaarschuwd door Tom.

Pompeii kwam woensdag aan bod. Met de Circumvesuviana, het treintje van Napels naar Salerno, duurt het ca een uur. Het was niet druk, dus even later liepen we tussen de uitgestrekte ruïnes van de oude Romeinse stad. Een bijzondere ervaring die mooi aansluit bij de herinneringen aan het Forum Romanum in Rome.

De laatste dag wat rustig aangedaan. Qua eten was het allemaal OK. Zeer betaalbaar, lekker eten en niet ziek geworden. Je hebt er overal pizza want in Napels denken ze dat zij de uitvinders zijn van deze belegde platte deegkoek. Hierboven een foto van de gefrituurde vis ’s avonds laat op de vismarkt. Vrijdagmiddag weer in het vliegtuig maar niks gegeten om de goede culinaire ervaringen niet meteen te verpesten met smakeloos vliegtuigvoedsel. Napels is een aanrader voor mensen die Europa nog niet beu zijn, maar stalen longen zijn een pre.

 

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Bella Napoli